31.4 C
Athens
Σάββατο, 15 Ιουνίου, 2024

Το πρόσωπο της εβδομάδας: Στέλλα Μαγγανά – Ηθοποιός / Συγγραφέας

Η διέξοδος πάσης φύσεως, εκείνη που την εμπνέει και της δίνει τη δυνατότητα να έρχεται σ’ επαφή με την “ποίηση”, με εκείνο το οποίο η ίδια θεωρεί ομορφιά ερχόταν τα τελευταία χρόνια μέσω της υποκριτικής.

Για καλλιτέχνες, όμως, με το δικό της ταμπεραμέντο και τη δική της οντότητα έρχεται και με άλλες διαδικασίες, όπως είναι το γράψιμο. Η Στέλλα Μαγγανά κατέθετε στο χαρτί σκέψεις της, που αρχικά δεν ήθελε να τις μοιράζεται με άλλους.

Μετά από μια προσωπική εξερεύνηση και αναζήτηση στα ενδόψυχα της, όμως, αποφάσισε πως θέλει να επικοινωνήσει τις ιστορίες της ευρύτερα. Όπως συνέβη με το “8:19”, το πρώτο της θεατρικό έργο, στο οποίο παίζει και σκηνοθετεί.

 
Η σκηνοθεσία στο συγκεκριμένο έργο δεν ήταν κάτι που έγινε λόγω “μεγαλομανίας”, αλλά προέκυψε με βάση τις συνθήκες σε μια εποχή, όπου οι Έλληνες ηθοποιοί συνεχίζουν να δηλώνουν την ύπαρξη τους, όπως και με κάθε τρόπο μπορούν.
  
 
 48425405_1993389197412085_6465101167000027136_n.jpg
 
“Όπως όλοι, έτσι και εμείς προσπαθούμε να βρούμε χρόνο και χώρο ν΄αναπνεύσουμε και ίσως να βρούμε μιαν ομορφιά, ακόμη και αν αντιμετωπίζουμε ζοφερές καταστάσεις. Απλά, εδώ βάζω έναν αστερίσκο, όταν η δουλειά σου είναι να είσαι ηθοποιός αυτό αυτόματα συνεπάγεται πως τις ώρες των προβών και των παραστάσεων και της δουλειάς στο σπίτι έρχεσαι σ΄επαφή με την “ποίηση”, αναφέρει στο All4fun η Στέλλα, προσθέτοντας: “Πράγμα που, για μένα τουλάχιστον, είναι λυτρωτικό. Οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό, που μπορεί να μην είναι κάποια παγκόσμια πρωτοπορία, ωστόσο είναι μια εξαιρετικά ουσιώδης, θα έλεγα, συνεισφορά στο κοινωνικό γίνεσθαι. Αυτό είναι ο τρόπος που έχει βρει ν’ αντιστέκεται στην μιζέρια που μας κατακλύζει, χωρίς να την απαρνείται. Αλληλεπιδρά με τα προβλήματα της περιόδου, τα αφομοιώνει με πολύ υγιή αντανακλαστικά και κατ’ εμέ, αντιπροτείνει. Πώς; Μέσα από όλα αυτά τα μικρά εγχειρήματα που βλέπουμε να ανεβαίνουν στα μικρά θέατρα – ή και μη θέατρα – της Αθήνας που έχουν δημιουργήσει έναν ανοιχτό χώρο πειραματισμού και διαλόγου και που βγάζουν την εικόνα προς τα έξω μιας καθόλου κοιμισμένης ή φοβισμένης μερίδας νέων ανθρώπων, που παίρνει τα θραύσματα της φριχτής καθημερινότητας που βλέπει γύρω της και που η ίδια βιώνει και προσπαθεί να μιλήσει ανοιχτά γι΄αυτά. Αυτό είναι κάτι που για μένα μπορεί να μην δίνει  απάντηση, ανοίγει όμως δρόμους λέγοντας “ εγώ είμαι εδώ…”.

 
* Η ιστορία πίσω από το πώς προέκυψε η υποκριτική δεν κρύβει καμία πρωτοτυπία! Μου άρεσε το θέατρο από πάρα πολύ μικρή – από την πρώτη φορά που με πήγε η μητέρα μου να δω παράσταση περίπου σε ηλικία τριών ετών –  εκεί μαγεύτηκα από την θεατρική εμπειρία  και τα παραμύθια. Μετά είχα την τύχη να έρχομαι σχεδόν καθημερινά σε επαφή με το θεατρικό παιχνίδι στο σχολείο καθώς από την πρώτη δημοτικού μέχρι το Λύκειο ήμουν ανελειπώς μέρος των θεατρικών ομάδων που υπήρχαν με διαφορετικούς σχηματισμούς ανα τα χρόνια στον κύκλο της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. 
 
Maggana Stella14.jpg
 
* Ωστόσο αξίζει να σημειώσω πως στάθηκα αρκετά τυχερή καθώς – ειδικά στο Λύκειο  της Νέας Μάκρης – ήρθα σε επαφή με πολύ εμπνευσμένους ανθρώπους, από την διευθύντρια( Αναστασία Ρίζου) μέχρι τους καθηγητές, όπου προσπαθούσαν κόντρα σε όλες τις δυσκολίες να φτιάχνουν συνέχεια ένα δημιουργικό περιβάλλον για τους μαθητές. Όταν τελειώσαμε το Λύκειο συνεχίσαμε την θεατρική μας ομάδα υπό την καθοδήγηση της Πελαγίας Αγγελίδου και της Νανάς Νικολάου για τρία χρόνια, συνάντηση η οποία οδήγησε στην πρώτη μου επαγγελματική δουλειά, με τον θίασο ’81. Κάπως έτσι πήραν τα πράγματα τον δρόμο τους.
 
* Σχετικά με την συγγραφή, ήταν κάτι που ειλικρινά δεν ξέρω από πού προέκυψε. Το μόνο που γνωρίζω ήταν ότι ξεκίνησα να γράφω τελείως προσωπικά σε μια πολύ δυσκολη περίοδο της ζωής μου, ώστε ν’ αποτυπώνω στο χαρτί σκέψεις που δεν ήθελα και πολύ να μοιραστώ με άλλους. Μετά το ένα έφερε το άλλο, οι σκέψεις εξελίχθηκαν και ένιωσα την ανάγκη μία από τις ιστορίες μου – το “8’19’ –  να την επικοινωνήσω ευρύτερα.  
 
* ”Αν έλεγα υπάρχει διέξοδος, κάπου υπάρχει διέξοδος όλα τα υπόλοιπα θ’ακολουθούσαν.Τι περιμένω λοιπόν για να το πω;”  γράφει ο Μπέκετ στους “Μονολόγους για το τίποτα”. Αυτό λοιπόν είναι για μένα η υποκριτική, αν θα μπορούσα ποτέ να πω “τι είναι για μένα η υποκριτική;”. Μία ανάγκη για διέξοδο πάσης φύσεως. Το ίδιο ακριβώς είναι και η συγγραφή.
 
Maggana Stella16.jpg
 
* Ένας ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Η αντιμετώπιση μιας κατάστασης, όπως για παράδειγμα αυτή που βιώνουν οι άνθρωποι στην Ελλάδα τώρα, δεν είναι – κατά τη γνώμη μου – κάτι που μπορεί να περιγραφεί “κλαδικά”. Το να είσαι ηθοποιός σημαίνει ό,τι σημαίνει και για τις περισσότερες άλλες δουλειές, δηλαδή μεγάλο κομμάτι ανεργίας, οικονομικής ανασφάλειας, ανάγκη συνεχόμενης πάλης ή από την άλλη υπερεργασία με το minimum των εργατικών δκαιωμάτων, μεγάλη σωματική κόπωση – καθώς και ψυχική – απογοήτευση και όλα τα συναφή συναισθήματα. Όπως όλοι, έτσι και ένας ηθοποιός προσπαθεί μέσα σε ζοφερές συνθήκες να βρει χρόνο και χώρο ν΄αναπνεύσει και ίσως να βρει μιαν ομορφιά. Απλά, εδώ βάζω έναν αστερίσκο, όταν η δουλειά σου είναι να είσαι ηθοποιός αυτό αυτόματα συνεπάγεται πως τις ώρες των προβών και των παραστάσεων και της δουλειάς στο σπίτι έρχεσαι σ΄επαφή με την “ποίηση”. Πράγμα που, για μένα τουλάχιστον, είναι λυτρωτικό.
 
* Η τέχνη, είθισται να λέμε, πως δεν δίνει απαντήσεις αλλά –  εν αντιθέσει – θέτει ερωτήματα και συμφωνώ. Αν μπορούσα να προσθέσω κάτι ωστόσω, θα έλεγα πως αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα της κρίσης όπως είπαμε και προηγουμένως, οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν καταφέρει κάτι πολύ σημαντικό, που μπορεί να μην είναι κάποια παγκόσμια πρωτοπορία, ωστόσο είναι μια εξαιρετικά ουσιώδης, θα έλεγα, συνεισφορά στο κοινωνικό γίνεσθαι. Αυτό είναι ο τρόπος που έχει βρει ν’ αντιστέκεται στην μιζέρια που μας κατακλύζει, χωρίς να την απαρνείται.

* Αλληλεπιδρά με τα προβλήματα της περιόδου, τα αφομοιώνει με πολύ υγιή αντανακλαστικά και κατ’ εμέ, αντιπροτείνει. Πώς; Μέσα από όλα αυτά τα μικρά εγχειρήματα που βλέπουμε να ανεβαίνουν στα μικρά θέατρα – ή και μη θέατρα – της Αθήνας που έχουν δημιουργήσει έναν ανοιχτό χώρο πειραματισμού και διαλόγου και που βγάζουν την εικόνα προς τα έξω μιας καθόλου κοιμισμένης ή φοβισμένης μερίδας νέων ανθρώπων, που παίρνει τα θραύσματα της φριχτής καθημερινότητας που βλέπει γύρω της και που η ίδια βιώνει και προσπαθεί να μιλήσει ανοιχτά γι΄αυτά. Αυτό είναι κάτι που για μένα μπορεί να μην δίνει  απάντηση, ανοίγει όμως δρόμους λέγοντας “ εγώ είμαι εδώ”.

 
Maggana Stella42.jpg
 
* Αυτήν την περίοδο – και για λιγότερο από ένα μήνα ακόμα – θα βρισκόμαστε  στο θέατρο ΜΠΙΠ στην υπέροχη γειτονιά της Κυκλάδων, στην παράσταση “8’19”. Πρόκειται για ένα κείμενο που έγραψα εγώ πρίν από δύο χρόνια περίπου. Πρόκειται για μια ιστορία με πολλά παραμυθικά και αλληγορικά στοιχεία γι΄αυτό και αποφασίσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως παραμύθι. Ουσιαστικά λέμε την ιστορία ενός πλάσματος που γεννήθηκε από τον Ήλιο και έκτοτε περιπλανιέται στη Γη ψάχνοντας τον θάνατο, χωρίς πραγματικά να ξέρει τι είναι αυτό, μέχρι που μέσα από αυτό το ταξίδι αρχίζει να εξοικειώνεται με τις έννοιες ζωή – θάνατος και ό, τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.  Η φόρμα της παράστασης είναι αυτή του αφηγηματικού θεάτρου – καθώς πρόκειται για ένα πεζογράφημα που ζωντανεύει – ωστόσο υπάρχουν ισάξια τα στοιχεία της σωματικότητας και της μουσικής, που είναι πρωτότυπη και “κεντάει” κάθε λεπτό της σκηνικής δρασης. Δεν ξέρω ακριβώς τι μπορεί να περιμένει ο κόσμος που θα έρθει στην παράστασή μας, όμως ξέρω πως έχουμε φτιάξει κάτι πολύ τρυφερό και ζεστό στο ΜΠΙΠ. 
 
* Η αλήθεια είναι πως λόγω του ότι το κείμενο είναι καινούριο και δεν είχε επικοινωνηθεί σχεδόν καθόλου στην μορφή που ανέβηκε και σε συνδυασμό με το ό,τι είναι η πρώτη μου απόπειρα στην σκηνοθεσία, υπήρχε πολύ άγχος και περιέργεια για το πώς το κοινό θα δεχτεί αυτό το εγχείρημα. Είναι λοιπόν πολλή μεγάλη η χαρά όταν έρχεται κόσμος να δει την παράστασή μας  και βλέπω πόσο –  κυρίως – συνδέεται με την ιστορία. Υπάρχει πάντοτε στο τέλος μια τρυφερότητα και μια ζεστασιά, όπως είπα και παραπάνω, που κάνει την ατμόσφαιρα πολύ πυκνή.
 
Maggana Stella13.jpg
 
 * Όταν αποφάσισα πως θ’ αναλάβω την σκηνοθεσία της παράστασης δεν ήταν στα σχέδιά μου να παίξω. Ωστόσο μετά από συναπόφαση με τον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο και τη Μαρία Προϊστάκη είπαμε πως θα γίνει έτσι, καθώς νιώθαμε πολύ σίγουροι ο ένας για τον άλλο λόγω της σχέσης μας από το Ωδείο Αθηνών που ήμασταν συμφοιτητές. Εν τέλει οφείλω να ομολογήσω πως ήταν σωστή επιλογή κσθώς είναι πολύ όμορφο το συναίσθημα να παίζεις σε μια ιστορία που εσύ ο ίδιος έχεις γράψει. Είναι σαν να βουτάς ολοκληρωτικά σε αυτό που σκέφτηκες από την αρχή του μέχρι το τέλος του.
 
* Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό να παρακολουθούμε τα πράγματα που γεννώνται τώρα, στην περίοδο που ζούμε, που βγήκαν μέσα από καταστάσεις που βιώνουμε όλοι κάπως “κοινά”. Επομένως είναι σημαντικό να στηρίζουμε έργα νέων συγγραφέων και δουλειές νέων καλλιτεχνών εν γένει γιατί κάπου εκεί, στην ένωση αυτή, στα μικρά αυτά – εκ των οποίων πολλά άγνωστα – θέατρα υπάρχει μια δυναμική που είναι εξαιρετικά κινητήριος.
 
* Η αλήθεια είναι πως μετά την εμπειρία του ανεβάσματος του “8’19” γέμισα με πολλές καινούριες σκέψεις και επιθυμίες, καθώς και όρεξη. Ήταν μια εξαιρετικά αναζωογονητική και αποκαλυπτική διαδικασία. Ως ηθοποιός δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο πλάνο, ωστόσο ως συγγραφέας βρίσκομαι στο ξεκίνημα μιας καινούριας δουλειάς που βρίσκεται πολύ στην αρχή την οποία την φαντάζομαι να παίρνει τον δρόμο της προς την σκηνή.
 
Maggana Stella12.jpg
 
* Όσον αφορά τον κινηματογράφο και αν θα ήθελα να γράψω κάτι για εκεί, δεν μπορώ να πω πως μου έχει δημιουργηθεί κάποια σκέψη ή επιθυμία, ωστόσο η αλήθεια είναι πως το πρώτο μου αντανακλαστικό για το “8΄19” ήταν να την δώσω σε άλλους ώστε να γίνει ταινία μικρού μήκους animation…!
 
* Τα χρόνια στην Δραματική Σχολή του Ωδείου ήταν από τις πιο ιδιαίτερες καταστάσεις μέσα στις οποίες έχω βρεθεί. Τα θυμάμαι με μεγάλη νοσταλγία πολλές φορές καθώς ήταν όλα πολύ μεγάλα και ξέγνοιαστα – τουλάχιστον για μένα –  ήταν σαν να βουτούσες μέσα στο όνειρό σου όχι για μια μέρα ή δύο, αλλά για τρία χρόνια! Ωστόσο τελειώνοντας ένιωθα πως θέλω να φύγω – κι ας μην ήμουν έτοιμη – ένιωθα πολύ έντονα την ανάγκη να δουλέψω, να έχω την στοιχειώδη ελευθερία που απαιτείται για να είσαι δημιουργικός, καθώς το κόστος του να είσαι σε μια δραματική και ειδικά στου Ωδείου είναι η παντελής στέρηση προσωπικού χρόνου.
 
* Τους συμμαθητές μου τους θυμάμαι με πολλή αγάπη και υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως θα ήθελα να τους βλέπω συχνότερα. Ήταν από τις πιο σημαντικές στιγμές που έχω βιώσει – ειδικά επαγγελματικά – όταν μίλησα στον Κωνσταντίνο και στη Μαρία και τους πρότεινα να παίξουν στην παράσταση που ετοίμαζα –  το “8’19” – και δέχτηκαν σχεδόν κατευθείαν. Αυτό μου έδειξε πως στην δραματική κερδίσαμε και κάτι πολύ ουσιαστικό, την εμπιστοσύνη ο ένας με τον άλλο.
 
Maggana Stella22.jpg
 
* Επίσης δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός πως η πρώτη μου δουλειά μετά την δραματική – στο θέατρο – ήταν με την Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη στην σκηνοθεσία και τον Δημήτρη Τσεσμελή ως βοηθό σκηνοθέτη στην παράσταση “Κηδεύω Ά Εκπνοή”, του Δημήτρη Δημητριάδη και η πρώτη πρώτη μου δουλειά μετά το Ωδείο ήταν στον κινηματογράφο με τον Κωστή Χαραμουντάνη, με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ σε δύο του δουλειές (“Το Μάτι και το Φρύδι”, “
Το Τέρας κοιμάται”). Όλοι από τους προαναφερθέντες είναι συμφοιτητές μου από το Ωδείο!
 
* Πιστεύω πως θα ήθελα να δουλέψω κάποια στιγμή στην τηλεόραση – ωστόσο κρατάω μεγάλες επιφυλάξεις – καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε το επίπεδο των προγραμμάτων είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενο. Θεωρώ πως πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με τις επιλογές σου. Θα ήθελα ωστόσο πολύ να συμμετάσχω κάποια στιγμή σε μια ωραία παραγωγή γιατί θεωρώ πως σου δίνεται η ευκαιρία να μάθεις πολλά – από το τεχνικό επίπεδο μέχρι του να έχεις την δυνατότητα να ξεδιπλώνεις πλευρές ενός χαρακτήρα σε μεγάλο χρόνο και εύρος καταστάσεων. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ανεβασμένο επίπεδο στην τηλεόραση, αφού είναι ένα μέσο που μιλάει άμεσα σε χιλιάδες – εκατομμύρια θεατές και είναι ικανό να διαμορφώσει την κυρίαρχη κουλτούρα, οπότε θεωρώ σημαντικό οι καλλιτέχνες να κοιτούν προς τα εκεί και να προτείνουν πράγματα που μπορεί να την πάνε λίγο παρακάτω – αν βεβαίως τους επιτραπεί από τις «καταστάσεις».
 
Maggana Stella5.jpg
 
* Η αλήθεια είναι πως διατηρώ μια αγάπη στην αμεσότητα και στο οξύ παρόν της θεατρικής εμπειρίας τόσο πολύ που ενώ λατρεύω τον κινηματογράφο σαν μέσο – μπορώ όλη μέρα να βλέπω ταινίες με το που ξυπνήσω με τον καφέ μου – ωστόσο, δεν μπορώ να πω πως υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που με ιντριγκάρει και  θα ήθελα οπωσδήποτε να κάνω. Αυτό που θα ήθελα όμως πολύ, θα ήταν να συμμετάσχω σε μια ταινία μεγάλου μήκους, καθώς μέχρι τώρα έχω δουλέψει στο cinema αλλά μόνο σε ταινίες μικρού μήκους (Αλέξανδρος Χατζής, Βαγγέλης Ζούγλος, Κωνσταντίνος Κατσιάμπουλας, Κωστής Χαραμουντάνης ) και σε μία μεγάλου (Shepideh Farsi, Red Rose ) όπου όμως  η συμμετοχή ήταν σε μία μόνο ομαδική σκηνή οπότε την αντιμετώπισα ως μικρού – σε σχέση με το εύρος του ρόλου.
 
* Η σκηνοθεσία προέκυψε ως επιλογή για το συγκεκριμένο έργο. Είναι κάτι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα έκανα επαγγελματικά σαν επιλογή ζωής ή που να με φανταστώ μέσα σ’ αυτό. Ωστόσο, μέσα από την εμπειρία του «8’19» είδα πως είναι κάτι που είναι ιδιαίτερα ευχάριστο και εξαιρετικά δημιουργικό το οποίο με ιντριγκάρει πάρα πολύ. Επομένως σκέφτηκα πως θα ήθελα να κάνω σίγουρα άλλη μία δουλειά ως σκηνοθέτης και αυτή τη φορά χωρίς να παίζω ταυτόχρονα, και βλέπουμε. Έχω στον νου μου να κάνω κάποια στιγμή κάποια σπουδή πάνω σε αυτό το κομμάτι, αλλά θέλει σκέψη. Οπότε το αφήνω γι’αργότερα.
 
Maggana Stella30.jpg
 
* Δεν θεωρώ πως τραγουδάω καλά ωστόσο πιστεύω πολύ στο εργαλείο της φωνής, γιατί έχει πολύ μεγάλο εύρος δυνατοτήτων και όταν είναι καλά εξασκημένο μπορεί να προσδώσει αυτό που λέμε υποκριτική σχεδόν από μόνο του. Όταν καταφέρεις να εκπαιδεύσεις το σώμα σου παράλληλα ώστε να μπορεί να δουλεύει αλληλένδετα με τη φωνή τότε μπορεί να έχεις ένα αποτέλεσμα υπέροχα δομημένο και προς τα εκεί θέλω να δουλεύω.
 
* Στο μέλλον θα ήθελα πολύ ν΄ασχοληθώ με κλασσικά θεατρικά κείμενα καθώς και λογοτεχνικά – δεν έχω αποφασίσει όμως με ποια ιδιότητα – του ηθοποιού ή του σκηνοθέτη, ίσως και με τις δύο. Είναι κάτι που θα φανεί στην πράξη δουλεύoντας.
 
Maggana Stella2.jpg
 
* Στην Αθήνα μου αρέσει πολύ το κέντρο της και οι υποβαθμισμένες τις περιοχές. Απολαμβάνω πολύ τις βόλτες σε αυτά τα μέρη, περισσότερο γιατί νιώθω πως βλέπω καθημερινά τι συμβαίνει γύρω μου σε αυτήν την πόλη, δεν μου αρέσει να κυκλοφορώ μόνο όπου είναι «όμορφα». Με στεναχωρεί ωστόσο που είναι μια πόλη τόσο βρώμικη και παρατημένη ενώ μέσα τις κρύβει τόση ομορφιά και ιδιαιτερότητα. 
 
* Στο All4fun μ’αρέσει που είναι ακομπλεξάριστο. Κάνεις scroll down στη σελίδα και βλέπεις διάφορα εκτός από θέατρο – π.χ. το ότι ο προπονητής του Ολυμπιακούτ στο μπάσκετ είναι καλεσμένος σε τηλεοπτική εκπομπή! Επίσης συνεισφέρει στην γνωριμία των ανθρώπων του χώρου, καθώς μέσα από συνεντεύξεις σαν κι αυτή μπορείς να δεις νέους ανθρώπους να σου μιλούν για την δουλειά τους και τις σκέψεις τους.

& Αναλυτικές πληροφορίες για το “8 και 19” ακολουθούν ΕΔΩ:

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 26/12/2018

 
Maggana Stella40.jpg
 
Maggana Stella43.jpg
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα