Αποκλείεται να τον δεις και να περάσει απαρατήρητος. Ο Γιάννης Κορρές θα μπορούσε να είναι κάλλιστα αερικό και το σημαντικό είναι πως συνδυάζει αυτήν την εξωτική του εμφάνιση και με πλούσιο ταλέντο.
Διαθέτοντας μεγάλη ερμηνευτική γκάμα, ήταν απολαυστικός στο περσινό Hamlet Kiss Me Hard σε σκηνοθεσία του Κώστα Ανταλόπουλου, δασκάλου του στη δραματική σχολή Βεάκη και εκτιμώ πως σύντομα όχι μόνο θα πρωταγωνιστεί στο ελληνικό θέατρο, αλλά και στον ελληνικό κινηματογράφο.
Η φετινή θεατρική σεζόν τον βρίσκει για 2η συνεχόμενη σεζόν στον θίασο της Κάρμεν Ρουγγέρη στην παράσταση στο Christmas Theater «Oi Θεοί του Ολύμπου και η Γέννηση του Κόσμου», ενώ τον Ιανουάριο ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου στο Θέατρο Ροές.
* Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να γίνω ηθοποιός. Πήγαινα θέατρο, έβλεπα ταινίες, κυρίως μιούζικαλ και ένιωθα μέσα μου μια υπέρμετρη χαρά κάθε φορά. Σκεφτόμουν «για να νιώθω όλα αυτά παρακολουθώντας απλώς, φαντάσου πως θα νιώθει κανείς αν το κάνει κιόλας».
* Ήθελα να νιώσω την ίδια χαρά και έκρηξη ενέργειας που φαίνονταν να νιώθουν οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή ή στη μεγάλη οθόνη και να μεταδώσω κι εγώ με τη σειρά μου συναισθήματα σε άλλους, όπως πρώτα μετέδιδαν σε εμένα. Οπότε έτσι το σχέδιο μπήκε σε εφαρμογή και με την πρώτη ευκαιρία μπήκα στη δραματική σχολή όπου αυτό το όνειρο και εσωτερική ανάγκη ξεκίνησε να γίνεται πραγματικότητα.
* Για μένα η υποκριτική σημαίνει μεταμόρφωση και αλήθεια. Είναι ένας τρόπος να εξερευνώ όλες τις πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας. Στη σκηνή και μπροστά στην κάμερα νιώθω ότι μπορώ να ζήσω ζωές διαφορετικές από τη δική μου, να ακουμπήσω συναισθήματα που δεν θα τολμούσα απαραίτητα να εκφράσω στην καθημερινότητα και να τα μετατρέψω σε κάτι αληθινό. Με γοητεύει το πώς το σώμα, η κίνηση και η ενέργεια μπορούν να πουν μια ιστορία, αλλά και το πώς μια μικρή λεπτομέρεια στο βλέμμα μπορεί ν’ αλλάξει τα πάντα.
* Στην Ελλάδα του 2025 ο ηθοποιός – καλλιτέχνης δε λαμβάνει πάντα την εκτίμηση που του αναλογεί. Όταν ο κόσμος τον έχει ανάγκη (να τον παρακολουθήσει, ή να τον χρησιμοποιήσει για να του φέρει εις πέρας ένα σκηνοθετικό όραμα) είναι “star”, όταν όμως έρχεται η ώρα να υπενθυμίσουμε στον ίδιο αυτό κόσμο ότι μιλάμε για επάγγελμα, άρα και διεκδικούμε πράγματα όσον αφορά στο εργασιακό ή σπουδαστικό κομμάτι, ξαφνικά γινόμαστε χομπίστες με ένα όνειρο. Με θλίβει λοιπόν αυτή η εικόνα.
* Παρ’ όλα αυτά, με κρατάει αισιόδοξο η φλόγα που υπάρχει στον καθένα από εμάς να διατηρήσουμε την αξία του επαγγέλματος αυτού ακέραιη, πράγμα που φαίνεται στους συνεχείς αγώνες κατά της υποβάθμισής του.
* Ως καλλιτέχνες και επαγγελματίες πρέπει να αντιμαχόμαστε καθετί που υποβαθμίζει το επάγγελμα μας αλλά και τη σπουδή του. Όπως έχουμε υποχρεώσεις απέναντι στη δουλειά αυτή που επιλέξαμε έχουμε και δικαιώματα. Είναι στο χέρι μας να τα διεκδικούμε όλα αυτά. Με χαροποιεί ιδιαίτερα το να βλέπω ανθρώπους του χώρου να κινητοποιούνται σύσσωμοι κάθε φορά που βάλλεται κάποια πτυχή του επαγγέλματος μας. Η πολιτεία, ως θεσμικό σύνολο, θα πρέπει να προάγει την ανάπτυξή του και όχι να την παρεμποδίζει.
* Οι τέχνες ανέκαθεν ήταν το απόσταγμα της ανθρώπινης εμπειρίας, μέσω αυτών οι άνθρωποι εκφράζουν τις σκέψεις τους, τα συναισθήματα τους. Είναι λοιπόν σημαντικό να τις διαφυλάσσουμε συνεχώς και όχι να τις πληγώνουμε.
* Η παράσταση μας είναι η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου. Ξεκινάμε στις 19 Ιανουαρίου με το νέο έτος, στο θέατρο Ροές. Είναι κάτι για το οποίο ανυπομονώ πάρα πολύ, καθώς με μια ομάδα από υπέροχους ανθρώπους, δοκιμάζουμε καθημερινά πράγματα επί σκηνής, πειραματιζόμαστε, και φέρνουμε τους εαυτούς μας σε σημεία που και οι ίδιοι εκπλησσόμαστε. Το αποτέλεσμα θα είναι σίγουρα κάτι πολύ ιδιαίτερο.
* Σ’ αυτήν την παράσταση, θα πω ότι οι συντελεστές δεν είμαστε τίποτα λιγότερο από μια πολύ καλά δεμένη ομάδα. Είμαστε πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον, είτε αυτό είναι στη σκηνή είτε όχι, πράγμα πολύ σημαντικό και σπάνιο θα έλεγα στις μέρες μας. Καθένας με μοναδικό χιούμορ, ταλέντο και ενέργεια. Είναι μια παράσταση που αξίζει πραγματικά να δει κάποιος, καταρχάς για το ίδιο το έργο.
* Η «Αντιγόνη» είναι ένα έργο σίγουρα διαχρονικό, όπως κάθε αρχαία τραγωδία, που θα έλεγα ότι αφορά άμεσα την Ελλάδα του 2025. Ένα έργο που μας λέει ότι υπάρχουν δυνάμεις και αξίες πιο μεγάλες από τον άνθρωπο, την επίγεια υπόστασή του και τους νόμους του και ότι είναι σημαντικό να επιζητούμε τη δικαιοσύνη ιδιαίτερα σε εποχές καταπίεσης και σκοταδισμού.
* Στην παράσταση θα με δείτε στον ρόλο του Αίμονα, γιου του Κρέοντα, βασιλιά πλέον της Θήβας, και μελλόνυμφου της Αντιγόνης.
Στη δική μας σύγχρονη προσέγγιση, ο Αίμων παρουσιάζεται ως ένας πολιτικά ικανός διάδοχος, ένας νέος που, παρότι αγαπά τον πατέρα του, αναγνωρίζει τα σφάλματα στις αποφάσεις του και προσπαθεί να τον μεταπείσει με επιχειρήματα, πράγμα που τον φέρνει τελικά σε σύγκρουση μαζί του. Επέλεξα να αναδείξω την πιο ευαίσθητη και συναισθηματική πλευρά του Αίμονα. Νοιάζεται πραγματικά για όσους αγαπά και επιδιώκει το καλό και την ευημερία τους, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί προσωπικό κόστος.
* Πολλά από αυτά τα στοιχεία που αποδίδω στον Αίμονα τα αναγνωρίζω και στον εαυτό μου — την ευαισθησία, την ανάγκη για δικαιοσύνη και την επιθυμία να προστατεύω τους ανθρώπους που αγαπώ.
* Το ταξίδι όμως συνεχίζεται και αλλού, καθώς πηγαίνει για 2η σεζόν στο Christmas Theatre η παράσταση στους «Θεούς του Ολύμπου και τη Γέννηση του Κόσμου» σε σκηνοθεσία Κάρμεν Ρουγγέρη. Είναι πλέον οι τελευταίες παραστάσεις για αυτήν την πανέμορφη εμπειρία. Βασισμένο στη Θεογονία του Ησιόδου, βλέπουμε πως γεννήθηκε ο κόσμος, οι Τιτάνες, οι Θεοί, για να καταλήξουμε μέσα απ’ αυτήν την ιστορία στη γέννηση του θεάτρου στην αρχαία Ελλάδα.
* Είναι ενας δυνατός και υπέρ-ταλαντούχος θίασος, μια ομάδα από υπέροχους συντελεστές, γεμάτη με φωτεινά πρόσωπα, πολλά από τα οποία είναι πια αναπόσπαστο μέρος της ζωής μου. Και όλα αυτά υπό το φως της υπέροχης Κάρμεν Ρουγγέρη. Στην παράσταση παίζω τον τιτάνα Κρόνο, το βασιλιά Κέκροπα και τον Αγχίση.
* Να πω ότι το σινεμά είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο. Έχω καταχωρήσει τουλάχιστον 1.200 ταινίες στο Letterboxd, πράγμα που λέει πολλά. Το να πηγαίνω στον κινηματογράφο είναι για εμένα μια τελετουργία, μια αγάπη που ποτέ δε θα λιγοστέψει. Ως ηθοποιός, το να βρίσκομαι μπροστά απ’ το φακό είναι κάτι που νιώθω ότι θα έπρεπε να με τρομάζει, παρ’ όλα αυτά νιώθω ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία απ’ ότι πάνω στη σκηνή.
* Έχω συμμετάσχει σε ταινίες μικρού μήκους («Ενάμιση» του Οδυσσέα Σπυροπουλου, «Το Σύνδρομο της Πολυκατοικίας» του Μάνου Μακρυγιαννάκη, κλπ) καθώς και στον «Καποδίστρια» του Γιάννη Σμαραγδή. Σίγουρα θα ήθελα να δραστηριοποιηθώ ακόμη περισσότερο όσον αφορά σε αυτό το κομμάτι, καθώς και να συμμετάσχω σε κάποια αγγλόφωνη ταινία (μιλάω συνέχεια αγγλικά οπότε ας διοχετευθεί κάπου αυτό χαχα).
* Στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων, υπάρχει μια άνοδος όσον αφορά στην ποιότητα των παραγωγών που γίνονται στην τηλεόραση. Ακολουθούν αρκετές φορές κινηματογραφικά στάνταρ και είναι πιο προσεγμένες. Εχω συμμετάσχει με μικρούς ρόλους στους «Παγιδευμένους», στην «Αρχελάου 5» και στο «Γιατρό».
* Η συγγραφή είναι κάτι που πάντα ένιωθα ότι ήθελα να κάνω αλλά δε μου έβγαινε στην πράξη. Θεωρούσα ότι πρέπει να γράψω μόνο όταν έχω κάτι να πω και ότι έχω έτοιμη μια σκέψη που πρέπει να αποτυπωθεί σε χαρτί. Πράγμα που έχει αποδειχθεί αρκετά καρποφόρο αρκετές φορές. Αυτή τη στιγμή είμαι στη διαδικασία συγγραφής ενός θεατρικού έργου, του οποίου η θεματολογία με αφορά πάρα πολύ. Stay tuned θα πω εγώ…
* Το τραγούδι είναι κάτι το οποίο επίσης με αφορά. Θέλω να συνεχίσω να εκπαιδεύομαι όσο καλύτερα μπορώ σε αυτό. Τα μιούζικαλ είναι ένας από τους κύριους λόγους που επέλεξα το επάγγελμα αυτό και η καθημερινή πηγή της ενέργειας μου. Το ίδιο και η μουσική, τώρα πια, με την οποία δεν είχα καμία σχέση πριν τη δραματική σχολή.
* Ο χορός είναι κάτι που αγαπώ πάρα πολύ. Από τους παραδοσιακούς που έκανα από μικρός (είμαστε και από τη Νάξο) μέχρι το Jazz (για να επιστρέψουμε πάλι στα μιούζικαλ!!!). Η σχέση μου με τον αθλητισμό είναι πια ανύπαρκτη.
* Παρ’ όλα αυτά έκανα 10 χρόνια Taekwondo. Είναι περισσότερο η φιλοσοφία του που με γοήτευε. Ευγένεια, ακεραιότητα, επιμονή, αυτοέλεγχος και ακατάβλητο πνεύμα — αξίες που διδάσκουν σεβασμό και εσωτερική πειθαρχία και βοηθούν στη δημιουργία ενός πιο ειρηνικού κόσμου. Συν το ξυλίκι που έπεφτε στους αγώνες, η τέλεια ισορροπία!
* Στο μέλλον θα ήθελαν σίγουρα να συνεργαστώ με ξένους συντελεστές, για να δοκιμάσω τον εαυτό μου σε συνθήκες παιξίματος σε μια κάποια ξένη γλώσσα, στην περίπτωση μου, αγγλικά και γερμανικά. Σίγουρα θα ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο με σωματικό θέατρο και μιούζικαλ. Χρειάζομαι περισσότερο Τσέχωφ στη ζωή μου καθώς είναι απ’ τους αγαπημένους μου θεατρικούς συγγραφείς. Και τέλος, όνειρο μου είναι να καταπιαστώ με κάποιον τρόπο με ένα από τα αγαπημένα μου θεατρικά έργα, τη «Μέλισσα» του Καζαντζάκη.
* Η Αθηνά είναι ο τόπος που με μεγάλωσε, οπότε και την έχω συνεχώς στην καρδιά μου, με τα καλά και τα άσχημα της. Μου αρέσουν οι ρυθμοί της, ομοίως νιώθω ότι τρέχω κι εγώ στη ζωή μου, όπως οι άνθρωποι σε αυτή, πράγμα που με κρατάει σε σύνδεση με την πραγματικότητα. Δε μου αρέσουν τα τόσα ανεκμετάλλευτα αλλά ταυτόχρονα πανέμορφα νεοκλασικά κτίρια τα οποία δυστυχώς τα τρώει ο χρόνος και η φθορά, χωρίς να μεριμνεί κάποιος για τη συντήρηση τους.
* Το All4fun είναι σαν γέφυρα ανάμεσα σε καλλιτέχνες και κοινό, επιτρέποντας αληθινή επικοινωνία και αλληλεπίδραση. Δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να συμμετέχει μέσα από βραβεία και ψηφοφορίες, δημιουργώντας έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα σε καλλιτέχνες και θεατές. Ταυτόχρονα, δίνει χώρο σε νέους καλλιτέχνες να προβάλουν τις δημιουργίες τους, κάτι που το κάνει πραγματικά σημαντικό για τον πολιτισμό και τη θεατρική σκηνή στη χώρα μας. Και το ευχαριστούμε γι’ αυτό από καρδιάς!!!
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 11/12/2025
