Το πρόσωπο της εβδομάδας: Θανάσης Κεφαλάς – Ηθοποιός

Η αλήθεια τον συνοδεύει εντός και εκτός σκηνής. Χαρισματικός και άμεσος ο Θανάσης Κεφαλάς είναι ένας πολλά υποσχόμενος ηθοποιός, που δε χαϊδεύει αυτιά για να βρίσκεται στον χώρο, αλλά κερδίζει μια θέση εκεί άξια με δουλειά, επιμονή και υπομονή.

Απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης το 2022 αυτήν τη θεατρική σεζόν συμμετέχει στην παράσταση“Νεκρή φύση σε χαντάκι” στο Studio Μαυρομιχάλη σε σκηνοθεσία του Φώτη Μακρή, που τον είχε εντοπίσει ως μαθητή του από τη δραματική σχολή.

Φιλοξενούμενος της στήλης ο Θανάσης μας μίλησε μεταξύ άλλων για το συγκεκριμένο εγχείρημα, για την μακροχρόνια αγάπη του για το ποδόσφαιρο, αλλά και για την επιθυμία του να συμμετάσχει περισσότερο στον κινηματογράφο.

* Όταν αντιλήφθηκα ότι οι ενέργειες μου χαραμίζονταν σε λάθος πράγματα προέκυψε η υποκριτική. Αυτό έγινε στα 23 μου. Τώρα όσον αφορά στο θέατρο, είχα έρθει σε επαφή απο μικρός με τη θεατρική ομάδα του χωριού μου και πάνω στη σκηνή ένιωσα μαγευτικά. Αυτό ξύπνησε μέσα μου την επιθυμία. 

* Yποκριτική για μένα είναι η έλξη και η δυνατότητα που αυτή γεννάει, να μπεις σε άλλες ζωές και να πλουτίσεις έτσι την δική σου. 

* Ένας καλλιτέχνης αντιμετωπίζει την υπάρχουσα κατάσταση με μαύρο χιούμορ. Αλλά δεν διαφέρει π.χ. ο ηθοποιός από κάθε άλλον επαγγελματία, ο οποίος ζει απο την δουλειά του. Πραγματικά δεν πρέπει να έχεις πρόβλημα να σηκώσεις τα μανίκια και να δουλέψεις για επιβίωση, όπου μπορείς.

* Για το μερίδιο και πόσο των καλλιτεχνών στην κατάσταση μπορούν ν’ απαντήσουν καλλιτέχνες με χρόνια στον χώρο. Εγώ δεν ξέρω καν αν είμαι. Τώρα ξεκινάω, οπότε θα χρειαστεί καιρός για ν’ απαντήσω!

* Σχετικά με την πολιτεία, όλοι βλέπουμε την απαξίωση της. Είναι κωμικοτραγικό κάθε κυβέρνηση να επιδιώκει να προβάλει τα δικά της παιδιά και γενικά να συμμετέχει σε φιέστες που ρίχνουν νερό στον μύλο της. Θλιβερό πρόσφατο παράδειγμα η κηδεία του Σαββόπουλου. 

* Φέτος συμμετέχω στην παράσταση“Νεκρή φύση σε χαντάκι” στο Studio Μαυρομιχάλη σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή. Μιλάμε για εκείνη πάνω στη σκηνή, με την παρουσία και το οποίο ταλέντο μας. Όλα τα άλλα αποτελούν δεκανίκια, με αμφίβολο αποτέλεσμα, παρότι ζούμε στο πικ της πληροφόρησης. Η δουλειά μου εκεί δεν προέκυψε τυχαία. Προφανώς ο σκηνοθέτης κάτι είδε στο παίξιμο μου και προέκυψε η συνεργασία.

* Κάθε πρόσκληση γεννάει χαρά και γίνεται στοίχημα για καλλιτεχνική αποδοχή και επιβεβαίωση. Η χαρά και η ικανοποίηση, ανανεώνονται καθημερινά.

* Ως προς την ερώτηση, γιατι θα πρότεινα σε κάποιον να τη δει, γιατι είναι ενδιαφέρον το έργο, εστιάζοντας σε σημερινά προβλήματα και γεννάει ερωτηματικά. Αλλά και γιατί ο σκηνοθέτης φώτισε όλες τις πλευρές του σε μια σφιχτοδεμένη παράσταση, που αγγίζει βαθειά τον θεατή. 

* Ένας ρόλος δεν είναι μαγειρική συνταγή. Η προσέγγιση του γίνεται με υπόδειξη του σκηνοθέτη και ενσυνείδητη συμμετοχή του ηθοποιού, για να γίνει κοινό το όραμα και να υπηρετιθεί.

* Μελετώντας τον ρόλο και παντρεύοντας την προσωπική οπτική με αυτήν του σκηνοθέτη, είναι αυτονόητο, πως πήρα στοιχεία από τον χαρακτήρα μου και τις μέχρι τώρα εμπειρίες μου.

* Η τηλεόραση ως μέσον είναι καλό. Ωστόσο το επίπεδο πολλών σίριαλ και εκπομπών, προκειμένου να κερδίσουν τηλεθέαση, υποκύπτουν σε χαμηλό επίπεδο κοινού. Αυτό με κάνει επιφυλακτικό για να δουλέψω εκεί, αφού κανένας νέος δεν θέλει πρόωρα να καεί από μια αμφίβολου αποτελέσματος επιλογή. Με λίγα λόγια, αισθάνομαι περισσότερο ασφαλής στο σανίδι. 

* Στο σινεμά τα πράγματα είναι καλύτερα, αφού εκτός απο ταλαντούχα και με όραμα πρόσωπα υπάρχει περισσότερος χρόνος για επεξεργασία και του σεναρίου και των γυρισμάτων. Εξακολουθεί βέβαια το μεγάλο πρόβλημα του μπάτζετ. Θα ήθελα όμως να ρισκάρω, εάν “γράφω” στη ματιά ενός αξιόλογου σκηνοθέτη. 

* Απο στοιχειώδη σεβασμό, ούτε γράφω ούτε σκέφτομαι να σκηνοθετήσω, τουλάχιστον ακόμη. Ως προς το τραγούδι, επειδή, όπως μου λένε, η φωνή μου είναι σωστή και πολλοί την βρίσκουν εκφραστική και ωραία, το χρησιμοποιώ ως προσόν στη δουλειά μου και όχι μόνο σε ώρες μοναχικές και σε παρέες. 

* Είμαι λεπτός και έχω ρυθμό, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον χορό, παρά σε πάρτι και κάποια μαθήματα στη σχολή.

* Ο αθλητισμός όμως με απασχόλησε από παιδί, τόσο ο κλασσικός όσο και το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ που παίζω ακόμα όταν έχω ελεύθερο χρόνο. 

* Επιθυμία μου είναι να αρέσει σε πολλούς σκηνοθέτες, αφού όλοι έχουν κάτι να μου διδάξουν και να πλουτίσουν τον κόσμο μου. Θεωρώ αλαζονικό να επιλέξω πχ τον Άμλετ ή τον Αλιόσα, όταν παιδάκι σε βιντεοκασέτα από παράσταση του θεάτρου Τέχνης Μόσχας είχα δει το έργο του Τσέχοφ “Οι τρεις αδελφές”. Εκεί έκλεβε την παράσταση η γριά καμαριέρα στον μικρότερο ρόλο του έργου. Αυτό είναι γενναίο μάθημα για έναν νέο ηθοποιό. 

* Τελείωσα τη σχολή του θεάτρου Τέχνης. Ξεκίνησα με δέος από τη φήμη της. Στην πορεία όμως τα πράγματα απομυθοποιήθηκαν, λείποντας ο οραματιστής Κουν και οι αμεσοι διάδοχοι του. Τα παραπάνω δεν αποτελούν αιχμή για τη σχολή, αλλά και οι υπεύθυνοι φαντάζομαι πως γνωρίζουν ότι δεν καλύπτεται το κενό. Κάποιοι από τους δασκάλους είχαν όραμα και μας ενέπνεαν, ενώ άλλοι εργάζονταν με δημοσιοϋπάλληλική νοοτροπία.

* Αισθάνομαι τυχερός που με ξεχώρισε ένας παλιός μου δάσκαλος, που στο μάθημα του με απογείωνε και με έκανε δοτικό προς αυτόν και τώρα έχω τη χαρά να με σκηνοθετεί και να παίζω σε παράσταση του. Χαρά μου και τιμή μου να συνεργαστώ όπως έχω κάνει και στο παρελθόν με συμμαθητές μου και γενικά με ανθρώπους που μιλάμε την ίδια γλώσσα.

* Στην Αθήνα μου αρεσει και δεν μου αρέσει το άναρχο της πόλης. Μου αρέσει η διαφανή πολυπολιτισμικότητα και με ενοχλεί η επίδειξη κάποιων που το παίζουν Ελληνάρες. Διαφωνώ με τα τόσα γκράφιτι και με πνίγει το κυκλοφοριακό. Θέλετε και αλλα; 

& Αναλυτικές πληροφορίες για το “Νεκρή φύση σε χαντάκι” ΕΔΩ

Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 18/11/2025