Με το που την βλέπεις στην σκηνή σ’ αιχμαλωτίζει.
Αρκεί μια ματιά για να το αντιληφθείς. Πολλές συστάσεις και πρόλογοι για τη Λουκία Μιχαλοπούλου πια δεν χρειάζονται.
Μιλάει από μόνη της η μέχρι τώρα πορεία που έχει χαράξει στην υποκριτική, αλλά και η συλλογή διάφορων βραβείων με αποκορύφωμα της Μελίνας Μερκούρη το 2011.
Μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες ηθοποιούς με στόφα μεσογειακής οξυδέρκειας και γαλλικής φινέτσας θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει διεθνή καριέρα.
Επειδή, όμως, θέλει να κάνει θέατρο στη μητρική της γλώσσα ευτυχώς για μας τους θαυμαστές της, μένει εδώ (δε ξέρω βέβαια για την ίδια αν αυτό είναι θετικό).
Η νέα θεατρική σεζόν την βρίσκει στην επανάληψη της πολύ επιτυχημένης παράστασης στο Θέατρο Θησείον, “Η Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια” σε σκηνοθεσία Νικορέστη Χανιωτάκη, ενώ από το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτώβρη θα συνυπάρξει ξανά σκηνικά με την Στεφανία Γουλιώτη (όπως και στον “Θεό της Σφαγής” σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη πριν από τέσσερα χρόνια) στο “Ρίττερ Ντένε Φος” του Τόμας Μπέρνχαρντ.
Την συγκεκριμένη παράσταση, που είναι συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου και της Kart Productions και θα παίζεται στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης (στο πλαίσιο της νέας συνεργασίας των δύο ιστορικών θεάτρων), την σκηνοθετεί η Μαρία Πρωτόπαππα και το τρίτο εκλεκτό μέλος του καστ είναι ο Αργύρης Ξάφης.
Από τα λεγόμενα και ως “must” της σεζόν 2019-20, όπως και η συνέχεια του “Λόγω τιμής”, στο οποίο η Λουκία θα κάνει μετά από αρκετά χρόνια την επανεμφάνισή της.
Και επειδή είναι ένα ταλέντο πολύπλευρο όταν ξανασυναντηθούμε σε κάποια μας συνέντευξη, ελπίζω να μου παίξει και τσέλο, όπως υπόσχεται ότι πρόκειται σύντομα να μάθει…
* Σε ηλικία 13 χρόνων συμμετείχα σε παραστάσεις του σχολείου.. Ένιωθα μια παράξενη ελευθερία, την οποία δεν την είχα στην καθημερινότητα μου. Αυτήν την ελευθερία ακόμη και σήμερα αναζητώ…
* Υποκριτική για μένα είναι το σκάψιμο στα πιο σκοτεινά και φωτεινά πεδία της ύπαρξης μας μ’ αφορμή ένα ρόλο.. Ένα κείμενο.. Και το πως αυτό επικοινωνείται με τον συμπαίκτη και με το κοινό.
* Αν με ρωτάς για την οικονομική κρίση το πώς αντιμετωπίζεται οφείλουμε να κάνουμε όσο το δυνατόν καλύτερες παραστάσεις γιατί ο κόσμος που έρχεται να μας δει δίνει κάτι που πραγματικά δεν του περισσεύει.. Αν εννοείς για την πνευματική κρίση.. Την κοινωνική κρίση μας αποπροσανατολιζει και μας απομακρύνει από οποιαδήποτε δημιουργία..Και από οποιαδήποτε συνάντηση είτε με κείμενα είτε με ανθρώπους.
* Δε νομίζω πως είναι δουλειά της τέχνης να δινει απαντήσεις. Αλλά να θέτει ερωτήματα… Να εμβαθύνει … Να σου αλλάζει οπτικές..δυνατότητες…
* “Η Γίδα ή ποια είναι η Σύλβια” είναι μια παράσταση που αγαπώ πολύ γιατί πέρα από το συγκλονιστικο έργο του Αλμπι η επαφή που είχαμε κι οι τέσσερις ηθοποιοί ήταν αυτό που τελικά το ανέδειξε. Ο Νικορέστης Χανιωτακης κατάφερε να μας κάνει συνδημιουργους στο όραμα του. Να μας ενώσει σ’ έναν κοινό στόχο. Σχετικά με την παράσταση μας εγκλώβισε σ’ ένα κουτί και επέτρεψε την φαντασία μας να οργιάσει. Είναι εντυπωσιακό το ποσό συμμετέχει το κοινό σ’ αυτήν την παρασταση.. Σοκάρεται, γελάει, ενοχλείται… Εντάξει είναι πολύ ωραία εμπειρία η “Γίδα”.. Χαίρομαι που συνεχίζουμε και φέτος.
* Η συγκεκριμένη συνεργασία προέκυψε ξαφνικά έπρεπε να γίνει αλλαγή στην διανομή και έτσι πολύ γρήγορα έπρεπε να μπω στη ομάδα. Ο Νικορέστης βοήθησε πολύ σ’ αυτό. Το έκανε να φαίνεται εύκολο. Το κείμενο το ερωτεύτηκα, οπότε μπήκα σε αυτήν την ιστορία με πολλή φόρα. Στη “Γίδα” γίνεται μια πολύ βαθιά αναμέτρηση με τις πιο κρυφες σκοτεινές και λοξες επιθυμίες μας. Η αντιμετώπιση του ως ένα άγριο παιχνίδι που ερμηνεύεται με κέφι το κάνει να μην είναι απωθητικό αλλα για κάποιον ανώμαλο λόγο να θες και να το παίζεις και να το παρακολουθείς…
* Η περίπτωση του “Ρίττερ Ντένε Φος” είναι πολύ διαφορετική. Εδώ και τρία χρόνια θέλαμε με την Στεφανία (σ.σ Γουλιώτη) να ξαναβρεθούμε επί σκηνής. Ζητήσαμε από τη Μαρία Πρωτόπαππα να μας σκηνοθετήσει, γιατί την εκτιμάμε πολύ ως καλλιτέχνη. Ξεκίνησε μια μεγάλη αναζήτηση έργων και θεατρικών σκηνών. Καταλήξαμε στο “Ρίττερ Ντένε Φος”. Όταν και ο Αργύρης Ξαφης ήρθε στην παρέα μας σιγουρευτηκαμε για την επιλογή του έργου.
* Νομίζω πως το Υπόγειο είναι ο κατάλληλοτερος χώρος για αυτό το έργο. Όσον αφορά το ίδιο το έργο έίναι από τα αρτιότερα και απαιτητικότερα που έχω ασχοληθεί.
* Μιλάμε για τρία ενήλικα τέρατα ζαμπλουτα. Τρία αδέλφια και τρώγονται μεταξύ τους … αιώνες τώρα. Εμεις τους πετυχαίνουμε στη επιστροφή του αδελφού από το ψυχιατρείο στο σπίτι πριν και μετά το γεύμα. Οι ήρωες με επιρροές από την φιλοσοφία το θέατρο και την μουσικη..
* Τηλεόραση δεν έχω κάνει πολύ. Είτε γιατί ο τόσο γρήγορος ρυθμός δεν μου ταιριάζει, είτε γιατί δεν συνδυαζοταν με το θέατρο. Που μέχρι τώρα ήταν προτεραιότητα μου. Η τελευταία συμμετοχή μου ήταν στο “Λόγω τιμής” που θα ξεκινήσει τον Οκτώβριο. Μ’ ενδιαφέρει η τηλεόραση ως μέσο και αναρωτιέμαι τι χρειάζεται αυτό το μέσο για να μην γίνεται φθηνά, πρόχειρα αλλά και να αφορά το ευρύ κοινό. Και με τρόπο που να θυμίζει σινεμά. Ένα παράδειγμα είναι το “Α star is born” με τη Lady Gaga. Ο τρόπος κινηματογράφησης και η υποκριτική ήταν σαν να κοιτάς απο κλειδαρότρυπα μια αίσθηση ντοκιμαντέρ. Ενώ ταυτόχρονα είναι μια πολύ εμπορική ταινία.
* Ο κινηματογράφος είναι ένας κόσμος πολύ γοητευτικός. Στην Ελλάδα το να κάνεις ταινια είναι πολύ ακριβό και δύσκολοο. Αυτό έχει ως συνεπεια οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε μια κινηματογραφική δουλειά να είναι εκεί με μεγαλύτερο κέφι και προσήλωση. Στοιχίζει… Οπότε ανεξαρτήτου αποτελέσματος η διαδικασία είναι τις περισσότερες φορές δημιουργική.
* Σχετικά με τη σκηνοθεσία θεωρώ πως για να καταφέρεις να σταθείς στη σκηνή ως ηθοποιός και για να μπορείς να έχεις μια αυτόνομη σκηνική λειτουργία το να αυτοσκηνοθετεισαι είναι απαραίτητο. Καθώς και για να μπορείς να καταλάβεις ή να επέμβεις στο σύστημα μιας παράστασης. Δεν έχω σκηνοθετήσει κάποια παράσταση, δεν ξέρω μελλοντικά. Το μόνο που ξέρω είναι ότι για να το κάνω θα χρειαζόμουν τρομερή προσήλωση, μελέτη και επαφή με τους ανθρώπους που θα συμμετείχαν. Μοιάζει πολύ δύσκολο το όραμα σου να το μετατρέψεις σ’ ένα όραμα συνολικό.
* Γυμνάζομαι αρκετά.. Με χαλαρώνει. Ίσως είναι και από τις πιο ευχαρίστως δραστηριότητες μου πια. Με τη μουσική μικρότερη ασχολιόμουν σοβαρά. Έχω κάνει πολλά χρόνια κλασική κιθάρα. Από ένα σημείο όμως και μετά θα έπρεπε να αφιερώνω πολλές ώρες που δεν είχα. Θέλω όμως να μάθω τσέλο.. Μου έχει μείνει απωθημένο από μικρή. Λατρεύω τον ήχο του!
* Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποια από τις συνεργασίες μου. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που είχαμε και έχουμε. Αυτό που με το καιρό αναζητώ είναι μια ελευθερία επιλογής έργων, συντελεστών και αισθητικής. Ο ρόλος του ηθοποιού ως όργανο δεν μ’ ενδιαφέρει. Ο ρόλος, όμως του ηθοποιού ως δημιουργός μου ξυπνάει ακόμα τη μανιακή αγάπη που έχω για το θέατρο.
* Τα βραβεία, οι κριτικές και γενικά οτιδήποτε που φλερτάρει με την ματαιοδοξία μας θέλει προσοχή. Νιώθω ευγνομωσύνη και χαρά τις βραβεύσεις μου. Αλλά δεν αφήνω να πάρει μεγάλο χώρο μέσα μου. Οπότε θα σου πω πως δεν υπάρχει κάποια διαφορά σε μένα πριν και μετά από τα βραβεία.
* Αυτό που έχει γίνει πιο επείγον είναι η επιθυμία μου να συναντηθώ με αλήθεια με τους συνεργάτες μου. Και ότι δεν έχω πια τόση υπομονή σε εμπόδια, που μπαίνουν είτε από μένα είτε από τους άλλους…
* Δεν αντέχω την κακογουστιά της Αθήνας. Με πληγώνει. Με πληγώνει περισσότερο γιατί είχε όλες τις δυνατοτητες να είναι μια πανέμορφη πόλη. Μένω στο κέντρο για πρακτικούς λογους και μένω στην Ελλάδα γιατί χρειάζομαι τη μητρική μου γλώσσα στο θέατρο.
* Στο All4fun μου αρέσει ότι αγαπάει το θέατρο και τον κινηματογράφο.
&&& Μπορείτε ν’ απολαύσετε τη Λουκία και σε παλιότερη μας συνέντευξη (ραδιοφωνική συγκεκριμένα) EΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 21/9/2019
