24.8 C
Athens
Τρίτη, 16 Απριλίου, 2024

To πρόσωπο της εβδομάδας: Γιάννης Μπίλιος – Αθλητικός συντάκτης

Κατά καιρούς του αναφέρω να γράψει βιβλίο και να συγκεντρώσει εκεί όλα τα στάτους του στο Facebook. Ακόμη και αν δεν συμφωνείς με κάποια απ’ αυτά δεν μπορείς να μην παραδεχθείς πως ο Γιάννης Μπίλιος διαθέτει άφθονο χιούμορ.
 
 Δοκιμάζοντας πλέον και τον κόσμο του Twitter απολαμβάνει την επικοινωνία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως φυσικά και το να παρακολουθεί τα παιχνίδια της αγαπημένης του Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
 
Αθλητικός συντάκτης με πολύχρονη καριέρα σε εφημερίδες και ραδιόφωνο ο Γιάννης μας μίλησε φυσικά για τη ζωή του, για την ΑΕΚ, αλλά και για το χωριό του, το Κακολύρι της Κύμης…  

* Η δημοσιογραφία ήταν η μοναδική διέξοδός μου, ώστε να μπορώ να είμαι σε όλη μου τη ζωή μέσα στο ποδόσφαιρο. Με το που κλώτσησα μπάλα στο προαύλιο του σχολείου γύρω στα οκτώ μου (τότε έφαγα τη… σφαίρα, ως τότε δεν είχα καμία αθλητική ανησυχία) κατάλαβα ότι δεν ήμουν καλός ποδοσφαιριστής, επομένως έπρεπε να αναζητήσω άλλο πόστο μέσα στο γήπεδο. Για μάνατζερ δεν έκανα –άσε που στα early 80s το είδος δεν ευδοκιμούσε στην Ελλάδα – για πορτιέρης ήμουν επίσης ακατάλληλος, όμως στις εκθέσεις ήμουν καλός, ενώ ήξερα και όλους τους παίκτες Α’ Εθνικής με ονοματεπώνυμο, ημερομηνία γέννησης και ΑΦΜ. Η επιλογή ήρθε πολύ φυσικά εκεί στο τέλος του δημοτικού…

* Το κακό είναι ότι σε μια εποχή που είχα αρχίσει να κάνω πράγματα ενδιαφέροντα και να νιώθω ικανοποιημένος και οικονομικά -πράγμα σπάνιο για μένα- προέκυψε αυτό που λέμε «κρίση» . Προσωπικά τη βιώνω πολύ έντονα, με δραματική μείωση των αποδοχών μου και με δυσάρεστες ανατροπές στη ζωή μου, αλλά τουλάχιστον έχω δουλειά ακόμα. Το κακό δεν είναι ότι πλήττεται μόνο η τσέπη μας, αλλά και το επίπεδο της δουλειάς μας. Η… φθήνεια θα επιβληθεί παντού. Η ποιότητα κοστίζει και στις παρούσες συνθήκες, ό,τι κοστίζει, σβήνει. Προσωπικά, έχοντας ζήσει την αρχή και το τέλος του Sentra 103,3, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι δεν χάσαμε μόνο εμείς οι δημοσιογράφοι ένα αξιοπρεπές επαγγελματικό βήμα, αλλά και ότι μεγάλη μερίδα φιλάθλων-ακροατών που δεν έχει τσίμπλες και … λυμένα ζωνάρια, έμεινε χωρίς την αγαπημένη παρέα της, έναν σταθμό με πολύ ξεχωριστή φωνή.

* Οι δημοσιογράφοι φέρουν μερίδιο ευθύνης σε κάθε κακώς κείμενο της δημόσιας ζωής. Αν δηλαδή δεν αποκαλύψει και δεν καταδείξει ο δημοσιογράφος το κακώς κείμενο, ποιος θα το κάνει; Ο Τζορτζ Όργουελ έχει πει ότι «δημοσιογραφία είναι να γράψεις αυτό που δεν θα έγραφε κανένας άλλος, ο,τιδήποτε άλλο είναι δημόσιες σχέσεις». Για δεκαετίες, λοιπόν, κάναμε «δημόσιες σχέσεις», αναπαυμένοι στο μεροκάματο που μας είχαν εξασφαλισμένο οι διαπλοκές των εκάστοτε εργοδοτών μας με τους εκάστοτε κρατούντες. Τώρα πια δεν υπάρχει αυτή η ασφάλεια, αλλά είναι και κάπως αργά για δάκρυα. Εννοείται ότι δεν εξαιρώ τον εαυτό μου. Βλέποντας π.χ. την ΑΕΚ να παίζει τώρα με… μαθητές λυκείου και να φλερτάρει με την εξαφάνιση, σκέφτομαι ότι στα 15 χρόνια που έκανα το ρεπορτάζ της ήταν πολλές οι φορές που ήξερα πράγματα, τα οποία δεν τόλμησα ή φοβήθηκα να αποκαλύψω. «Κρίση» είναι όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες τραγωδίες, όλες αυτές οι… καταστάσεις «ΑΕΚ» σε κάθε τομέα της οικονομικής δραστηριότητας που κάποιοι κάπου κάποτε συγκάλυψαν και αποσιώπησαν, με αποτέλεσμα αυτές να διογκωθούν.

* Με ρωτούν συχνά αν θα επέστρεφα στην αγαπημένη μου Κύμη και για την ακρίβεια στο χωριό μου, το Κακολύρι. Δεν θα μπορούσα να «επιστρέψω» ποτέ, από την άποψη ότι ποτέ δεν έζησα εκεί μόνιμα. Είναι ο τόπος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο μπαμπάς και που έζησε μόνιμα για σχεδόν δυο δεκαετίες η μαμά, πριν επιστρέψει πάλι στην Αθήνα. Επομένως, ως προορισμός εορτών, αργιών και διακοπών, ήταν πάντα … μαγικός. Είναι ένας πανέμορφος τόπος, ο οποίος «κρατάει» τη μισή μου ζωή. Εγώ είμαι 41 χρόνια κάτοικος Νέας Ιωνίας, αλλά στα μισά από αυτά είμαι γραμμένος στα μητρώα του χωριού μου. Και εκεί νιώθω ότι ανήκω. Αν μπορούσα να βρω εκεί δουλειά και αν συνέχιζε να δυσκολεύει εδώ το πράγμα, σαφώς και θα πήγαινα για μόνιμα.

* Μπορεί να μην ασχολούμαι πια με την ΑΕΚ, αλλά ρίχνοντας ματιές στο παρελθόν μου, τη βλέπω παντού. Ειδικά τα ταξίδια θα μπορούσα να τα θυμηθώ καρέ-καρέ, από την… απογείωση μέχρι την προσγείωση της επιστροφής. Δύσκολο, λοιπόν, να ξεχωρίσεις κάτι, όταν θυμάσαι… τα πάντα. Τα πιο μαγικά ήταν τα πρώτα μου, το 1992, δίπλα στον αείμνηστο μέντορά μου στην «Αθλητική Ηχώ» Γιώργο Βενετούλια. Παραδόξως, θυμάμαι ευχάριστα κάποια ταξίδια με κακό αποτέλεσμα, αλλά είχε τύχει να περάσουμε ωραία. Όσο μεγαλώνεις και σου «στεγνώνει» το συναίσθημα –σε εμένα «στέγνωσε» μάλλον γρήγορα – η καλή και η κακή ανάμνηση καθορίζεται από άλλα κριτήρια και όχι από το τι έκανε η ομάδα. Το πιο σημαντικό επαγγελματικό ταξίδι μου, πάντως, δεν έχει σχέση με την ΑΕΚ. Είναι το παγκόσμιο κύπελλο του 2006 στη Γερμανία: Τριάντα τρεις μαγικές μέρες στον ποδοσφαιρικό παράδεισο. Υπάρχουν, βέβαια, και τα ταξίδια για την αγαπημένη μου Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά αυτά είναι ιδιωτικά. Από την τσέπη μου…

* ΑΕΚ ή Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Δεν υπάρχει σύγκριση. «Από ‘δω η γυναίκα μου κι από ‘δω το αίσθημά μου». Την ΑΕΚ τη αγάπησα ως νεαρός φίλαθλος, μετά έζησα από μέσα ως ρεπόρτερ την ακμή αλλά και την κατρακύλα και στο τέλος τη σιχάθηκα με όσα είδα! Την «παντρεύτηκα» και τη χώρισα. Εδώ και κάποια χρόνια, για λόγους που δεν είναι της παρούσης να εξηγηθούν, δεν νιώθω να με ενώνουν και πολλά μαζί της. Η Γιουνάιτεντ είναι το… αίσθημα. Ήταν πάντα κάτι μεγάλο και μαγικό για μένα. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ως τώρα, δεν έχει υπάρξει ούτε ένα λεπτό που να μην αγωνιώ για την τύχη της. Ειδικά τώρα στα.. γεράματα. Είμαι αρρωστάκι και δεν το έκρυψα ποτέ!

* Τα social media τα κορόιδευα στην αρχή, αλλά ό,τι κοροϊδεύεις, το… λούζεσαι. Γράφτηκα στο Facebook πριν από δυόμιση χρόνια για να δω τις αποκαλυπτικές φωτογραφίες κάποιας κυρίας που με ενδιέφερε και βρέθηκα να έχω 3.400 «φίλους». Ωραίο «κόλλημα» το FB –για το Twitter δεν έχω άποψη επειδή είμαι «νέος» σε αυτό, αν και πολλοί μου έχουν πει ότι το χιούμορ μου και οι ατάκες μου είναι για εκεί και όχι για το FB. Αλλά εγώ στο FB ανήκω. Εκεί επικοινωνώ, εκεί χαλαρώνω, εκεί γελάω, εκεί –το κυριότερο- εκφράζομαι ελεύθερα και εκεί ανακάλυψα ενδιαφέροντες ανθρώπους ή και επικοινώνησα ξανά με φίλους και συγγενείς που είχα… ξεχασμένους. Δυστυχώς δεν είμαι πια 18 για να αφιερώνω το χρόνο μου σε βόλτες, φίλους και παρέες. Και τα social media είναι ένας καλός τρόπος να κρατάς επαφές, ακόμα και από το γραφείο σου. Τώρα, αν θες να πας παραπέρα μια γνωριμία που θα κάνεις εκεί μέσα, εξαρτάται από εσένα. Όπως και από εσένα εξαρτάται το πώς και το πόσο θα εκθέσεις τη ζωή σου σε κοινή θέα. Μεγάλα παιδιά είμαστε…

* Ποτέ δε μου είχε περάσει από το μυαλό να έφευγα από την Ελλάδα, αλλά εδώ και ένα χρόνο είμαι πολύ… έτοιμος. Μιλάω καθαρά για την προσωπική μου διάθεση, αφού δεν έχει προκύψει κάποια ουσιαστική προοπτική. Δεν κουβαλάω οικογένεια, δεν βλέπω «φως» εδώ, επομένως όπου γης και πατρίς. Αλλά κάπου… κοντά, αν γίνεται, όχι σε καμιά Αυστραλία. Να βλέπω και το χωριό μου καναδυό φορές το χρόνο. Στους νεότερους, πάντως, συνιστώ ανεπιφύλακτα να «την ψάξουν» γι’ άλλες πολιτείες. Καλύτερα να έχεις την Ελλάδα ως ανάμνηση και ως προορισμό διακοπών, παρά ως κλουβί των ονείρων σου.

* Θέλω να γράψω βιβλίο. Βιβλία δηλαδή. Δεν ξέρω τι και πότε, αλλά θα το κάνω. Εχω πολλές ιδέες αλλά δεν είμαι ακόμα έτοιμος. Κάθε καλοκαίρι, όταν ο φίλος μου ο Μένιος ο Σακελλαρόπουλος παρουσιάζει και ένα καινούργιο αριστουργηματικό μυθιστόρημά του, όπως πρόσφατα ο «Πορφυρός Κώδικας», φεύγω από την εκδήλωση αποφασισμένος να του… κλέψω τη δόξα. Μέχρι το άλλο πρωί, όμως, με έχουν ξαναβάλει από κάτω η καθημερινότητα και οι υποχρεώσεις και το έχω ξεχάσει. Το σίγουρο είναι ότι το ξεκίνημα, αν γίνει, θα γίνει από το ποδόσφαιρο. Αυτό είναι το αντικείμενό μου και δεν θα μπω εύκολα σε ξένα χωράφια. Γι’ αυτό, άλλωστε, δε μου έχει περάσει ποτέ στα σοβαρά από το μυαλό να κάνω κάποιο άλλο ρεπορτάζ, πλην αθλητικού.

* Μέσω της δημοσιογραφίας έχω γνωρίσει αυτό που λένε «κάθε καρυδιάς καρύδι». Να μην αρχίσω να λέω ονόματα, γιατί θα αδικήσω πολλούς. Δυστυχώς, όμως, όταν ασχολείσαι με το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν μπορείς να γνωρίσεις πολλές αληθινά λαμπρές φυσιογνωμίες. Θα ήθελα, ας πούμε, να υπήρχε δυνατότητα να κλωνοποιηθεί η προσωπικότητα που λέγεται Λάκης Νικολάου. Ακόμα κι αν «απέτυχε» ως παράγοντας στο χαμαιτυπείο που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι κι αυτό τίτλος τιμής για έναν άνθρωπο του επιπέδου του.

* Το All4Fun είναι το είδος ΜΜΕ που αυτή τη στιγμή χρειαζόμαστε. Με ένα κλικ ξαλεγράρει λίγο το μυαλό σου από όλον αυτό το ζόφο που ζούμε. Μας ξαλαφρώνει, χωρίς όμως να είναι «ελαφρύ». Γεμίζει η οθόνη σου με χαμόγελο, με χρώματα, με ωραίες εικόνες και με ανθρώπινα θέματα. Κι άλλοι το κάνουν, αλλά με άλλο τρόπο: με κολεξιόν από… κώλους και με κουτσομπολιό για τη ζωή όλων αυτών αστραφτερών φελλών που επιπλέουν στα λιμνάζοντα ύδατα του αποκαλούμενου lifestyle. Το All4fun, όμως, είναι κάτι άλλο: Μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο πιο αληθινό, πιο ανθρώπινο και πιο αισιόδοξο. Και το ευχαριστώ που με έκανε μέρος του κόσμου του…

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 12/8/2012

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα