19.1 C
Athens
Σάββατο, 13 Απριλίου, 2024

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Σωζία Μαράκη – Ηθοποιός / Συγγραφέας

Η γωνιά του γαλάζιου εκφράζει την ελπίδα. Είναι η νοητή ένωση του έξω με το μέσα. Το φως, το οποίο προσπαθούν να δουν οι κατάδικοι, ευελπιστώντας ότι κάποια στιγμή θα μπορέσουν να αποφυλακιστούν. Είναι, όμως, και το ομώνυμο θεατρικό έργο που υπογράφει η Σωζία Μαράκη.

Η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη σεζόν στο θέατρο Αλκμήνη και αποτελεί μια ρεαλιστική καταγραφή των όσων θλιβερών συμβαίνουν στις φυλακές. Αν, μάλιστα, υπήρχε κράτος πρόνοιας αυτό το έργο θα μπορούσε ν’ αποτελέσει και μια αφορμή για ν’ αρχίσει επιτέλους η εκκαθάριση.

Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αλλά πέρα από την καταγραφή γεγονότων, που δυστυχώς σχετίζονται με την αλήθεια η παράσταση αφήνει και περιθώρια αισιοδοξίας. Όπως αναφέρεται και στο έργο της Σωζίας, το οποίο είναι βασισμένο σε εξομολογήσεις φυλακισμένων γυναικών, καθώς και στο ημερολόγιο της Κατερίνας Γκουλιώνη, “Ο κόσμος μεταρυθμίζεται, αρκεί να μην αδιαφορούμε”

Και αυτό το μήνυμα είναι ένα από τα σημαντικότερα, που αποκομίζεις, βλέποντας μια παράσταση, η οποία σου δημιουργεί προβληματισμό, ανησυχία, αλλά σου φανερώνει πτυχές και από το μεγαλείο της ζωής…

* Στα χρόνια του σχολείου μπήκε στη ζωή μου η υποκριτική και… έμεινε. Ανεβάσαμε με την ομάδα του σχολείου μου την παράσταση «Τρόμος και αθλιότητα στο Γ’ Ράιχ»  και πήγαμε πάρα πολύ καλά. Πήραμε, μάλιστα, το 2ο βραβείο στους μαθητικούς αγώνες θεάτρου εκείνης της χρονιάς. Η ένταση της προετοιμασίας, η γοητεία της σκηνής, η αποδοχή από τον κόσμο ήταν εκείνα που με έκαναν, μόλις τελείωσα το Λύκειο, να γραφτώ, χωρίς δεύτερη σκέψη, στη δραματική σχολή «Ίασμος» του Β. Διαμαντόπουλου.  Απ’το πρώτο κιόλας έτος της φοίτησής μου άρχισα να παίζω σε παραστάσεις επαγγελματικά.

* Όσο για τη συγγραφή… είναι καινούργια προσπάθεια κι αγάπη. Κινητήριος δύναμη υπήρξαν οι καταστάσεις που μπήκαν πιο έντονα στις ζωές μας τα τελευταία χρόνια. Ο αριθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατακόρυφα, συνάνθρωποί μας στερούνται ακόμα και τα απαραίτητα για τη διαβίωσή τους, η διεκδίκηση των δικαιωμάτων έγινε σχεδόν ανάγκη για τους περισσότερους. Κάπως έτσι γεννήθηκε στο μυαλό μου το πρώτο μου θεατρικό έργο ,«Η γωνιά του γαλάζιου», που από πέρσι πήρε σάρκα και οστά στο θέατρο Αλκμήνη.

* Αλλάζει επί της ουσίας ο χαρακτήρας του ανθρώπου; Δε νομίζω. Ίσως να διαμορφώνεται και να εξελίσσεται με τις γνώσεις και τις εμπειρίες που αποκτώνται με τον καιρό, αλλά ο καμβάς παραμένει ο ίδιος. Με την υποκριτική αποκτά κανείς περισσότερες εμπειρίες, γιατί μέσα από τους ρόλους του βιώνει καταστάσεις που ενδεχομένως δε θα ζούσε. Αισθάνομαι τυχερή που είμαι ηθοποιός, γιατί έτσι ανακαλύπτω περισσότερο τον εαυτό μου και τις αντοχές του.

* Υποκριτική σημαίνει ταξίδι ελευθερίας. Απελευθέρωση από το εγώ και αποδέσμευση από την όποια πραγματικότητα. Μέσα από τους ρόλους ανακαλύπτω συμπεριφορές, συναισθήματα και τρόπους ζωής πολλές φορές άγνωστους σε μένα. Ο κόσμος που ζω γίνεται ο κόσμος του ρόλου μου, γίνομαι ένα μαζί του. Γίνομαι μέρος του.

* Ένας νέος ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση δύσκολα, πώς αλλιώς; Ωστόσο ποτέ δεν πρέπει να εγκαταλείπει κάποιος τα όνειρά του. Αποφάσισα να ρισκάρω γράφοντας ένα δικό μου έργο και αναλαμβάνοντας οικονομικά το ανέβασμα της παράστασης. Μου αρέσει να ρισκάρω… κι ότι βγει.  Τουλάχιστον, στη δική μας δουλειά, υπάρχει ένα ισχυρό αβαντάζ: Η διέξοδος που ο ηθοποιός αισθάνεται ότι βρίσκει η ψυχή του πάνω στη σκηνή, την ώρα της παράστασης.  Τότε, τα πρακτικά προβλήματα της καθημερινότητας του μπαίνουν στην άκρη. Έστω για δύο ώρες…

* Η τέχνη αφυπνίζει, θέτει ερωτήματα και προβληματίζει. Αυτός ήταν πάντα ο ρόλος της. Ένας καλλιτέχνης έχει φωνή και εκφράζει την άποψή του  μέσα από το έργο του. Έγραψα τη «Γωνιά του γαλάζιου» για να καταγγείλω αυτά που συμβαίνουν. Ήταν μια «επανάσταση» και είμαι συγκινημένη που οι θεατές εισπράττουν το μήνυμα. 

*Από όλες τις συνεργασίες μου έχω αποκομίσει εμπειρίες και όλες με έχουν πάει ένα βήμα παραπέρα. Όμως σε αυτή που θα σταθώ είναι η τωρινή παράσταση γιατί με τους συντελεστές έχουμε χτίσει τη σχέση που ονειρευόμουν όταν έγραφα τη «Γωνιά του γαλάζιου».  Για το μέλλον προσδοκώ συνεργασίες με σημαίνοντες ανθρώπους της τέχνης, αλλά αυτό που με αφορά είναι να έχω αληθινές και ουσιαστικές συνεργασίες.

* Η κοινωνία της φυλακής αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας που ζούμε. Η αδικία, η κατάχρηση εξουσίας , η ανισότητα, ο φόβος,  η πολιτική αδιαφορία, η χρήση βίας,η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η επιβολή σκληρών νόμων και κανόνων συμβαίνουν μέσα και έξω από τις φυλακές και σε αυτές τις καταστάσεις αναφέρεται το έργο. Η ελευθερία της σκέψης, το δικαίωμα στο όνειρο, η ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός  προς τον άνθρωπο προβάλλονται μέσα από τις σχέσεις των τριών ηρωίδων. Η Νίκη, η Ζωή και η Ελπίδα  έχουν αγαπηθεί από το κοινό γιατί αντιπροσωπεύουν  τα όνειρα, την δύναμη, την αλήθεια και  την ελευθερία της ψυχής .

* Υποδύομαι την Ελπίδα, με την οποία έχω πολλά κοινά στοιχεία ως Σωζία.  Είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε στο προστατευμένο και ασφαλές περιβάλλον μια οικογένειας. Οδηγήθηκε στη φυλακή ύστερα από μια «κακιά στιγμή». Μπαίνοντας στο κελί η Ελπίδα προσπαθεί να επιβιώσει ,να προσαρμοστεί και νιώθει την ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία και επαφή, αναζητήσεις  που έχω κι εγώ στη ζωή μου. Τη βλέπουμε να αγανακτεί όταν της επιβάλλουν να κάνει πράγματα που δεν θέλει και να επαναστατεί με το άδικο. Η διαφορά που έχουμε εγώ κι «αυτή» είναι πως εκείνη ζυγιάζει τα πράγματα και σκέφτεται πότε να μιλήσει και πότε όχι.  Ανοιχτή και φιλική στη συνέχεια δεν διστάζει να κάνει παρέα ακόμη και με την σκληρή –αρχικά- Νίκη αλλά και να τη θεωρήσει “δασκάλα” της ακούγοντας  προσεκτικά ότι της λέει. Άλλωστε ξέρει να κοιτάζει βαθύτερα τους ανθρώπους χωρίς να μένει στην επιφάνεια  και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την σχέση της με τη Ζωή, την οποία βλέπει σαν αδερφή της και θέλει να την προστατεύει. Το στοιχείο που μας ενώνει περισσότερο  με την Ελπίδα είναι  πως πιστεύουμε ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα -βγάζοντας έξω την αλήθεια- για όσα συμβαίνουν.

* «Η γωνιά του γαλάζιου» είναι το πρώτο μου θεατρικό έργο. Άρχισα να κάνω έρευνες σχετικά με το τι συμβαίνει στις φυλακές, διάβασα μαρτυρίες φυλακισμένων γυναικών και έπεσε στα χέρια μου η ιστορία της Κατερίνας Γκουλιώνη. Αμέσως ταυτίστηκα μαζί της και την θαύμασα απεριόριστα. Η Κατερίνα για μένα ήταν ήρωας. Ήταν μια γυναίκα που αντιστάθηκε στους εξουσιαστές της και σε ότι έθιγε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αρνιόταν πεισματικά να ακολουθήσει κάθε ταπείνωση που της επέβαλλαν μέσω των κανόνων, όπως αυτή της κολπικής έρευνας, κι ας ήξερε πως θα πληρώσει με απομόνωση. Αγωνιζόταν για τα δικαιώματα των συνανθρώπων της και δεν σταματούσε να στέλνει επιστολές για να καταγγείλει τα κακώς κείμενα. Ήταν η φωνή της φυλακής, δεν φοβόταν τίποτα και κανέναν . Στο τελευταίο γράμμα της πριν τη βρουν νεκρή κατά τη μεταγωγή της από τις φυλακές της Θήβας σε αυτές της Κρήτης, είχε γράψει πως «ο κόσμος μεταρρυθμίζεται, φτάνει να μην αδιαφορούμε». Έτσι ανακάλυψα πως είχαμε τον ίδιο στόχο και έγραψα το έργο στη μνήμη της. Για το αν θα γράψω επόμενα έργα εξαρτάται από το τι έχω ανάγκη να πω.

* Προς το παρόν πάει πολύ καλά η παράσταση, έχει αγαπηθεί από το κοινό και υπάρχει περίπτωση να πάρουμε παράταση παραστάσεων. Για το Σεπτέμβρη έχουμε μιλήσει με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών να ανέβει η παράσταση εκεί, όπως και στη Θεσσαλονίκη. Σχέδια δεν κάνω γενικώς. Εμπιστεύομαι τη ζωή,τα θέλω μου και πράττω αναλόγως.

* Λατρεύω την Πλάκα και την ενέργεια που υπάρχει όταν περπατάς εκεί! Επίσης μου αρέσουν οι γύρω περιοχές, το Θησείο, το Μοναστηράκι και το Γκάζι. Ως παιδί του Πειραιά, όμως, δεν μπορώ να μην αναφέρω την υπέροχη Πειραϊκή  (στην οποία επέλεξα να γυριστεί και το τρέιλερ της παράστασης) τη Μαρίνα Ζέας και  το Μικρολίμανο που σε κάνει να νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε νησί. Στα αρνητικά της Αθήνας είναι τα σκουπίδια,το καυσαέριο και η έλλειψη πρασίνου. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως «εδώ» είναι το σπίτι μας και οφείλουμε να σεβόμαστε την πόλη και γενικώς την φύση. Μου αρέσει ότι πολλοί κυκλοφορούν πλέον με ποδήλατο και ονειρεύομαι μια πόλη που οι κάτοικοί της θα κυκλοφορούν μόνο με ποδήλατο!

* Στο Αll4fun μου αρέσει  ο τρόπος  προσέγγισης των θεμάτων του που είναι δροσερός και νεανικός και ταυτόχρονα σοβαρός. Επίσης το ότι προωθεί νέους καλλιτέχνες . Είναι πολύ θετικό και εύχομαι να συνεχίσετε έτσι για να χαιρόμαστε να σας διαβάζουμε!

Αναλυτικές λεπτομέρειες για τη “Γωνιά του γαλάζιου” ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/5635-2013-01-23-09-00-43.html

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 12/2/2013

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα