24.8 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Παναγιώτης Κατσώλης – Ηθοποιός

* Δε νομίζω ότι μπορώ να ορίσω μία συγκεκριμένη στιγμή για το πότε έγινα ηθοποιός. Άλλωστε δεν πιστεύω ότι το να γίνεις ηθοποιός, είναι κάτι το οποίο το αποφασίζεις. Απλά συμβαίνει. Τουλάχιστον σε μένα κάπως έτσι λειτούργησε. Τώρα για το πώς, τελείωσα το λύκειο, πέρασα σε ένα Τ.Ε.Ι στο οποίο δεν φοίτησα ποτέ, ολοκλήρωσα τη στρατιωτική μου θητεία και ένα ωραίο πρωί του Μαρτίου βρέθηκα στο προκατασκευαστικό τμήμα της Δραματικής Σχολής Βεάκη (στη μέση της χρονιάς). Το ρήμα “βρέθηκα” δεν το χρησιμοποιώ τυχαία. Η επιλογή μου ήταν σε τέτοιο βαθμό ασυνείδητη ώστε να μου κάνει τρομερή εντύπωση την πρώτη μου μέρα στην σχολή το γεγονός ότι ανέβαιναν τα παιδιά ένα-ένα στη σκηνή και δούλευαν με το δάσκαλο ένα μονόλογο. Αναρωτήθηκα, θα πρέπει να το κάνω κι εγώ αυτό; Συνοψίζοντας λοιπόν, θα έλεγα πως οδηγήθηκα στο μονοπάτι του ηθοποιού ενστικτωδώς και όχι χρησιμοποιώντας τη λογική.

* Η υποκριτική είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι με πολύ αυστηρούς κανόνες. Άλλοτε ευχάριστο άλλοτε δυσάρεστο.

* Θέλω να πιστεύω ότι από τα πρώτα μου χρόνια στην σχολή έχω ωριμάσει και εκτός και εντός σκηνής. Προσπαθώ να οδηγώ το χρόνο να περνάει από πάνω μου και όχι από δίπλα μου. Κάθε εμπειρία έχει θετικό πρόσημο μπροστά της. Αρκεί να μπορείς να το δεις. Και στη ζωή αλλά και στη σκηνή πιστεύω ότι μας πάνε μπροστά αυτά που επιλέγουμε να καταγραφούν στο σκληρό μας δίσκο. Καλά και άσχημα, ευχάριστα και δυσάρεστα. Άσε που αρκετές φορές με την πάροδο του χρόνου κάποιες εμπειρίες έχουν την τάση να αλλάζουν από θετικές σε αρνητικές και το αντίθετο και αυτό είναι κάτι το οποίο έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

* Τις συνεργασίες τις θυμάμαι όλες. Ανεξαρτήτως αν ήταν ευχάριστες, δυσάρεστες, εύκολες ή δύσκολες, καλού ή κακού αποτελέσματος. Οφείλω όμως να ξεχωρίσω κάποιες. Η συνεργασία μου με τον Ακύλλα Καραζήση το καλοκαίρι του 2007, μεταξύ δεύτερου και τρίτου έτους της φοίτησης μου στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών, όπου τότε είχε σκηνοθετήσει το “Βρέχει” της Βίλιας Χατζοπούλου στο Φεστιβάλ Αθηνών. Δεν θα ξεχάσω τη χαρά που είχα όταν μου το πρωτοείπε. Αυτή ουσιαστικά ήταν και η πρώτη μου εμφάνιση στο θέατρο. Μία άλλη συνεργασία που ξεχωρίζω είναι αυτή με τον Αργύρη Ξάφη στην παράσταση που σκηνοθέτησε για το Θέατρο Πόρτα (συμπαραγωγή με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας και Κέρκυρας), “Το δρακούδι” της Σουζάν Λεμπώ και μου εμπιστεύτηκε έναν από τους δύο ρόλους του έργου τη στιγμή που εγώ ακόμη φοιτούσα στο τρίτο έτος της Σχολής. Ειδικής βαρύτητας θα χαρακτήριζα και τη συνεργασία μου με τη Βίκυ Χατζοπούλου στην πρώτη – από κοινού – σκηνοθετική μας απόπειρα στο έργο “Ο Ντάνι και η βαθιά γαλάζια θάλασσα” του Τζόν Πάτρικ Σάνλευ το 2008 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καβάλας σε έναν εκπληκτικό χώρο που δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Τέλος, πάντα ξεχωριστές θα χαρακτήριζα τις συνεργασίες μου με τη Δανάη Θεοδωρίδου και τους ανθρώπους που περιβάλουν την “Construction works”. Oσο για τις συνεργασίες που θα ήθελα στο μέλλον είναι να δουλέψω με όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και να συνεχίσω να γεμίζω το “σκληρό μου” με εμπειρίες.

* Εξαρτάται το πώς αντιμετωπίζει την κρίση ένας ηθοποιός. Είναι σα να με ρωτάς πως αντιμετωπίζει την κρίση ένας υδραυλικός. Εξαρτάται ποιος είναι αυτός ο υδραυλικός, ηθοποιός ή δεν ξέρω γω τι. Δεν μπορούμε να βάλουμε σε ένα κουβά ένα ολόκληρο κλάδο και να πούμε ότι αυτοί κάνουν αυτό ή εκείνοι λένε το άλλο. Ο κάθε άνθρωπος είναι μία ξεχωριστή προσωπικότητα και έχει τις δικές του απόψεις ανεξαρτήτως επαγγέλματος, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι. Εγώ λοιπόν, για να απαντήσω στην ερώτηση, προσπαθώ να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα και όσο πιο έντιμα γίνεται. Εκτός από οικονομική η κρίση είναι και ηθική. Και επειδή στο οικονομικό κομμάτι δεν μπορώ να κάνω πολλά, προσπαθώ τουλάχιστον στο ηθικό. Θέλω να πιστεύω, για να φέρω ένα απλοϊκό παράδειγμα, πως αν στο φανάρι σταματάς πριν τη διάβαση πεζών και όχι πάνω της ίσως επηρεάσεις τον δίπλα που σε κοιτάει σαν εξωγήινο και σε μιμηθεί στο επόμενο φανάρι. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που δεν θα σε κοιτάξουν καν…

* Η διαφήμιση είναι τρόπος να βγάλεις τα προς το ζην όσο είναι και το θέατρο, τα σήριαλ, οι ταινίες κλπ. Δεν αλλάζει κάτι. Ο ηθοποιός ασχολείται κατά βάση με το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Η διαφήμιση είναι κομμάτι της δουλειάς μας. Μικρό ή μεγάλο αυτό έγκειται στο τρόπο που έχει επιλέξει ο κάθε ηθοποιός να κινείται. Μην φανταστείς ότι έβγαλα και καμία περιουσία από τη διαφήμιση που έκανα. Δεν θα συνιστούσα τίποτα σε κανέναν για το αν θα έκανε διαφήμιση ή όχι. Οι επαγγελματικές επιλογές είναι προσωπικές.

* Με τη Βάσια Ατταριάν είχαμε συνεργαστεί και παλιότερα (ήταν β’ βοηθός σκηνοθέτη του Αργύρη Ξάφη στο Δρακούδι και βοηθός σκηνοθέτη του Βασίλη Μαυρογεωργίου και του Κώστα Γάκη στον Έμπορο της Βενετίας), γνωριζόμασταν καλά και ήμασταν φίλοι. Με τη Στέλλα Νούλη και τη Νάνσυ Μπούκλη γνωριστήκαμε στις πρόβες της παράστασης. Η συνεργασία σε γενικές γραμμές ήταν καλή, με δυσκολίες και σκαμπανεβάσματα αλλά αυτά είναι μέσα στο πρόγραμμα. Στην ομάδα υπήρχε μπόλικος νεανικός ενθουσιασμός, καθότι όλοι νέοι, αλλά έλειπε η εμπειρία που χρειάζεται σε δύσκολες στιγμές. Ωστόσο νομίζω ότι το πράγμα κύλισε ομαλά και χαίρομαι που πριν μερικές μέρες αρχίσαμε να ξαναβρισκόμαστε με τα κορίτσια για πρόβες. Όμως υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που συνέβαλαν για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η παράσταση και θα ήθελα να τους αναφέρω. Καταρχήν να πω ότι το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε η παράσταση είναι της Αμάντας Μιχαλοπούλου (Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη), βοηθοί σκηνοθέτη Σοφία Γαλανάκη (συνεργάστηκε και στη θεατρική διασκευή) και Ιωάννα Παπακωνσταντίνου, μουσική Baby Guru (πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε ο νέος τους δίσκος, περιλαμβάνει κομμάτια από την παράσταση), επιμέλεια κίνησης Έλενα Γεροδήμου, σκηνικά Γκάι Στεφάνου, κοστούμια Αλεξία Χρυσοχοίδου και Στέλλα Παναγοπούλου (πρώτη τους δουλειά στο θέατρο), φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης, βίντεο Τάσος Καφές και Δημήτρης Τσατσούλης, φωτογραφίες Ευτυχία Βλάχου, σχεδιασμός προγράμματος Παυλίνα Ζάχρα, ενώ στα βίντεο εμφανίζονται οι Έλενα Γεροδήμου, Μαρία Φιλίνη και Λένα Γιάκα.

* Η υπόθεση της παράστασης είναι η εξής:  Παρακολουθούμε την σχέση δύο κοριτσιών, της Μαρίας και της Άννας, από το 1976 μέχρι το 2003 με φόντο το πρόσφατο παρελθόν της ελληνικής πραγματικότητας. Πέρσι η παράσταση πήγε πολύ καλά, γι’ αυτό και συνεχίζουμε, πάλι στο 104 αλλά αυτή τη φορά στο Γκάζι, καθώς το 104 μετακομίζει στην β’ σκηνή του πρώην Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας και στους χώρους που στεγαζόταν η Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη. Η βάση της παράστασης θα είναι η ίδια αλλά μοιραία κάποια πράγματα θα αλλάξουν (θα αφαιρεθούν, θα προσαρμοστούν, θα προστεθούν) για να κουμπώσουμε την παράσταση στον καινούργιο χώρο. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη λοιπόν στις 21:30 από 22/10 μέχρι 15/1 στο 104 (Ευμολπιδών 41 Γκάζι). Άφησα τελευταίο το πρώτο σου ερώτημα γιατί πραγματικά δεν ξέρω τι να απαντήσω. Ο λόγος για να έλθει κάποιος στην παράσταση φαντάζομαι είναι ότι του κέντρισε το ενδιαφέρον κάτι από όλα όσα είπα ..

* Στην Αθήνα μου αρέσουν πολύ λίγα πράγματα. Το βασικότερο που μου αρέσει είναι ότι μπορώ να βλέπω και να παίζω θέατρο. Δυστυχώς δε μου αρέσουν πάρα πολλά άλλα…

* Για το εγγύς μέλλον προσδοκώ υγεία και τ’ άλλα θα τα φτιάξουμε…

* Στο all4fun μου αρέσει ότι ασχολείται με το θέατρο με έναν πολύ όμορφο, σχεδόν ρομαντικό τρόπο.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την παράσταση “Γιατί σκότωσα την καλύτερη μου φίλη” αναφέρονται στον σχετικό σύνδεσμο: http://www.all4fun.gr/fun/theater/4705-q—–q—–104.html

Του Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 8/10/2012

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα