Σπάσιμο της προσωπικής σου άμυνας, μείωση του εγωϊσμού, γιατί η υποκριτική είναι πάνω απ’ όλα ένα ομαδικό άθλημα. Και φαίνεται περίτρανα πως η αναγνώριση και τα βραβεία του κόσμου πάνε εκεί που όλα δουλεύουν αρμονικά με βάση την ομαδικότητα. Οπως και την περασμένη σεζόν, έτσι και φέτος η Ειρήνη Σταματίου ήταν μέλος του καστ, το οποίο πήρε το βραβείο της καλύτερης παράστασης από το κοινό του All4fun. Πέρσι ήταν με το “Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει”, φέτος ήταν η Πνιγμονή, αμφότερα στο Vault με σκηνοθέτη τον Δημήτρη Καρατζιά.
“Δεν μπορείς να ξέρεις αν μια παράσταση είναι καλή ή άξια βραβείου πριν μιλήσει ο κόσμος. Ο κόσμος μας λέει συγχαρητήρια κλαίγοντας, μας αγκαλιάζει, έχουν έρθει σχολεία, παιδιά 14-15 ετών, έχουν πεί “ευχαριστώ” σε εμάς που τους μεταδώσαμε μια γνώση παραπάνω. Αυτό είναι βραβείο. Όταν αποκτά και μεγαλύτερη έκταση και καταλήγει να σε αναδείξει ως καλύτερη παράσταση της χρονιάς ένα σύνολο κοινού, τότε είναι τιμή”, παραδέχεται η Ειρήνη, που έγινε ηθοποιός χάρη στην προτροπή μιας φίλης της, αν και ήταν ένα ντροπαλό κορίτσι.
Η θέληση και η πίστη είναι το μότο της. Οπως και η ανάπτυξη στο στοιχείο της ακοής, προκειμένου να εξελίσσεται. Και σε μια δύσκολη εποχή, όπως η τωρινή ο μεγάλος άθλος για την Ειρήνη είναι, “Να κρατήσουμε την ακεραιότητα μας, να μην σβήσει η ψυχή μας, να κρατάμε το χέρι του άλλου όταν είναι έτοιμος να πέσει και να χαιρόμαστε με τη χαρά του…”
Μετά τα “Κλεμμένα όνειρα” βρίσκεται ακόμα σε συζητήσεις για να βρεθεί ξανά στην τηλεόραση, ενώ ο διακαής της πόθος είναι να μπορεί να δουλεύει στον κινηματογράφο, με τον οποίο έχει μια ερωτική επαφή. Κάτι που συμβαίνει και με το τραγούδι, το οποίο αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού της.
* Μέχρι τα 15 μου με είχα φανταστεί αρχιτέκτονα ή δικηγόρο. Ενώ είχα δει πολλές παραστάσεις μέχρι τότε στην Επίδαυρο και στην Αθήνα, η υποκριτική μπήκε στη ζωή μου από άλλο πόστο, όταν μου πρότεινε μια συμμαθήτρια και φίλη να μπούμε στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Εγώ αρχικά γέλασα, δίστασα, αλλά για κάποιον λόγο με γοήτευσε η πρόταση. Ήμουν πολύ ντροπαλό παιδί στο σχολείο, οπότε για εμένα αυτό θα ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα, το βήμα της έκθεσης. Και το έκανα. Και κάπως έτσι μπήκε στη ζωή μου και το στοιχείο της θέλησης και της πίστης.
* Στην υποκριτική αναπτύσσεις σε τεράστιο βαθμό το στοιχείο της ακοής. Αν δεν ακούς σε αυτή τη δουλειά, δεν υπάρχει εξέλιξη. Εξέλιξη μέσα σου. Να καταλάβεις τον άνθρωπο που υποδύεσαι και να καταλάβεις τι σου λέει και γιατί, ο άλλος απέναντί σου. Είναι σπουδαίο να βγαίνεις από τη βολή σου και να σπας τις προσωπικές σου άμυνες και να λιγοστεύει μέσα σου ο εγωισμός και η αυταρέσκεια. Είναι ομαδικό άθλημα.
* Μάλλον με ψυχραιμία αντιμετωπίζει ένας νέος ηθοποιός την κρίση της εποχής. Δεν ξέρω. Και αυτήν την χάνω καμιά φορά. Το θέμα είναι πως δεν περνάμε απλά μια απλή οικονομική κρίση. Η κρίση είναι πολυεπίπεδη. Έχει χτυπήσει τα ήθη μας, τις αξίες μας, την αξιοπρέπειά μας. Μας πονάει που η χώρα μας, μας χτυπάει από παντού. Ο μεγάλος άθλος είναι να κρατηθεί η ακεραιότητα μέσα μας. Να μην “σβήσει” η ψυχή. Να κρατάμε το ΄χέρι του άλλου όταν είναι έτοιμος να πέσει και να χαιρόμαστε με τη χαρά του. Να μην είμαστε μισαλλόδοξοι και εγωπαθείς. Να είμαστε άνθρωποι πρώτα και μετά όλα τα άλλα.
* Δε νομίζω πως υπήρξε ποτέ συζήτηση μεταξύ Πολιτικής και Τέχνης. Η Τέχνη μιλάει στην Πολιτική. Η Πολιτική δεν μιλάει στην Τέχνη. Η Τέχνη μπορεί να λειτουργήσει αφυπνιστικά και ψυχοθεραπευτικά. Να δώσει απαντήσεις για την κοινωνικο-πολιτική σαθρότητα που διανύουμε, δεν νομίζω. Τις απαντήσεις πρέπει να τις βρούμε μέσα μας. Άν και όταν ακούσουμε την αλήθεια μας. Μια απάντηση, είναι απλά μια απάντηση, μια οπτική. Και εγώ αυτήν την στιγμή θέτω μόνο μια άποψη, τίποτα παραπάνω.
* Αρχικά το “Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” του Φ.Γ.Λόρκα γράφτηκε μόλις πριν από 78 χρόνια, όπου η άνοδος του φασισμού στην Ισπανία προκάλεσε και τη δολοφονία του συγγραφέα, καθώς ο χαρακτήρας της Μπερνάρντα ήταν μια γελοιογραφία του Φράνκο, ο οποίος δεν δικαιολογείται σε κανένα σημείο του έργου. Ο φασισμός είναι μια στάση που δηλώνει έλλειψη παιδείας, ανθρωπιάς και καλλιέργειας σε όλα τα επίπεδα. Στην “Πνιγμονή”, λοιπόν, ο πολυτάλαντος και ευαίσθητος-ευαισθητοποιημένος σκηνοθέτης μας, Δημήτρης Καρατζιάς αποφάσισε να δικαιολογήσει τη δική του Μπερνάρντα, φωτίζοντάς την με κάποιες πρόσθετες σκηνές και να δείξει πώς ο φασισμός, ο θρησκευτικός φανατισμός, η έλλειψη ρομαντισμού και ο κοινωνικός περίγυρος, κάνουν έναν άνθρωπο σκληρό, αυταρχικό και χωρίς έλεος ακόμα και για τα ίδια του τα παιδιά, με μόνο σκοπό να τα προστατεύσει. Είναι μια δυνατή παράσταση λόγω θέματος και μόνο. Ο Δημήτρης έχει δουλέψει σε εξωφρενικό βαθμό την κάθε λέξη του κειμένου και έχει υπογραμμίσει την ατμόσφαιρα της παράστασης με τις υπέροχες μουσικές του Μάνου Αντωνιάδη και τους εξαιρετικούς φωτισμούς του Βαγγέλη Μούντριχα
* Δεν μπορείς να ξέρεις αν μια παράσταση είναι καλή ή άξια βραβείου πρίν μιλήσει ο κόσμος. Ακριβώς το ίδιο ίσχυε και για το “Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει”. Ο κόσμος μας λέει συγχαρητήρια κλαίγοντας, μας αγκαλιάζει, έχουν έρθει σχολεία, παιδιά 14-15 ετών, έχουν πεί “ευχαριστώ” σε εμάς που τους μεταδώσαμε μια γνώση παραπάνω. Αυτό είναι βραβείο. Όταν αποκτά και μεγαλύτερη έκταση και καταλήγει να σε αναδείξει ως καλύτερη παράσταση της χρονιάς ένα σύνολο κοινού, τότε είναι τιμή.
* Με τον Δημήτρη γνωριστήκαμε όταν ακόμα το VAULT ήταν υπό κατασκευή. Ήθελε να κάνει το “Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει”. Μου πρότεινε να μπώ στην ομάδα, διάβασα το κείμενο και τον πήρα αμέσως τηλέφωνο. Κανονίστηκε συνάντηση και με τα υπόλοιπα κορίτσια και άρχισαν οι πρόβες. Πέρασαν 2 χρόνια τεράστιας ευτυχίας με αυτό το εγχείρημα. Τον αγαπάω τον Δημήτρη. Πολύ. Και δεν αγαπάω εύκολα. Είναι ένας άνθρωπος που μου εμπιστεύτηκε 2 πολύ δυνατούς μονολόγους, που με πίεσε, μου άσκησε και μου ασκεί πολύ σκληρή κριτική και όταν χάνομαι, μου δίνει μια δυνατή “σφαλιάρα” και επανέρχομαι. Στην “Πνιγμονή” συνέβη το ίδιο με περισσότερη μεστότητα και γνώση από όλους μας και με 3 προσθήκες (Μελισσάνθη Μάχουτ, Θεοδώρα Σιάρκου και Αλεξάνδρα Ούστα) που μας χαροποίησαν και μία “απώλεια” (Ιωάννα Πηλιχού) που μας στεναχώρησε. Δεν ήμασταν φίλοι πρίν ξεκινήσουμε να δουλεύουμε μαζί. Αλλά και να ήμασταν όταν υπάρχει κοινή αισθητική και σοβαρότητα, δεν καταλαβαίνω το λόγο να μην είναι εφικτό. Ίσως το μόνο αρνητικό που θα μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο, είναι η πολλή άνεση μεταξύ φίλων. Στην δική μας περίπτωση δεν συνέβη. Θέλει όμως σύνεση και σεβασμό για να είναι νηφάλια η συνεργασία.
* Ενώ ήταν πολύ κουραστικό το πρόγραμμα της σχολής στο Εθνικό θέατρο γνώρισα τους δύο από τους τρεις καλύτερούς μου φίλους. Έμαθα πολλά από τους καθηγητές μου, τους συμμαθητές μου, γέλασα, έκλαψα, θύμωσα, απογοητεύτηκα, ερωτεύθηκα, χώρισα, πληγώθηκα, φέρθηκα ευγενικά, φέρθηκα εγωιστικά. Τα ένιωσα όλα. Ήταν τρία πολύ γεμάτα χρόνια που είναι ριζωμένα στην καρδιά μου και δεν θα τα άλλαζα με τίποτα, αλλά δεν μου λείπουν. Τώρα νιώθω πολύ πιο σίγουρη για τον εαυτό μου και για τη δύναμή μου και οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους είναι ξεκάθαρες και πιο στιβαρές.
* Το τραγούδι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου. Όταν συνδυάζεται και με τη δουλειά μου, τότε είμαι ευτυχής. Δεν υπάρχει μπάντα ακόμα. Στήνω μια η οποία λογικά θα ολοκληρωθεί μέσα στον ερχόμενο χειμώνα. Θα σας ενημερώσω για ότι προκύψει!
* Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με το γράψιμο και είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν θα ασχοληθώ και ποτέ. Με τη σκηνοθεσία επίσης αν και μου αρέσει πολύ να στήνω διάφορα prοjects με βάση τα θεατρικά κείμενα. Δουλεύω συχνά πάνω σε διάφορα θέματα που μου ερεθίζουν τη σκέψη με δύο πολύ ταλαντούχες φίλες μου (η μια φωτογράφος -Τζωρτζίνα Στάικου- και η άλλη digital artist – Surehuinel- ). Στήνουμε τώρα μια δουλειά μας με αφορμή την “Πνιγμονή”,η οποία θα παρουσιαστεί μέσα στον ερχόμενο Σεπτέμβρη.
* Ο λόγος πού ήθελα να ασχοληθώ αρχικά με την υποκριτική ήταν ο κινηματογράφος. Η σχέση μου με τον κινηματογράφο είναι σχεδόν ερωτική. Βλέπω πάρα πολλές ταινίες και μιλάω πολύ για αυτόν σε σημείο που κουράζω και τους γύρω μου. Έχω συμμετάσχει σε μια ταινία στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο “Red City” του Μάνου Τσίζεκ και στο “Artherapy” του Νίκου Περάκη σε ντοκιουμαντερίστικη μορφή.
* Τα “Κλεμμένα Ονειρα ” ήταν ένα μεγάλο σχολείο για το πώς να δουλεύεις σε ρυθμούς ταχύτητος φωτός. Ο Δημήτρης Αρβανίτης έχει μεγάλη εμπειρία στο να σου διδάξει πώς να μπεις σε αυτήν τροχιά. Προς το παρόν είμαι σε συζητήσεις για κάποιες δουλειές, αλλά τίποτα δεν είναι βέβαιο.
* Την πόλη μου την αγαπώ και μου λείπει σε μεγάλο βαθμό. Επισκέπτομαι συχνά το Κρανίδι, αν και θα ήθελα να πηγαίνω εκεί συχνότερα.
* Η Αθήνα είναι μια πόλη που αγαπάς και μισείς την ίδια στιγμή. Είναι μια σχέση πάθους. Μπορεί να σου χαμογελάσει, να σε φωτίσει και να σε αγκαλιάσει και αυτομάτως, μπορεί να σε μαστιγώσει, να σου δείξει τα δόντια της και να σε τρομάξει. Και πάλι απ’την αρχή.
* Στο Αll4fun μου αρέσει το ότι ενδιαφέρεται ουσιαστικά για την τέχνη και δίνει χώρο σ’ αυτήν. Είναι σπουδαίο να κάνεις κάτι με ψυχή, χαμόγελο και αξιοπρέπεια.
& Αναλυτικά στοιχεία για την «Πνιγμονή» ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://all4fun.gr/columns/epilogi-evdomadas/8081-2014-01-29-10-15-05.html
&& Αναλυτικά στοιχεία για 2α θεατρικά βραβεία κοινού All4fun ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/8655-2-all4fun.html
