Αισθάνεται σαν να βρίσκεται σε μια βιβλιοθήκη και καθημερινά να διαβάζει ένα διαφορετικό βιβλίο, κερδίζοντας νέες γνώσεις και εμπειρίες. Ετσι βιώνει την υποκριτική ο Σωτήρης Μεντζέλος, που μέσω της συνέντευξης του στο All4fun μας ξεναγεί μ’ έναν μοναδικό τρόπο στον κόσμο μιας δραματικής σχολής.
Εχοντας για δάσκαλο του τον μετέπειτα φίλο του Βασίλη Μαυρογεωργίου ο Σωτήρης συμμετείχε στους «Δύο ευγενείς από τη Βερόνα» και τώρα παίζει στο θέατρο του νέου κόσμου και στην παράσταση Νιου γουορλντ. Μια πρωτοποριακή και έξυπνη κωμωδία στο κλίμα της εποχής (και σ’ αυτά που ενδεχομένως θα έρθουν κάποια στιγμή) από νέα παιδιά με κέφι και φρεσκάδα…
Για τον Σωτήρη η συλλογικότητα μπορεί να γεννήσει όμορφα πράγματα στην Ελλάδα. Όπως, μάλιστα, μας εξηγεί όχι απλά “ωραία”, γιατί το ωραίο είναι και εφήμερο. Αρκεί φυσικά να σταματήσουμε να τσακωνόμαστε συνέχεια…
* Όλα, λοιπόν, ξεκίνησαν πριν από πολύ – πολύ καιρό σε έναν γαλαξία πολύ – πολύ μακρινό – ακολουθεί επική μουσική γραμμένη από τον Τζον Γουίλιαμς – Επεισόδιο 1ο: Η ΑΡΧΗ! Βρισκόμαστε στον σκοτεινό Οκτώβριο του 2004. Μερικούς μήνες νωρίτερα είχα τελειώσει με τις υποχρεωτικές παρακολουθήσεις των μαθημάτων του Γεωλογικού. Ναι, Ναι. Υπήρξα φοιτητής του για 4 χρόνια. Εκείνο τον Οκτώβριο λοιπόν, βρέθηκα με αρκετό ελεύθερο χρόνο. Πολύ ελεύθερο χρόνο. Μαθαίνω για ένα θεατρικό εργαστήρι στη Πετρούπολη, που άκουσον – άκουσον στο τέλος των μαθημάτων, θα έκανε παράσταση στο θέατρο Πέτρας. ”Τον Σεπτέμβριο του 2005 θα έκανε παράσταση στο θέατρο Πέτρας»
* Αυτός έγινε και ο στόχος μου. Να παίξω. Δε ξέρω γιατί εμφάνισα ξαφνικά αυτή την έντονη επιθυμία. Ίσως γιατί σταμάτησα απότομα το παιδικό θεατρικό εργαστήρι που πήγαινα στο δημοτικό. Ίσως γιατί ήθελα να κερδίσω μια κοπέλα. Ίσως γιατί είχα πολύ ελεύθερο χρόνο. Φοίτησα στο εργαστήρι μέχρι το 2006. Από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Και το εννοώ. Πολύ γέλιο. Κέφι, χαμόγελα, τσακωμοί, εντάσεις, εκδρομές. Δύο παραστάσεις στο θέατρο Πέτρας. Έκανα φίλους. Πραγματικούς φίλους. Την Κατερίνα, την Εύα, τη Μαρία, τον Δημήτρη, την Κάτια, την Ελεάνα, τον Μιχάλη. Εχθρούς όχι. Ή μπορεί και ναι. Δε ξέρω.
* Ξέρω όμως ότι αυτό που έκανα ερασιτεχνικά, ήθελα πια να το σπουδάσω. Είχε μπει το ζιζάνιο. Ακόμα όμως δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω ηθοποιός. Ήθελαν όμως να γίνουν δύο φίλες μου. Και θα πήγαιναν στη δραματική σχολή ”ΑΡΧΗ” της Νέλλης Καρρά. Και τις ακολούθησα. Από ένστικτο. Ή και από έρωτα. Έτσι..Πριν από πολύ-πολύ καιρό. Σ΄ έναν γαλαξία πολύ – πολύ μακρινό (ακολουθεί ξανά επική μουσική γραμμένη από τον Τζον Γουίλιαμς…)
* Επεισόδιο 2ο:Η ΣΧΟΛΗ. ”ΑΡΧΗ”..Ήταν Οκτώβριος του 2006.Τι θαυμαστός Νέος Κόσμος. Ώρες πολλές σε αυτόν τον Νέο Κόσμο..Πάρα πολλές. Να πω εδώ ότι τον πρώτο καιρό δεν ήμουν και ο πιο συνεπής. Και αυτό γιατί ακόμα δεν ήξερα αν ήθελα να γίνω ηθοποιός. Δεν ήξερα αν ήθελα να ασχοληθώ με την υποκριτική. Οι καθηγητές όμως που είχα, η Νέλλη, η Λένα, ο Πάρης, ο Ανρί, ο Βασίλης (θα πω περισσότερα για τον Μπιλ παρακάτω) και άλλοι πολλοί,μου έκαναν ένα tour για το τι είναι θέατρο. Εξαιρετικοί όλοι τους. Ήταν σαν να έκανα roller coster. Μέχρι που η αμφιβολία έδωσε τη θέση της στην βεβαιότητα. Εκεί στα τέλη του πρώτου έτους πρέπει να ήταν.
* Από τότε άλλαξα. Σίγουρα άλλαξα. Να σκεφτώ λίγο ακόμα…Ναι. Άλλαξα! Όχι όμως σαν το Μανολιό, που απλά έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Καταρχήν τριαντάρισα. Κατά δεύτερο η καθημερινή επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους, οι συζητήσεις, οι πρόβες, τα ανέκδοτα, οι βόλτες, η πίεση, το άγχος σε αλλάζουν. Είναι σα να βρίσκομαι ακόμα και τώρα, σε μια τεράστια βιβλιοθήκη και να διαβάζω κάθε μέρα και άλλο βιβλίο. Κάποια μου αρέσουν περισσότερο. Άλλα λιγότερο. Άλλα τα ξαναδιαβάζω. Άλλα τα κλείνω με τη πρώτη λέξη που διαβάζω. Άντε με τη δεύτερη. Οι αξίες όμως που είχα και έχω για τη ζωη δεν άλλαξαν. Οι αξίες για τον έρωτα. Για την αγάπη. Για τη φιλία. Για την οικογένεια. Ίσως να ωρίμασαν αλλά δε θα χρησιμοποιούσα τη λέξη αλλαγή. Τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι μπορεί και να μην άλλαξα τελικά. Να σκεφτώ λίγο ακόμα. Όχι. Δεν άλλαξα!
* Η υποκριτική είναι πλέον ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Και πολύ σημαντικό. Είναι το φωτόσπαθο των τζεντάι. Ο Ρόμπιν για τον Μπάτμαν. Ό,τι ήταν για τον Τσέχωφ η Όλγα Κνίπερ. Ό,τι ήταν το μαγικό φίλτρο για τους Γαλάτες. Η Λόις Λέιν για τον Σούπερμαν. Το μήλο για το Νεύτωνα. Ο πίθηκος για το Δαρβίνο. Η καρότσα του Όπτιμους Πράιμ. Η μακαρονάδα για τον Καπαμαρού. Η Γιόκο για τον Λένον. Η Μπέλου για τον Τσιτσάνη.Θα σταματήσω όμως εδώ γιατί είναι ωραίο να κλείνεις μ’ ένα τραγούδι. Έχει όμως και ανκόρ. Το ράδιο για τη Κιουρί, ο περιοδικός πίνακας για τον Μεντελέγιεφ,ο σταθμός για το Λεβερκούζεν, η πίτσα για τα χελωνονιντζάκια,οι τελευταίες συναυλίες για τους ΠυξΛαξ,το AIR για τον Τζόρνταν. Η 9η για τον Μπετόβεν. Η ξενιτιά για τον Καζαντζίδη.Το τετράγωνο της υποτείνουσας για τον Πυθαγόρα. Το εύρηκα για τον Αρχιμίδη. Ο τοίχος για τους Φλόυντ. Τώρα τέλος. Γιατί είπαμε είναι ωραίο να κλείνεις με μουσική…
* Βασικά πως αντιμετωπίζει ένας νέος άνθρωπος την κρίση; Ο καθένας με το δικό του τρόπο. Σίγουρα όμως χρειάζεται αλληλεγγύη. Χρειάζεται αγώνας. Χρειάζεται να σε ακούσω και να μ’ακούσεις. Αυτή η συλλογικότητα μπορεί να γεννήσει όμορφα πράγματα. Όχι ωραία. Όμορφα.Το ωραίο είναι εφήμερο. Και εμείς αυτό θέλουμε. Να σκεφτούμε και λίγο πιο πέρα. Όχι πολύ. Λίγο πιοπέρα. Το να τσακωνόμαστε μεταξύ μας για το ποιος την έχει μεγαλύτερη, μόνο λύσεις δε μπορεί να δώσει. Και εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ καλοί σε αυτό. Στο να τσακωνόμαστε. Και να λέμε ότι την έχουμε μεγαλύτερη απ’ όλους…
* Τόσα χρόνια η τέχνη τι κάνει; Άλλοτε δίνει απαντήσεις και άλλοτε θέτει τους προβληματισμούς του εκάστοτε καλλιτέχνη. Και όταν πολλοί καλλιτέχνες με κοινούς προβληματισμούς ενωθούν δημιουργούν ένα ρεύμα. Αρχίζουν να επηρεάζουν τον κόσμο. Ο ντανταϊσμός για παράδειγμα ήταν μια διαμαρτυρία ενάντια στη βαρβαρότητα του 1ου παγκοσμίου πολέμου. Δεν έδωσε λύσεις με την απόλυτη έννοια του όρου γιατί έγινε και δεύτερος, αλλά επηρέασε κάπου αλλού. Εν ολίγοις η τέχνη πρέπει να έχει το θάρρος να προκαλεί. Κάτι τέτοιο έκανε και ο Τσέχωφ. Επιπρόσθετα η τέχνη αυτή τη στιγμή χρειάζεται και για να πυροδοτήσει την ελπίδα που πολύς κόσμος έχει χάσει.
* Από τότε που τέλειωσα τη σχολή έχω δουλέψει αποκλειστικά σχεδόν με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου. Από ηθοποιός μέχρι οδηγός. Έχω παίξει σε παράσταση του αλλά έχω κάνει και τον οδηγό για να πάει παράσταση του στη Λάρισα. Πολύ γέλιο. Ο Βασίλης έχ..σταματάω εδώ. Με ρωτάς πιο κάτω για το Βασίλη. Άρα οι απαντήσεις θα δοθούν…πιο κάτω. Θέλω να συμπληρώσω εδώ αγαπητέ φίλε Κυριάκο ότι και η παράσταση που συμμετέχω τώρα (ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ) είναι για μένα πολύ σημαντική γιατί με τη σκηνοθέτη ήμασταν συμμαθητές στο θεατρικό εργαστήρι Πετρούπολης και όσο να ναι έχει τη συναισθηματική του αξία. Αξία ανεκτίμητη.
* Όσο για ποιες συνεργασίες προσδοκώ δε θα πω ονόματα αλλά ο Ρίντλευ Σκοτ είναι ένας. Δε θα έλεγα όχι ούτε στον Τριερ. Γιατί θα μπορούσα να αρνηθώ πρόταση του Τιμ Μπάρτον; Ή του Ταραντίνο; Όμως και εδω στην Ελλάδα είναι άνθρωποι που δε τους ξέρω προσωπικά, όπως τους προηγούμενους που ανέφερα, αλλά εκτιμώ τη τέχνη τους και θα ήθελα να είμαι μέρος της δημιουργίας τους. Πω πω…πολύ λογοτεχνικό αυτό που έγραψα…
* Η παράσταση ονομάζεται ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ. Είναι μια κυβερνοπάνκ πολιτική κωμωδια. Γαμάτη εξήγηση; Ε; Είναι μια ξενάγηση από μένα, τη Μάγια Ανδρέου, τον Άρη Λάσκο, την Κατερίνα Πατσιάνη και την Ελεάνα Στραβοδήμου για τον κόσμο του 2031. Γιατί εκεί βρισκόμαστε. Στο σωτήριο έτος 2031 μ.Χ. Μια live διαφήμιση. Σας μαθαίνουμε τι είναι το ΣΠΕΡΜΑΤΟΡΙΟ. Ποιο ειναι το παγκόσμιο ρεκόρ στις απλήρωτες υπερωρίες το 2013. Γιατί πρέπει να αφήσετε το παλιό κόσμο και να ρθείτε στον ΝΙΟΥ ΓΟΥΟΡΛΝΤ. Την παράσταση την έχει σκηνοθετήσει η Ελεάνα Τσίχλη (η συμμαθήτρια που έλεγα πιο πριν).
* Είναι εμπνευσμένη απο το ”1984” του Τζορτζ Όργουελ και το ”Θαυμαστός καινούριος κόσμος” του Άλντους Χάξλευ καθώς και μέσα από άρθρα εφημερίδων,προσωπικά κείμενα κ.α. Θέλω να πω επίσης ότι είναι παραγωγή της ομάδας UBUNTU που παρουσιάζει και στο bios το έργο του Χάινριχ Μπολ.” Η χαμένη τιμή της Κatharina Blum”. Γιατί όπως λέει και μια παλιά κινέζικη παροιμία, ”Αν δε διαφημίσεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει”.
* Ήγγικεν η στιγμή που θα μιλήσω για το Βασίλη Μαυρογεωργίου. Ο Βασίλης ήταν ο πρώτος καθηγητής που μου έκανε μάθημα στην σχολή.Δεν τον ήξερα. Τα υπόλοιπα παιδιά τον ήξεραν. Είχε κάνει την ”ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ”. Το μάθημα ήταν αυτοσχεδιασμός. Αρκούσαν πέντε λεπτά να λατρέψω τον ίδιο και εφτά το μάθημα του. Πέρασαν τρία χρόνια.Τελειώνω τη σχολή. Με συναντάει και μου λέει, θα πας Θεσσαλονίκη με τη παράσταση ΕΓΩ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΗ ΒΟΛΕΨΩ”. Στο τρίτο έτος την είχα δει πέντε φορές. Μεγάλη χαρά που θα έπαιζα σ΄ αυτήν τη παράσταση. Και η αλήθεια είναι ότι λόγω κάποιων έκτατων συνθηκών ανεβήκαμε πιο γρήγορα. Μας έριξε στους λάκκους με τους λαίοντες γνωρίζοντας ότι θα τα καταφέρουμε. Εμπιστοσύνη είναι η λέξη.
* Σιγά – σιγά από την σχέση ηθοποιού/σκηνοθέτη έγινε σχέση φιλίας. Δούλεψα και ως βοηθός σκηνοθέτη μαζί του. Συνέχεια μάθαινα. Και για το θέατρο αλλά και για την καθημερινή ζωή. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που, πως την είπαμε τη λέξη..; Α,ναι, Εμπιστοσύνη. Αυτό. Η παράσταση των ευγενων ηταν η πρώτη δουλειά της νέας ομάδας ΙΝΚΑL (Βασίλης Μαυρογεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Κατερίνα Μαυρογεώργη) και για μένα ήταν πολύ σημαντικό να είμαι μέρος μιας τέτοιας προσπάθειας. Και τους τρεις τους, τους έβλεπα όλα τα χρόνια που ήμουν στη σχολή και τώρα είμαι δίπλα τους. Μαζευτήκαμε,ο Σεραφείμ (από τη σχολή λέγαμε ότι θέλουμε να παίξουμε μαζί), ο Φώτης, ο Στέργιος, η Μαρίνα, η Δανάη, ο Σταύρος,η Τζούλια, η Βασιλική, ο Τεό και κάναμε τη παράσταση. Αξία ανεκτίμητη. Το χω ξαναγράψει αυτό;
* Στην Αθήνα μου αρέσουν οι στιγμές της. Οι φωτογραφίες της. Τα γκράφιτι της. Τα μπαρακια της. Τα βιβλιοπωλεία της. Τα κουτούκια της. Οι βόλτες τη νύχτα..Γίνονται πάρα πολλά δρώμενα σε κάθε γειτονιά. Είναι μια πόλη που ζει. Αλλά είναι και μια πόλη που κοιμάται. Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου και δε ξέρω πόσο δίκαιος είναι αυτός ο ύπνος. Και αυτό δε μου αρέσει. Αν υπήρχε unlike αυτό θα πατούσα. Πόσο κλισέ θα φανώ άμα πω ότι θα ήθελα και άλλα πάρκα. Πολύ; Ξέχασα.Μου αρέσουν και τα προάστια της. Τα δυτικά. Εκεί μεγαλώσαμε και γίναμε πρίγκηπες της δυτικής όχθης. Ε, Αντώνη, Άκη, Παναγιώτη, Βασίλη.;;;;;;
* To Αll4fun είναι ένα γαμάτο site. Έχει τη δική του ταυτότητα και αυτό είναι κάτι που γουστάρω. Μου αρέσει αυτή η ευγένεια που βγάζουν οι άνθρωποι του. Παιδιά μπράβο!
Aναλυτικές λεπτομέρειες για την παράσταση ακολουθούν στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/5590-2013-01-16-14-02-38.html
Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 30/1/2013
