Στο «Εγκλημα στη Negromikele» υποδύθηκε με απόλυτη επιτυχία δύο ρόλους, εκείνον της κωφάλαλης καμαριέρας και της ανάπηρης ηλικιωμένης ντετέκτιβ Μερόπης Γουίλιαμς. Η συγκεκριμένη παράσταση, ωστόσο, δεν ήταν η μοναδική στην οποία συμμετείχε η Έλενα Ρουμελιώτη την περασμένη σεζόν.
Με το «Με της μουσικής τις νότες της καρδιάς ανοίγω πόρτες» είχε την ευκαιρία να απολαμβάνει το παιδικό θέατρο, όπως ακριβώς έκανε και με το «Κάποτε στη Μελωδιούπολη» Η Έλενα αισθάνεται τυχερή που είναι ηθοποιός, έστω και αν ο κόσμος του θεάτρου δε μοιάζει τόσο ονειρικός, όσο πίστευε στο ξεκίνημα της καριέρας της…
* Aπό μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Βασικά χόρευα, τραγουδούσα μόνη μου, φανταζόμουν τον εαυτό μου σ’ αυτόν τον χώρο. Νομίζω πως μεγαλώνοντας διαπίστωσα πως ένας από τους λόγους που με ώθησαν στην υποκριτική είναι το γεγονός πω μπορώ να γίνομαι ό,τι θέλω, όπου θέλω χωρίς να έχω την παραμικρή συνέπεια. Να κάνω και να ζω ακραία συναισθήματα, αλλά όχι στην πραγματικότητα.
* Έχω ωριμάσει πολύ από την εποχή που μπήκα στην σχολή. Με έκανε έτσι και η δουλειά. Είμαι πλέον πολύ υπομονετική, λιγότερο ονειροπόλα. Νόμιζα πως όλα θα ήταν πιο εύκολα, επειδή το ήθελα πολύ. Επειδή νόμιζα πως αν θέλεις κάτι πολύ αυτό συμβαίνει. Προσγειώθηκα, αν και δεν ήμουν πολύ αιθεροβάμων. Απλά το νόμιζα πιο εύκολο. Και τώρα, πάντως, συνεχίζομαι να ονειρεύομαι. Και να βάζω στόχους. Απλά αν δε μου συμβούν, δεν παθαίνω και μελαγχολία. Όσο μεγαλώνεις οφείλεις να βλέπεις τις καταστάσεις στην πραγματική τους διάσταση…
* Έγινε πολύ ωραία δουλειά στο «Εγκλημα στη Νεγκρομικέλε». Ήταν πολύ καλή και η σκηνοθεσία. Η Ιουλία Ριζοπούλου έχει γράψει ένα έργο χωρίς μπαλαφάρες, χωρίς δηλαδή υπερβολές που χρησιμοποιούνται στο θέατρο για να αναγκάσεις τον άλλο να γελάσει. Με μαύρο χιούμορ φυσικά. Ήταν μια συνολική δουλειά και είμαι πολύ ικανοποιημένη που συνεργάστηκα με την ομάδα Non Sense.
* Διασκέδασα πολύ την παράσταση, όπως και το ότι έπαιζα δύο ρόλους. Ιδιαιτέρως με αυτόν της γιαγιάς. Δεν το περίμενα όταν είσαι 35 να κάνεις μια παράλυτη, κωφάλαλη γιαγιά με εγκεφαλικά. Την κωφάλαλη καμαριέρα έλεγα πως λίγο πολύ θα τα κατάφερνα. Με τη γιαγιά όμως; Δεν περίμενα ότι θα με συγκινούσε τόσο ο ρόλος της Μερόπης Γουίλιαμς.
* Τα πράγματα είναι σίγουρα δύσκολα στον χώρο μας. Δεν είμαι ακόμα από τα άτομα που έχουν μπει στη διαδικασία να ψάξουν μια άλλη δουλειά για να ζήσουν και δε θέλω να κάνω κάτι άλλο. Βλέπω, όμως, ότι τα όρια είναι πλέον στενά. Θέλω να προσπαθήσω για λίγο ακόμα να ζω μόνο από το θέατρο πριν αναγκαστώ να κάνω και κάτι άλλο.
* Ενημερώνομαι κυρίως από τις free press εφημερίδες. Και από το Facebook, όταν μπαίνω. Πιο σπάνια από την τηλεόραση. Βαριέμαι πολύ να μαθαίνω τα νέα από εκεί.
* Μου αρέσει η Αθήνα! Είναι όμορφη. Έχει την Πλάκα, το Μοναστηράκι, το Θησείο, τα Πετράλωνα, το Γκάζι, το Ψυρρή. Υπάρχει πιο ωραία διαδρομή από εκείνη στη Διονυσίου Αεροπαγίτου; Δεν υπάρχει. Όλον τον χρόνο μυρίζει πεύκο.
* Δε μου αρέσει που φοβάμαι να κυκλοφορήσω μόνη μου αργά, ενώ απολαμβάνω πολύ το περπάτημα μόνη μου. Δεν ξέρω τελικά αν αυτός ο φόβος προέρχεται από την τρομοκρατία των μέσων και των όσων ακούμε και αν πραγματικά πρέπει να φοβάμαι τόσο πολύ. Πιστεύω τελικά πως η κατάσταση δεν είναι όπως παρουσιάζεται. Κατανοώ βέβαια τους ανθρώπους του κέντρου που έχουν προβλήματα στο πώς θα κυκλοφορήσουν, όμως είναι κουτό από την πλευρά μας να λέμε ότι φταίνε για τα εγκλήματα οι μετανάστες. Θαρρείς και μέναμε σε μια Αθήνα, που πριν τους μετανάστες ήταν η Λιλιπούπολη.
* Δε θέλω να πω υπερβολές και να λέω ότι η ηθοποιία είναι η ζωή μου. Αυτή είναι οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, οι άνθρωποι μου. Η υποκριτική, όμως, μου δίνει ακόμα το δικαίωμα να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Να εκτονώνομαι. Είναι σημαντικό να εκτονώνεσαι από τη δουλειά σου και να μη βαριέσαι. Να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις τυχερή, που πας στη δουλειά σου και χαμογελάς. Έτσι νιώθω. Κάθε φορά που έχω παράσταση ξυπνάω το πρωί και αισθάνομαι τυχερή που κάνω αυτήν τη δουλειά.
* Μου αρέσει ως ιδέα το All4fun. Moυ αρέσει που δίνεται η ευκαιρία σε πρόσωπα, τα οποία δε θα είχαν αυτήν τη δυνατότητα να φανούν, να ακουστούν, να πουν την γνώμη τους και να δείξουν τη δουλειά τους. Πρόσωπα που δεν έχουν το βήμα για να το κάνουν κάπου αλλού και που είναι όμορφο ν’ ακούσεις τις απόψεις τους.
Toυ Κυρ. Κουρουτσαβούρη, 19/8/2012
