Σε περίπτωση που η Αμελί έπαιρνε με κάποιον τρόπο σάρκα και οστά στην Ελλάδα, θα ήταν ίσως η βασικότερη μου υποψήφια.
Πέρα όμως από τη γλυκύτητα του προσώπου της, που παραπέμπει στον διάσημο χαρακτήρα του Ζαν-Πιερ Ζενέ η Αφροδίτη Μπαλίδου διαθέτει και τσαγανό.
Αλλωστε πρωταγωνιστώντας στα κορτς δε θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά. Με το τένις διατηρεί ακόμα ισχυρούς δεσμούς, αλλά όχι περισσότερο από εκείνους με την υποκριτική.
Την είχα ξεχωρίσει από τις εξετάσεις της δραματικής σχολής της Δήλου το καλοκαίρι του 2024 και ήδη να γράφει τον δικό της δρόμο. Ως το τελευταίο χρονικά πρόσωπο του 2025 μας μίλησε και για τα παιδικά της χρόνια στη Ξάνθη, αλλά και για το σήμερα με τη συμμετοχή της στην παράσταση “Ifigenia ή Πώς να πεθάνεις σωστά για την πατρίδα σου”.
* Είναι δύσκολο να πω πότε ακριβώς προέκυψε η υποκριτική δεδομένου του ότι με θυμάμαι από πάρα πολύ μικρή ηλικία, μάλλον από πάντα, να «παίζω» στο παιδικό μου δωμάτιο ζωντανεύοντας χαρακτήρες από τα παραμύθια που μου διάβαζε η μαμά μου ή επινοώντας δικούς μου κόσμους τους οποίους άλλοτε έγραφα κι άλλοτε «μου έβγαινε να τους δώσω ζωή» όπως μπορεί να σου έλεγε η μικρή Αφροδίτη. Σίγουρα η θεατρική ομάδα του σχολείου ήρθε κι έδεσε, κι από εκεί κι έπειτα είχα καταλάβει πως εκεί έβρισκα ένα καταφύγιο, είχα φοβερή ανυπομονησία για τις πρόβες και τις συναντήσεις της ομάδας (να ναι καλά αυτοί οι υπέροχοι καθηγητές του 7ου γυμνασίου και 2ου ΓΕΛ Ξάνθης -κυρίως φιλόλογοι- που με ενθάρρυναν να το ακολουθήσω)!
* Υποκριτική για μένα σημαίνει ΠΑΙΧΝΙΔΙ! Θέλοντας να αποφύγω να σου πω κλισέ ή ορισμούς, θα έλεγα μάλλον αν μου επιτρέπεις συνειρμικά σε ασύνδετο σχήμα: παιχνίδι, ρυθμός, ποίηση, ερωτηματικά, έρευνα, φόβος, γύμνια, αλήθεια;, τέρας, ψέμα, αγάπη, θάνατος, συνέπεια, ζωή.
* Υπάρχουν πολλών «ειδών» καλλιτέχνες και αντίστοιχη αντιμετώπιση ή κριτική. Για ποιον θα ήθελες να πούμε συγκεκριμένα; Τον σούπερ σταρ του ελληνικού θεάτρου που γεμίζει θέατρα; Την νεαρή ηθοποιό που δουλεύει παράλληλα 5ημερο οχτάωρο; Την ηθοποιό που πρέπει πάντα να λογοδοτεί για την εμφάνιση της ή την προσωπική της ζωή; Τον ηθοποιό που τον έχουν βάλει σε black list επειδή συνδικαλίζεται και διεκδικεί καλύτερους όρους; Σαφέστατα δεν έχουν όλοι την ίδια αντιμετώπιση… υπάρχουν και ηθοποιοί που είναι στο απυρόβλητο και άλλοι που αντιμετωπίζονται σαν τσαρλατάνοι ή σαν ανιματέρ. Νομίζω για τη γενιά μου ένα κοινό βίωμα είναι να μας θεωρούν «χομπίστες».
* Βρίσκω αισιοδοξία και έμπνευση από ανθρώπους που μοιραζόμαστε ανησυχίες, δεν τα ξέρουμε όλα και βρισκόμαστε μαζί σε μια από κοινού εξερεύνηση. Στις μικρές ομάδες ανθρώπων που δεν τους ξέρει κανένας μεγαλοπαραγωγός, αλλά τους συγκινεί ο Σαιξπηρ, κουβαλάνε σκηνικά από το σπίτι τους, μπορεί κι ολόκληρο το σπίτι και την ντουλάπα τους, στο πείσμα να επιμείνουν εκεί που κάτι κάνει τζιζ.
* Οι ίδιοι οι ηθοποιοί οφείλουμε να διεκδικούμε αυτά που δυστυχώς δεν είναι ακόμη κατοχυρωμένα στον κλάδο, ειδικότερα στο ελεύθερο θέατρο. Να μην αρκούμαστε, αν θέλεις, στο “έτσι είναι ο χώρος”. Η Πολιτεία έχει, εννοείται, μεγάλο μερίδιο ευθύνης αν αναλογιστείς τις επιχορηγήσεις, τις αναθέσεις στους φορείς, τα “στραβά μάτια” στην απλήρωτη, ανασφάλιστη εργασία και το πόσο παραγκωνισμένη φαίνεται να έχει την τέχνη, για να μην αναφέρω καν κάποια υποτυπώδη στήριξη σε νέες ομάδες και καλλιτέχνες. Η τέχνη, όμως, και συγκεκριμένα το επάγγελμα του καλλιτέχνη από τη φύση του εμπεριέχει την αντίδραση, την εναντίωση στο συντηρητικό, στο παγιωμένο, οφείλει να προκαλεί ερωτήματα και ανησυχίες.
* Η παράσταση “Ifigenia ή Πώς να πεθάνεις σωστά για την πατρίδα σου” αποτελεί σύλληψη του Κωνσταντίνου (σ.σ. Σακουλά), προέκυψε απ’ αυτό το ζιζάνιο που κατοικεί στο μυαλό του και τον απασχολεί να συνδιαλέγεται με τα κλασικά έργα και να τους αλλάζει τα φώτα. Αυτό ακριβώς να περιμένετε και στη δική μας Ιφιγένεια.
* Βιώνω τη συνεργασία μου με την υπόλοιπη ομάδα με πηγαία αγάπη, παρά τις δυσκολίες που προκύπτουν επειδή όλοι και όλες δουλεύουμε παράλληλα σε άλλες δουλειές και διαθέτουμε τον ελεύθερο χρόνο μας για τις πρόβες. Παρά τις όποιες διαφωνίες, είμαστε παιδια που αποφοιτήσαμε πάνω κάτω μαζί, παιδιά που θαυμάζω και βρίσκω πολύ ταλαντούχα. Έχουμε φτιάξει μια παράσταση με πολλή δουλειά, που θεωρώ πως έχει πολύ ενδιαφέρον για έναν θεατή που ξέρει ότι θα δει καμπαρέ, σάτιρα και δε φοβάται να θιχτεί
* Η Ιφιγένεια, στο δικό μας έργο, θέλει – αυτοπροτάσσεται να θυσιαστεί κι αυτή η απόφαση «ταράζει» τα αφηγήματα όλων των υπολοίπων ηρώων. Στις πρόβες έχουμε παίξει πολύ, έχουμε δοκιμάσει πολύ και μάλλον δε θα σταματήσουμε να το κάνουμε, έχουμε απορρίψει και ξανά μανά από την αρχή. Αυτή την προσέγγιση μπορώ να σου πω, όσο αφηρημένη κι αν ακούγεται, είναι συγκεκριμένη και βασίζεται στο υλικό που φέρνουμε κάθε φορά, ώστε να πάμε ένα βήμα παρά πέρα. Τώρα αν έχω κοινά στοιχεία… μάλλον ναι.
* Τον λατρεύω τον κινηματογράφο. Μεγάλωσα στην Ξάνθη, οπότε τα ερεθίσματα μου ήταν κατά κόρον ταινίες και σειρές. Υπάρχει συγκεκριμένο σινεμά της Αθήνας που νιώθω δεύτερο σπίτι μου και πηγαίνω εβδομαδιαία σε προβολές του. Αυτή τη χρονιά συμμετείχα σε δύο ταινίες μικρού μήκους και ελπίζω να έρθουν κι άλλες τέτοιες συνεργασίες μελλοντικά, γιατί τα άτομα ήταν ΑΤΟΜΑΡΕΣ με δημιουργικότητα και ωραίες ιστορίες να πουν. Ελπίζω να ‘ρθουν καλύτερες μέρες που ο κινηματογράφος στην Ελλάδα θα επιδέχεται κάτι περισσότερο από μηδαμινή επιχορήγηση.
* Η τηλεόραση έχει άλλους όρους από το σινεμά και το θέατρο και δε δίνει δυνατότητα σε ανεξάρτητες δουλειές να αναδειχθούν, ωστόσο παραμένει το πιο προσφιλές μέσο και καλώς ή κακώς ο τρόπος για να γίνεις γνωστός /-η/-ο στο ευρύ κοινό. Προς το παρόν έχω συμμετάσχει στη σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλας» που προβλήθηκε την περσινή χρονιά στην ΕΡΤ, σε σκηνοθεσία Ολγας Μαλέα, όπου είχα τον ρόλο της Σοφίας Βέμπο.
* Το τένις είναι η μεγάλη μου αγάπη, γι’ αυτό και συνεχίζω να παίζω πού και πού. Έπαιζα από τα 8 ως τα 17 μου αλλά δεν είχα φτάσει ποτέ σε κάποια πανελλήνια διάκριση. Μέχρι ταμπλό σε πανελλήνιο. Θυμάμαι πολλά.. τις καθημερινές προπονήσεις, τις συναθλήτριές μου, τα κλάματα στις ήττες, τα γέλια με τη Λύδια, που είμαστε φίλες ακόμα και μεγαλώσαμε παρέα στο γήπεδο κι εκτός.
* Μ’ έχει βοηθήσει απίστευτα – εννοείται- στην υποκριτική, όπως νομίζω κάθε ηθοποιό που έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό ανεξαρτήτως αθλήματος. Η συνέπεια, η επιμονή, η πειθαρχία, η ομαδικότητα, η ταπεινότητα και η στοχοπροσήλωση είναι χαρακτηριστικά που μοιράζονται αυτά τα δύο. Η απαιτούμενη φυσική κατάσταση και εκγύμναση είναι το πιο προφανές και δεδομένο.
* Η φιλολογία είναι η πρώτη μου σπουδή, σπούδασα στο Φιλολογικό του ΑΠΘ πριν τη δραματική και είναι μια σχολή που μου άνοιξε ορίζοντες, με έκανε να διαβάσω πολύ και πολλά, αλλά και μου έδωσε τα πρώτα μου λεφτά ως καθηγήτρια, συντάκτρια, επιμελήτρια κλπ.Η σχέση μου με το γράψιμο από την άλλη περνάει περιόδους κρίσης, πότε τα φτιάχνουμε ποτέ χωρίζουμε, πότε γράφω καθημερινά τις σκέψεις μου πότε φοβάμαι να τις αντιμετωπίσω στο χαρτί. Όσον αφορά στη θεατρική γραφή πάντως, είναι κάτι που έχω αποπειραθεί να κάνω με την ομάδα μου, την ομάδα Κράμα, που τη φτιάξαμε με συμφοιτήτριες κι συμφοιτητές μου. Νομίζω ότι πήγε καλά, με ενδιαφέρει και έπεται συνέχεια. Με τη σκηνοθεσία δεν έχω καμία σχέση προς το παρόν και ούτε νομίζω να αποκτήσω.
* Ο χορός και η μουσική ενυπάρχουν στο θέατρο και στη ζωή μας. Ειδικά η μουσική, για μένα προσωπικά, που τη θεωρώ ύψιστη τέχνη και θεωρώ μέρα χωρίς μουσική «άδεια ή χαμένη», να στο θέσω κι έτσι. Η μάσκα είναι ένα άλλο κεφάλαιο, υπέροχο, απαιτητικό, που είχα την τύχη να το γνωρίσω μόνο μέσα από μαθήματα που παρακολούθησα με την υπέρ ταλαντούχα Μάρθα Φωκά!
* Δε θα σου δώσω τόσο συγκεκριμένη απάντηση ενδεχομένως, αλλά κάπως πιο γενική για συνεργασίες που θα ήθελα να κάνω στο μέλλον στο θέατρο: Οτιδήποτε καταπιάνεται με τα μεγάλα θέματα όπως ο θάνατος, ο έρωτας, η ελευθερία, η φυλακή, η ύπαρξη, η αγάπη. Ο τρόπος, τα μέσα, το αποτέλεσμα στην παρούσα φάση δεν με απασχολούν. Έναν αστερίσκο εδώ για τον αγαπημένο μου Τσέχωφ που κάποια στιγμή θα ήθελα να παίξω.
* Η Ξάνθη είναι η πόλη μου, άλλοτε μου λείπει άλλοτε όχι, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μεγάλωμα μου και τους γονείς μου, οπότε συχνά πυκνά τη νοσταλγώ. Πηγαίνω όσο πιο συχνά μπορώ. Αγαπώ τα βουνά της και τον Νέστο πολύ.
* Στην Αθήνα μου αρέσει η πολυφωνία, τα θέατρα και οι κινηματογράφοι, η βόλτα στη γειτονιά μου, οι επιλογές σε ό,τι δραστηριότητα μπορείς να φανταστείς. Δε μου αρέσει ο μικροαστισμός της, η παντελής έλλειψη επαφής με τη φύση και η βαβούρα… τα βρισίδια στους δρόμους, η ηχορύπανση.
* Στο All4fun μου αρέσει ότι παραμένει πιστό, γνήσιο, αφιλοκερδές και δίνει δυνατότητα σε νεαρούς και νεαρές ηθοποιούς να συστηθούν και να ενημερωθούν.
Αναλυτικές πληροφορίες για την “Ifigenia ή Πώς να πεθάνεις σωστά για την πατρίδα σου”” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 28/12/2025
Μα πού πάτε και τους βρίσκετε