Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση του Δημήτρη Μαύρου είναι ότι μπορεί να παίξει πολλούς και διαφορετικούς χαρακτήρες με την ίδια προσήλωση και ακρίβεια.
Είτε υποδύεται έναν γιάπι, είτε έναν πολιτικό κρατούμενο, είτε τον Θεό Ποσειδώνα – όπως αυτήν τη σεζόν – η αποτελεσματικότητα του είναι δεδομένη.
Τη συγκεκριμένη δύσκολη για όλους τους καλλιτέχνες περίοδο βρίσκεται ξανά στο Olvio (η 5η του συνεργασία τα τελευταία τρία χρόνια μετά το «Οδός αβύσσου 0», το «Υπόγειο», το «Tango» και το «Ζαφείρι του Κασμίρ») για το «Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου» σε σκηνοθεσία του επίσης ηθοποιού Δημήτρη Κανέλλου. Πριν από λίγες ημέρες, μάλιστα, έγινε η πρεμιέρα, όπου τηρήθηκαν όλα τα μέτρα προστασίας.
«Δεν κρύβω ότι είχα μεγάλη αγωνία για το πώς θα είναι το αντάμωμα με το κοινό μετά από αυτήν την απομόνωση που βιώσαμε λόγω του ιού. Τελικά αντέδρασε εξαιρετικά όλο το σύστημα. Το κοινό έρχεται στο θέατρο με συνέπεια στην τήρηση των αποστάσεων. Όλοι φοράνε τις μάσκες τους. Δεν διαμαρτύρονται καθόλου. Επικοινωνούμε μια ανάγκη ανάμεσα μας… ηθοποιοί και θεατές…. μια μικρή συνωμοσία, ανάγκης επιβίωσης…», αναφέρει στο All4fun, στέλνοντας και το μήνυμα του στην πολιτική ηγεσία: «Οι κυβερνήσεις θα έπρεπε εκτός από τον Adam Smith να ρίχνουν μια ματιά και προς τον Friedrich List: «Παραγωγική δεν είναι μόνο η εργασία η οποία άμεσα επενεργεί επί των οικονομικών αγαθών, αλλά οποιαδήποτε εργασία συντελεί στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων…».
* Θέλει προσπάθεια για να διατυπώσω το πώς έγινα ηθοποιός. Δεν το γνωρίζω ούτε τώρα. Μετά από χρόνια μοιάζει ως μια φυσιολογική κίνηση ενός τρένου πάνω σε ράγες που φτιάχτηκε για να κάνει αυτό και μόνο: Ταξίδια από σταθμό σε σταθμό. Σίγουρα ανατρέχοντας στα σχολικά χρόνια θα ειπωθεί από τα χείλη μου το τετριμμένο της απαγγελίας ποιημάτων, συμμετοχής σε σκετσάκια των εθνικών εορτών κ.λ.π. Μέχρι και τα «Σαράντα παλικάρια από τη Λεβαδειά» τραγούδησα σόλο με συνοδεία της χορωδίας στην τρίτη γυμνασίου.
* Σίγουρα παρακολουθούσα παραστάσεις με την οικογένεια μου. Δεν θυμάμαι σε καμιά περίπτωση όμως να λέω ότι θα γίνω ηθοποιός. Δεν το θυμάμαι αυτό. Η Τέσσυ – καλύτερη μου φίλη τα χρόνια εκείνα – ισχυρίζεται ότι στην πρώτη λυκείου γυρίζοντας κάθε Σάββατο από το φροντιστήριο, στην στάση που κάναμε στις κούνιες και μιλάγαμε για όλα, έλεγα ακριβώς αυτό: Οτι θα γίνω ηθοποιός. Εγώ, όμως, δεν το θυμάμαι.
* Από μια σύμπτωση πριν ακόμη τελειώσω το λύκειο άκουσα από τα χείλη του Στάθη Ψάλτη και του Βασίλη Διαμαντόπουλου ότι έπρεπε να πάω σε δραματική σχολή. Είναι μια ωραία ιστορία που θα μιλήσουμε κάποια στιγμή για αυτήν. Δεν θα ήθελα να τη ξοδέψω σε μια περιληπτική αναφορά. Όταν πέρασα στο Μαθηματικό τμήμα αποφάσισα να πάω σε σχολή. Στάθηκα τυχερός και έγινα δεκτός στο Εργαστήρι Υποκριτικής του Αμφιθεάτρου του Σπύρου Ευαγγελάτου. Τη διεύθυνση είχε η Λήδα Τασοπούλου.
* Σπουδαίοι καθηγητές – γόνιμα χρόνια για τα βήματα που περπάτησα μετά. Το επίσημο πτυχίο βέβαια που έχω στα χέρια μου, είναι από την Δραματική Σχολή του Γιώργου Κιμούλη. Σημαντική συνάντηση της ζωής μου. Ανακεφαλαιώνοντας οφείλω να πω ότι μέχρι την πρώτη μου παράσταση το 1992 δεν είχα ξαναπαίξει στο θέατρο (επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά). Μετά από αυτό ήξερα με σιγουριά τι θα έπραττα στο μέλλον. Δεν θα καταλάβω ποτέ όμως αν εγώ αντάμωσα την υποκριτική ή εκείνη εμένα.
* Είναι τόσα πολλά αυτά που θα μπορούσα να πω και να απαντούν στο ότι σημαίνει για μένα η υποκριτική. Προτιμώ να κρατήσω τις πολλές ερμηνείες για μένα και τους μαθητές μου και να αναφέρω μόνο μία. «Η Υποκριτική είναι μια συνεχόμενη προσπάθεια για να περάσει κανείς από το Εγώ στο Εμείς».
* Ένας καλλιτέχνης αντιμετωπίζει τη σημερινή πραγματικότητα με ανασφάλεια και αγωνία όπως οι περισσότεροι στη χώρα. Ειδικά αν δίπλα σε αυτό είσαι και γονιός. Το κακό επεκτείνεται σε βάθος χρόνου προς τα πίσω. Απλώς η εμφάνιση του ιού, υπογράμμισε με έντονη γραμμή τα προβλήματα και ανέδειξε πολλά από αυτά που τα κρύβαμε κάτω από το χαλάκι της υποτιθέμενης ευμάρειας μας. Οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα ήταν συνηθισμένοι στις αντιξοότητες, έβαζαν πάντα πλάτη στα κοινωνικά δρώμενα κι αυτό έκαναν και τώρα.
* Η τέχνη πάντα μπορεί να δώσει απαντήσεις, αλλά κυρίως λύσεις. Όλες οι εκφάνσεις της προσφέρουν στον άνθρωπο ένα πολύτιμο δώρο: Τη δυνατότητα να ονειρεύεται και να ελπίζει. Λυτρώνει η τέχνη τις ψυχές και τις ταξιδεύει στα απάτητα… Σε αυτά που δεν τολμά να κάνει λέξεις ο άνθρωπος, παρά μονάχα στα όνειρα του….
* Το μεγάλο πρόβλημα βρίσκεται στο πως αντιμετωπίζει τις τέχνες και τους καλλιτέχνες η κοινωνία μας. Το πρόβλημα δεν είναι ελληνικό μόνο. Σε πολλά κράτη στην Ευρώπη υπάρχει θέμα με αυτό. Οι καλλιτέχνες θεωρούνται «ψώνια» και επαγγελματίες που δεν συνεισφέρουν στον παραγωγικό πλούτο της κάθε χώρας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βλέπουμε ότι καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν ασχολήθηκε τα τελευταία 20 χρόνια ουσιαστικά με τον πολιτισμό, τις τέχνες και τους καλλιτέχνες. Για το θέατρο ο χρόνος πάγωσε με την δημιουργία των ΔΗΠΕΘΕ από την Μελίνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Καμία έμπνευση μετά.
* Οι κυβερνήσεις θα έπρεπε εκτός από τον Adam Smith να ρίχνουν μια ματιά και προς τον Friedrich List: «Παραγωγική δεν είναι μόνο η εργασία η οποία άμεσα επενεργεί επί των οικονομικών αγαθών, αλλά οποιαδήποτε εργασία συντελεί στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων». Η σημερινή κυβέρνηση έστω και καθυστερημένα προσπάθησε να ενισχύσει τους ανθρώπους των τεχνών και να στηρίξει τον πολιτισμό. Πάντα χρειάζονται περισσότερα αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις. Το Μητρώο καλλιτεχνών έγινε ανάγκη σήμερα με την εμφάνιση του ιού, ενώ θα έπρεπε να είναι δική μας εφαρμογή χρόνια πριν. Είναι μερικές φορές σαν να απαξιώνουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Αναπτύχθηκε με μεγάλη απήχηση το κίνημα Support Art Workers, που πρόβαλε στην κοινωνία ότι οι καλλιτέχνες είναι και εργαζόμενοι.
* Ελπίζω μαζί με τους συνδικαλιστικούς φορείς του κλάδου να συνεχίσουν αυτό που κατακτήθηκε στην συνείδηση του κόσμου. Καμιά κυβέρνηση δεν θα δώσει τίποτα αν εμείς δεν διεκδικήσουμε. Αλλά πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει τι είναι αυτά που ζητάμε.
* Η έλλειψη συλλογικής σύμβασης εργασίας για τους ηθοποιούς, οι απλήρωτες και ανασφάλιστες πρόβες, η μη ύπαρξη κοινού ΚΑΔ για τις παρεμφερείς με το επάγγελμα δραστηριότητες, που ασκεί ένας ηθοποιός και ο τρόπος ασφάλισης του είναι μερικά βασικά θέματα. Αν το ενδιαφέρον όλων εντοπιστεί στον κλάδο και τα προβλήματα του κι όχι στην εξυπηρέτηση άλλων επιδιώξεων, καμιά κυβέρνηση δε θα μπορεί να αντισταθεί.
* Να μην ξεχνάμε ότι κι ο καλλιτέχνης είναι εργαζόμενος. Εργάτης. Όπως επίσης ότι οι κυβερνήσεις δε διαθέτουν από μόνες τους χρήματα για την στήριξη του σύγχρονου πολιτισμού και των τεχνών, όπως θα έπρεπε. Δε μ’ ενδιαφέρει να μηδενίσω τα πάντα για να προβάρω το κουστουμάκι της επόμενης μέρας. Ο καλλιτέχνης οφείλει να υπηρετεί την ιδεολογία του μέσα από την καθημερινή του συμπεριφορά.
* Σχετικά με την παράσταση «Το ξεκατίνιασμα του Ολύμπου» έγινε η πρόταση από τον Δημήτρη Κανέλλο και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η παράσταση ανέβηκε στο θέατρο Olvio με το οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία 3 χρόνια – θ’ ακολουθήσει σε σκηνοθεσία Νατάσσας Παπαμιχαήλ και το ανέβασμα του έργου του Γιάννη Σκαραγκά «Αυτοί που περπατούν στα σύννεφα», κάθε Παρ., Σαβ.& Κυρ. – ήταν εύκολο να πω το ναι.
* Δε σου κρύβω ότι είχα μεγάλη αγωνία για το πώς θα είναι το αντάμωμα με το κοινό μετά από αυτήν την απομόνωση που βιώσαμε λόγω του ϊού. Τελικά αντέδρασε εξαιρετικά όλο το σύστημα. Το κοινό έρχεται στο θέατρο με συνέπεια στην τήρηση των αποστάσεων. Όλοι φοράνε τις μάσκες τους. Δεν διαμαρτύρονται καθόλου. Επικοινωνούμε μια ανάγκη ανάμεσα μας… ηθοποιοί και θεατές…. μια μικρή συνωμοσία, ανάγκης επιβίωσης…
* Εγώ είμαι στο έργο ο θεός Ποσειδώνας. Πέρασα και περνάω υπέροχα. Είμαστε ένας θίασος με όλες τις θεατρικές ηλικίες. Δουλέψαμε ήρεμα και με πολλά χαμόγελα. Αντάμωσα θεατρικά με τον Τάκη Σακελαρίου που κάνει τον Δία μετά από 27 χρόνια. Ήμασταν μαζί στην Λυσιστράτη του Θύμιου Καρακατσάνη το 1993. Με τη Μαριάννα Λαγουρού (Αφροδίτη), βρεθήκαμε στην σκηνή μετά από γνωριμία ετών. Με την Έλενα Αρβανίτη (Εστία), έχουμε συνεργαστεί σε δικές μου σκηνοθεσίες δυο φορές. Δεν αφήνεις περιθώρια στον εαυτό σου να μην το απολαύσει, ειδικά όταν και οι νεότεροι συνάδελφοι είναι τόσο ταλαντούχοι.
* Είναι ένας δυνατός θίασος κι αυτό πιστώνεται στον Δημήτρη Κανέλλο που μας μάζεψε όλους μαζί. Ο Δημήτρης είναι ένας πολύ ευγενικός άνθρωπος. Δουλεύει με ηρεμία και μέθοδο. Ξέρει τι θέλει να πάρει από τον κάθε ηθοποιό και με τι τρόπο θα το πετύχει αυτό. Και δεν είμαστε και μικρός θίασος. Έβλεπα την αγάπη που του είχαν οι μαθητές του στα εργαστήρια που κάνει και ήξερα ότι κουβαλά πολλά περισσότερα από αυτά που επιτρέπει η σεμνότητα του να προβάλει.
* Η συγκεκριμένη παράσταση θα κατέχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου γιατί είναι η πρώτη μετά την καραντίνα του ϊού. Είναι μια κωμωδία με αφορμή τους 12 θεούς του Ολύμπου, που θίγει με πολύ ωραίο τρόπο τα κακώς κείμενα στην άσκηση της πολιτικής.
* Οι 12 θεοί καλούνται να αποφασίσουν για ένα σημαντικό ζήτημα και παίρνουν θέση για αυτό στηριζόμενοι μόνο στο προσωπικό τους συμφέρον. Θυμίζει κάτι αυτό; …Ή είναι η ιδέα μου;
* Οι τελευταίοι μήνες κύλησαν με μεγάλη πίεση. Όμως είχαμε ψυχραιμία και χιούμορ. Και φίλους. Έτσι αντέξαμε όλο αυτό το πρωτόγνωρο στην ζωή μας. Οικονομικά ήταν διαλυτικό. Αξίζει να σου πω ότι δεν έλαβα κανένα επίδομα. Οι παραστάσεις μου τελείωσαν 12 Ιανουαρίου και περιμέναμε να φύγουμε για μια μίνι περιοδεία. Αυτό όμως δεν αποδεικνύεται.
* Οι ηθοποιοί ασφαλίζονται μόνο όταν παίζουν και τότε δημιουργείται η εργασιακή σχέση. Πώς να ζητήσεις από την πολιτεία να λάβει θέση σε αυτό όταν εμείς ως κλάδος το έχουμε αποδεχθεί και το ακολουθούμε τα τελευταία χρόνια; Στα αναφέρω όλα αυτά γιατί με πονά πολύ το γεγονός, ότι μέσα σ’ αυτήν την καραντίνα συνειδητοποίησα πως το να είσαι ηθοποιός δεν είναι πλέον επάγγελμα.
* Οι νέοι άνθρωποι που ξεκινούν να ακολουθήσουν την υποκριτική έχουν οι περισσότεροι και μια άλλη εργασία για να στηρίζουν αυτό που κάνουν. Καταλήγω ευχόμενος υγεία για μένα, την οικογένεια μου, τον κύκλο των ανθρώπων που αγαπώ και για όλους μας. Να αντιμετωπίσουμε με τις μικρότερες απώλειες σε όλους τους τομείς αυτήν τη λαίλαπα.
* Δε μου αρέσει να ξεχωρίζω τις σειρές, που έχω συμμετάσχει. Έχω αγαπήσει και αντιμετωπίσει έντιμα ότι έκανα στην τηλεόραση. Συναισθηματικά θα έλεγα ότι θυμάμαι με τρυφερότητα τους ρόλους μου – λόγω των σχέσεων που αναπτύχθηκαν σε αυτές – τις σειρές της Μιρέλλας Παπαοικονόμου «Έτσι ξαφνικά» (σκην Γ. Σιούγα) και «Ιωάννα της καρδιάς» (σκην. Βίκυ Μανώλη) καθώς και τη «Δικαίωση» του Δημήτρη Αρβανίτη. Μου αρέσει η τηλεόραση. Υπάρχουν σειρές που έχουν ενδιαφέρον. Ποιος θα έλεγε όχι στις «Άγριες Μέλισσες»;
* Δεν έχω κάνει πολλές παρουσίες στον κινηματογράφο. Σίγουρα θυμάμαι όμορφα τις ταινίες, «Ο Θεός αγαπάει το Χαβιάρι» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή, «Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα και το «Έτερος Εγώ» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Σωτήρη Τσαφούλια.
* Όταν διαβάσω την συνέντευξη είναι σίγουρο ότι θα έχω αφήσει έξω από τις αναφορές κάποιον σημαντικό για μένα σχετικά με τις μέχρι τώρα συνεργασίες μου στο θέατρο. Ούτε σχετικά με συνεργασίες που θέλω να κάνω, για μην αναγνωστεί η αναφορά τους ως μια κίνηση-σινιάλο προς αυτά τα πρόσωπα.
* Είναι γεγονός ότι ευτύχησα αυτά τα χρόνια στις συνεργασίες μου. Γνωρίζουν πολύ καλά μέσα από την δουλειά μου και την αφοσίωση μου στο πρόσωπο τους ποιοι βρίσκονται ψηλά στην εκτίμηση μου.
* Θα μπορούσα όμως να αναφερθώ σε ονόματα που απουσιάζουν πλέον από τα εγκόσμια αλλά έπαιξαν μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Ο Μίνως Βολανάκης, ο Παύλος Μάτεσις, ο Θύμιος Καρακατσάνης μαζί με τους δασκάλους μου Σ.Α. Ευαγγελάτο, Λ. Τασοπούλου, Γ. Πάτσα, Γ. Φλερύ, Ντ. Τσάτσου, Α. Βαλάκου καθόρισαν μεγάλο μέρος αυτών που είμαι σήμερα. Όσο για ρόλους, έργα και συγγραφείς μόνο για τον Τσέχωφ, τον Σαίξπηρ και του τραγικούς θα τολμούσα να πω ότι δε θα ήθελα να ξοδευτεί η υπόλοιπη ζωή μου η θεατρική χωρίς να ανταμώνω μαζί τους.
* Πολλά μου αρέσουν στην Αθήνα. Είναι μια πολυπολιτισμική πόλη πλέον. Η Αθήνα έχει χρώμα και ζωή. Θα επιθυμούσα να βρεθεί λύση για τους άστεγους και τους μετανάστες που στοιβάζονται στις πλατείες, για να αποδείξει ότι η έγνοια της για τους αδύναμους είναι ταυτόσημη με την προσπάθεια της να δημιουργήσει πολιτισμό.
* Δε μου αρέσει η κίνηση στους δρόμους της τις ώρες αιχμής. Μου αρέσει ο Μεγάλος περίπατος ως ιδέα, αλλά δε μου αρέσει το κόστος που απαιτήθηκε για να δημιουργηθεί. Θα έφτιαχνα κάτι πολύ πιο απλό και μερικές ΜΕΘ. Ακούγεται λαϊκίστικο αλλά δεν είναι. Είναι η κραυγή αυτών που δεν περπατάνε σε αυτόν και αγωνιούν τι θα συμβεί εάν νοσήσουν.
* Στο All4fun μου αρέσει το πάθος και η αγάπη σας για ό,τι στήσατε. Για σένα προσωπικά θεωρώ πως έχεις φτιάξει μια κατάσταση που υποστηρίζει τις τέχνες χωρίς προσωπικό όφελος. Η πολυποικιλότητα στην θεματολογία και το ενδιαφέρον για την κοινωνική διάσταση των συμβάντων κάνει τον αναγνώστη να επιθυμεί να ακολουθεί το All4fun καθημερινά. Δεν θα πω περισσότερα. All4fun σε θεωρούμε όλοι φίλο μας!
& Αναλυτικές πληροφορίες για το «Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου»
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 23/10/2020
