Τέτοιο καιρό περίπου πριν κάποια χρόνια σε μια γιορτή της πέμπτης δημοτικού για τα Χριστούγεννα του είχε δοθεί ο βασικός ρόλος. Αλλά όταν τελείωσε η χρονιά στο επόμενο δρώμενο η συμμετοχή του ήταν μικρότερη. Το όλο σκηνικό κάπως τον είχε πειράξει, αλλά ουσιαστικά ήταν η επιβεβαίωση ότι αυτό που του άρεσε πολύ είναι να παίζει στο θέατρο.
Έτσι έγινε ηθοποιός και από την πρόσφατη σχετικά αποφοίτησή του απο την δραματική σχολή του Τέχνης και μετά ο Μάριος Κρητικόπουλος δουλεύει συνεχώς στο θέατρο.
Αυτή η σεζόν τον βρίσκει στο “Συμφορά από το πολύ μυαλό” σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο Θέατρο Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής, ενώ ήδη αρχίζει σιγά – σιγά να κάνει και τα πρώτα του τηλεοπτικά βήματα.
* Θυμάμαι από πάντα να χώνομαι σε οτιδήποτε καλλιτεχνικό, παρόλο που κανένα μέλος της οικογένειας μου δεν έχει σχέση με το θέατρο:από το νηπιαγωγείο (που ερμήνευσα με… μεγάλη επιτυχία ένα κουνελάκι) μέχρι και το λύκειο που ήρθα σε επαφή με ρόλους από έργα της Ξένιας Καλογεροπούλου μέχρι και του Ευγένιου Ο’ Νηλ.
* Στην πέμπτη δημοτικού στην χριστουγεννιάτικη γιορτή μου έδωσαν για πρώτη φορά τον βασικό ρόλο, θυμάμαι, και ένιωθα ξαφνικά τόσο ξεχωριστός αλλά στο τέλος της ίδιας χρονιάς στην τελική γιορτή του σχολείου με… προσγείωσαν δίνοντας μου να πω απλώς μία στροφή από ένα ποίημα ντυμένος αρχαίος σπαρτιάτης! Φυσικά δεν ήθελα να πάω για να πω μόνο μία στροφή από ένα ποίημα. Εκεί όμως, άρχισα να καταλαβαίνω ότι με πείραξε αυτό το μικρό περιστατικό γιατί μέσα μου άρχισε να με απασχολεί κάτι πολύ μεγαλύτερο, το θέατρο, που για μένα τότε αλλά ακόμα και σήμερα, είναι κάτι πολύ μεγάλο και μαγικό.
* Έτσι λοιπόν, πρώτα σπούδασα – όπως ήταν και το σχέδιο – στο πανεπιστήμιο Πατρών στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών και στη συνέχεια μετακόμισα στην Αθήνα για να σπουδάσω υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης “Κάρολος Κουν” και, με το πέρας και αυτών των σπουδών, να ολοκληρώσω το “σχέδιο” μένοντας στην Αθήνα και δουλεύοντας στο θέατρο, πράγμα που έγινε και είμαι ευτυχής γι΄αυτό.
* Δε θα μπορούσα εύκολα να πω τι σημαίνει για μένα υποκριτική, ξέρω όμως τι προκαλεί σε μένα η υποκριτική: Με κάνει ευτυχισμένο όταν την έχω στη ζωή μου, λυπημένο όταν δεν την έχω. Με κινεί, με προβληματίζει, με συγκινεί, με αφυπνίζει, με προσγειώνει πολλές φορές και άλλοτε με απογειώνει. Μου δίνει αφορμές για πολύωρες συζητήσεις, συμφωνίες, διαφωνίες. Με οδηγεί μπροστά και με βοηθάει να καταλάβω πολύ περισσότερο πτυχές του εαυτού μου – δεν το εννοώ “ψυχοθεραπευτικά”, εννοώ ότι συχνά νιώθω πως με κάνει καλύτερο άνθρωπο.
* Ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2021 θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με τον ίδιο και ίσο τρόπο όπως θα αντιμετώπιζε η κοινωνία μας έναν καθηγητή πανεπιστημίου ή μία καθαρίστρια, έναν δικηγόρο ή έναν σερβιτόρο, πράγμα που δεν συμβαίνει. Όλοι κάτι προσφέρουν και, βέβαια, είναι και εργαζόμενοι, ο κάθε ένας στο τομέα του. Το θέατρο, εκτός από πολλά άλλα, είναι και δουλειά, που πρέπει όποιος την κάνει να πληρώνεται για όλο το διάστημα που δουλεύει.
* Πάντα προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Με κάθε καινούργιο βήμα λέω στον εαυτό μου “Κοίτα, κάτι καταφέρνεις σιγά σιγά”, κι αυτό με κρατάει αισιόδοξο. Άλλωστε, δε πρέπει να μένουμε σε πράγματα που δεν έγιναν αλλά να σκεφτόμαστε αυτά που πρόκειται να γίνουν. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου στην παράστασή του “Relax… Mynotis” έλεγε κάποια στιγμή “η ιστορία είναι πάντα το παρακάτω, παρακάτω!”. Είναι μία φράση που μου έχει μείνει.
* Με στεναχωρεί καμιά φορά που επιτρέπω στον εαυτό μου να αγχωθεί για το μετά και δε μπορώ να χαρώ το τώρα. Δε μου συμβαίνει πολύ συχνά, αλλά… άνθρωπος είμαι κι εγώ, με πιάνουν και μένα οι ανασφάλειες μου.
* Η πανδημία και ειδικότερα η πρώτη καραντίνα δημιούργησαν την αίσθηση ότι και να εξαφανιζόταν τον θέατρο από προσώπου γης, ο κόσμος θα συνέχιζε σαν να μην συνέβη τίποτα. Αυτό δε πρέπει να το ξεχάσουμε, ούτε όσοι κάνουμε ή αγαπάμε το θέατρο, ούτε, βέβαια, η πολιτεία. Παρόλα αυτά, εγώ πιστεύω, και θα συνεχίσω να πιστεύω, πως η τέχνη, σε οποιαδήποτε μορφή της, μόνο καλό μπορεί να κάνει.
* Έστω και έναν άνθρωπο που έρχεται σε επαφή με την τέχνη, του θεάτρου, της μουσικής, του χορού, της ζωγραφικής, οποιαδήποτε, να κάναμε κάθε μέρα καλύτερο, θα γινόταν και όλος ο κόσμος καλύτερος πολύ γρήγορα.
* Από την στιγμή που η ίδια η πολιτεία αντιμετωπίζει το επάγγελμα του ηθοποιού σαν να κάνεις το χόμπι σου και παρεμπιπτόντως βγάζεις μερικά χρήματα, πώς γίνεται ο υπόλοιπος κόσμος να πάρει στα σοβαρά κάποιον που δηλώνει επάγγελμα “ηθοποιός”!; Βέβαια πως επιτρέπουμε και εμείς οι ίδιοι να εργαζόμαστε πολλές φορές χωρίς καμιά ασφάλιση και χωρίς πληρωμένες πρόβες. Είναι λάθος να λέμε “ναι” σε συμφωνίες από τις οποίες επωφελείται μόνο η μία μεριά.
* Όσες είναι οι υποχρεώσεις μας απέναντι σε παραγωγούς, σκηνοθέτες, θέατρα, τόσα θα έπρεπε να είναι και τα δικαιώματα μας. Ευτυχώς το Σ.Ε.Η κάνει πολύ σημαντική προσπάθεια και πρέπει όλοι, όσο μπορούμε, να το στηρίζουμε.
* Η αλήθεια είναι ότι το ξαφνικό κλείσιμο των πάντων την πρώτη φορά με είχε βρει σε μία περίοδο που συμμετείχα σε δύο παραστάσεις. Από το πλήρες πρόγραμμα ξαφνικά στην πλήρη αδράνεια. Μετά το πέρας όλου αυτού του εγκλεισμού, μετά από περίπου ενάμιση χρόνο, ανέβηκα ξανά στη σκηνή τον περασμένο Σεπτέμβριο στο Ρωμαϊκό ωδείο της Πάτρας, στη παράσταση “LordByron: Ποιήματα στη λάσπη” σε σκηνοθεσία Τηλέμαχου Τσαρδάκα, σ’ ένα γεμάτο θέατρο και είχα τόσο άγχος αλλά και προσμονή, που ένιωθα σαν να μην το έχω ξανακάνει. Μετά από λίγο καιρό έκανε πρεμιέρα και η παράσταση που συμμετέχω τώρα, το “Συμφορά από το πολύ μυαλό” σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής.
* Το “Συμφορά από το πολύ μυαλό” του Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ αποτελεί πολύ κλασικό έργο στη Ρωσία. Αντίθετα στην Ελλάδα δεν είναι και τόσο γνωστό και χαίρομαι που παίζω στο έργο αυτό τη δεύτερη φορά που ανεβαίνει, μετά το ιστορικό πρώτο ανέβασμα του έργου από τον Λευτέρη Βογιατζή το 1986, στο ίδιο θέατρο. Στο έργο βλέπουμε, με όχημα μία ερωτική ιστορία, την άρνηση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου να ενταχθεί σ’ ένα περιβάλλον που κυριαρχεί η μετριότητα.
* Ο ρόλος μου, ο Πλατόν, ενταγμένος σε αυτή την μετριότητα και αφημένος πια σε ένα διεφθαρμένο κοινωνικό σύστημα, βρίσκει ξανά μία σπίθα ζωής όταν συναντάει ξανά μετά από καιρό τον παλιό του φίλο Τσάτσκι, αλλά μάλλον είναι πια αργά για αυτόν -. Η σπίθα διαρκεί μόνο όσο και η παραμονή του σε ένα κοσμικό ρώσικο πάρτι. Όσο για τη συνεργασία με όλο το θίασο και τους συντελεστές της παράστασης, είναι εξαιρετική και είμαι ευτυχής που τους γνώρισα όλους.
* Θα πρότεινα να δει κάποιος την παράσταση μας γιατί είναι μία δουλειά ομάδας και επειδή θα δει ένα έργο κλασικό που δεν ανεβαίνει συχνά. Οι άνθρωποι που εν καιρώ πανδημίας σηκώνονται από τον καναπέ τους και έρχονται στο θέατρο, και τους ευχαριστούμε, μας λένε πολύ όμορφα λόγια και λένε “επιτέλους θέατρο”, αυτό είναι από μόνο του ελπιδοφόρο.
* Έχω μικρή εμπειρία στην τηλεόραση, μέχρι στιγμής: Έχω συμμετάσχει στις σειρές “Βαρδιάνος στα σπόρκα” σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη και στην “Ζωή εν Τάφω” σε σκηνοθεσία Τάσου Ψαρρά, και οι δύο σειρές στην ΕΡΤ.* Εύχομαι στο μέλλον να μου δοθεί η ευκαιρία να παίξω στην τηλεόραση έναν ρόλο με πιο μεγάλη διαδρομή, ώστε να μπορέσω να δουλέψω για αυτόν όπως θα δούλευα για έναν θεατρικό ρόλο.
* Το σινεμά είναι επίσης ένας χώρος με τον οποίο δεν έχω μεγάλη τριβή. Ωστόσο, πήρα μέρος σε μία ταινία μεγάλου μήκους που ακόμα δεν έχει βγει στις αίθουσες. Είναι ένας άλλος κόσμος που θα ήθελα πολύ να ανακαλύψω.
* Η σχέση μου με την μουσική και το χορό επίσης ξεκίνησε από μικρή ηλικία, με μαθήματα βυζαντινής μουσικής, φωνητικής και κλασικής κιθάρας. Θυμάμαι επίσης να πηγαίνω με όλα μου τα αδέρφια και ξαδέρφια στο χορευτικό σύλλογο του χωριού και να χορεύουμε παραδοσιακούς. Στην πορεία ασχολήθηκα και με άλλα είδη. Με τον αθλητισμό θα ήθελα να έχω περισσότερη σχέση, γυμνάζομαι κυρίως στο σπίτι και τον τελευταίο καιρό έχω ξεκινήσει μαθήματα τένις, που νομίζω είναι ένα άθλημα που μου ταιριάζει.
* Με το γράψιμο η σχέση μου είναι πολύ μακρινή. Δεν μου ήρθε ποτέ η ανάγκη να κάτσω να γράψω, ίσως επειδή εκφράζομαι με άλλους τρόπους. Αν έγραφα ποτέ κάτι, θα έγραφα μόνο τη ζωή της γιαγιάς μου Ελένης, που έχει ζήσει τρεις πολέμους, είδε το σπίτι της να χάνεται, έμεινε πρόσφυγας και παρόλα αυτά κατάφερε να μεγαλώσει εφτά παιδιά.
* Όσον αφορά την σκηνοθεσία, είναι κάτι που δε νιώθω την ανάγκη να κάνω και δε ξέρω κιόλας να το κάνω. Παρόλα αυτά, διαβάζοντας διάφορα κείμενα με την ομάδα που φτιάξαμε μετά την σχολή, την ομάδα Rodez (με την Ανθή Σαββάκη, την Ηλέκτρα Σαρρή και τη Σόνια Καλαϊτζίδου) με την οποία παρουσιάσαμε ήδη την πρώτη μας παράσταση “VitaBrevis” στο θέατρο Φάουστ, έπεσε στα χέρια μας ένα κείμενο που ίσως και να μπορούσα, όχι ακριβώς να σκηνοθετήσω, αλλά να είμαι, ας πούμε, το “μάτι από έξω”.
* Όλες μου οι συνεργασίες από όταν τελείωσα τη σχολή είναι ξεχωριστές. Δε μπορώ να ξεχωρίσω καμία γιατί όλες κάθε φορά με μετακινούσαν πάντα προς τα μπρος, ποτέ προς τα πίσω. Έχω μία αγάπη για τα κλασικά έργα και τους κλασικούς συγγραφείς. Σ’ αυτά τα έργα θα έπαιζα οποιονδήποτε χαρακτήρα, από τον πρωταγωνιστικό μέχρι και τον πιο μικρό ρόλο με την ίδια χαρά.
* Στην Αθήνα μου αρέσουν οι μικρές πλατείες της, οι γειτονιές της, η Ακρόπολη που την βλέπεις από παντού. Αυτό που δε μου αρέσει είναι τα πολλά αυτοκίνητα, στους δρόμους, παρκαρισμένα, διπλοπαρκαρισμένα, τριπλοπαρκαρισμένα, παντού αυτοκίνητα.
* Η Κύπρος για μένα είναι συνώνυμο με την λέξη οικογένεια. Εκεί βρίσκονται όλοι οι δικοί μου. Λείπω ήδη από την Κύπρο 11 χρόνια: πανεπιστήμιο, δραματική σχολή και έπειτα δουλειά. Πηγαίνω μόνο σε “νεκρές” περιόδους για το θέατρο, δυο φορές το χρόνο περίπου, γιατί τον υπόλοιπο καιρό (ευτυχώς) δουλεύω.
* Μου λείπει φυσικά οι οικογένεια μου, αλλά περισσότερο στεναχωριέμαι που χάνω πολλές ωραίες στιγμές, γάμους, γεννήσεις, κυριακάτικα τραπέζια αλλά χάνω και δυσάρεστες στιγμές και δεν είμαι εκεί για να μπορώ να τους στηρίξω όσο θα ήθελα. Είμαστε και μία οικογένεια πολύτεκνη με εφτά παιδιά.
* Το πώς κατάφεραν οι γονείς μου να μας μεγαλώσουν όλους και ο κάθε ένας να πάρει την πορεία του, είναι άξιο συγχαρητηρίων. Θυμάμαι μικρός, όταν έπρεπε να πάμε κάπου όλοι μαζί, τον μπαμπά πριν επιστρέψουμε σπίτι να μας βάζει σε σειρά και να μας μετράει μήπως και έχασε κανέναν!
* Στο All4fun μου αρέσει που μεταξύ άλλων αγαπάει το θέατρο και τους ανθρώπους του.
& Αναλυτικές πληροφορίες για το “Συμφορές από το πολύ μυαλό” ακολουθούν ΕΔΩ:
&& Η κεντρική φωτό είναι της Ελίνας Γιουνανλή
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 8/12/2021
