Η ιστορία της έρχεται ν’ αφυπνίσει. Και να δώσει μια αφορμή για να μιλήσουν και άλλες γυναίκες, που έχουν υποστεί στο παρελθόν ανάλογες επιθέσεις.
Ακόμη και αν πέρασαν σχεδόν 12 χρόνια από τον Φεβρουάριο του 2009, η ηθοποιός Άννα Κλάδη μοιράστηκε δημόσια στο προφίλ της στο f.b ένα προσωπικό της βίωμα.
Οχι για να νιώσουμε “οίκτο” για εκείνο το 20χρονο “απροστάτευτο” κοριτσάκι, το οποίο δε σεβάστηκαν τέσσερα αγόρια στο κέντρο της Αθήνας, αλλά για να ξυπνήσει φωνές που έχουν σιωπήσει. Ή έστω για να μη σιωπήσουν ξανά.
Μη ξεχνάμε άλλωστε πως η βία εναντίον των γυναικών πολλές φορές δεν αφορά μόνο τη σωματική κακοποίηση, αλλά και άλλες μορφές, οι οποίες δε μοιάζουν πάντα και τόσο ορατές. Ειδικά σε μια τόσο πατριαρχική κοινωνία, όπως η ελληνική.
Η υποτίμηση, η προσβολή, η απόρριψη, η ζήλεια, η ψυχολογική πίεση ασκείται καθημερινά στις γυναίκες πολλών σπιτιών, πέρα από τις περιπτώσεις που υπάρχει και ο σωματικός πόνος.
«Είναι μια ιστορία που επιβεβαιώνει την έμφυλη βια και την μοιράστηκα για ν’ αφυπνiσω. Βλέπουμε γυναίκες που ούτε μας πάει το μυαλό ότι μπορεί να τους έχουν συμβεί παρόμοια πράγματα. Καλό είναι να ξέρουμε ότι αυτό υπάρχει και πρέπει να μιλάμε και να δρούμε για να το καταπολεμήσουμε», ανέφερε στο All4fun η Άννα μετά από σχετική μου ερώτηση αν θα ήθελε να δημοσιοποιηθεί η ιστορία της στο σάιτ μας. «Οι φίλοι και πολλοί γνωστοί μου το ξέρουν. Δε διστάζω να τν λέω αυτήν την ιστορία», προσθέτει, εξηγώντας και γιατί επέλεξε να το αναφέρει δημόσια στις 25 Νοεμβρίου. «Με αφορμή το ότι είναι η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και πλέον σκεπτόμενη διαφορετικά αυτό το γεγονός και βλέποντάς το από την οπτική που του αρμόζει σκέφτηκα να το μοιραστώ. Λίγο η κλεισούρα, λίγο όλη αυτή η φάση με την βία που γίνεται κάτι φυσιολογικό και αποδεκτό είπα να κάνω ένα ποστ…»
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ
«Φεβρουάριος 2009, λοιπόν. Είμαι 20 ετών. Φοιτήτρια. Μόλις έχει τελειώσει η πρόβα της ερασιτεχνικής φοιτητικής θεατρικής ομάδας που ήμουν τότε μέλος. Η ώρα είναι 11.20 μ.μ. και ενώ συνήθως θα έβγαινα με τους φίλους μου, εκείνη την ημέρα λέω στα παιδιά πως θα επιστρέψω σπίτι για να με δουν και λίγο οι γονείς μου.
Έχω το κινητό στο χέρι και τηλεφωνώ σε μια φίλη, έτσι έκανα πάντα για να νιώθω ασφαλής όταν ήμουν μόνη στον δρόμο. Δεν το σηκώνει. Η διαδρομή είναι μικρή, Νομική/Κτίριο Κωστής Παλαμάς προς Μετρό Πανεπιστήμιο, θα διασχίσω την Ακαδημίας και έπειτα με προσοχή θα περάσω από τον πεζόδρομο μεταξύ των κτιρίων του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας και είμαι εντάξει. Δεν περπατώ αμέριμνη.’ Εχω το νου μου.
Στον πεζόδρομο βλέπω μια παρέα τεσσάρων νεαρών αντρών και από μπροστά τους περνάει ένα ζευγάρι όμως αρκετά μακριά από μένα. Λέω από μέσα μου αν συμβεί τίποτα θα φωνάξω και θα με ακούσουν. Οπότε συνεχίζω να προχωράω. Σκέφτομαι «οκ το πολύ πολύ να με πειράξουν γιατί έτσι κάνουν οι αγοροπαρέες»’.
Βλέπω τον έναν να πλησιάζει λέω από μέσα μου, «’όντως έρχεται γι’αυτό που σκέφτηκα»’. Με πλησιάζει κι άλλο και όσο έρχεται προς το μέρος μου η ταχύτητά του αυξάνεται και ξαφνικά σαν να σουτάρει μια μπάλα μου δίνει μια κλωτσιά στο στόμα. Εγώ από την ζάλη ακινητοποιούμαι.
Με σπρώχνει παραδίπλα και με ρίχνει κάτω. Πέφτει από πάνω μου ενώ οι άλλοι τρεις είναι όρθιοι γύρω μας για να μας καλύπτουν. Βλέπω μόνο τα πόδια τους. Το ένα χέρι μου κρατούσε μια τσάντα με βιβλία (και την κρατάει ακόμα) και το άλλο το κινητό .Το χέρι με το κινητό είναι μπλοκαρισμένο ανάμεσα στο σώμα μου και στο σώμα του. Προσπαθώ να τον διώξω από πάνω μου και δεν μπορώ.
Σκέφτομαι ότι θα με βιάσουν και οι τέσσερις και πως δεν πιστεύω ότι συμβαίνει σε εμένα αυτό. Προσπαθώ να φωνάξω βοήθεια προς τη μεριά του δρόμου της Ακαδημίας. Εκείνος μου κλείνει το στόμα και με χτυπάει. Δε μπορώ να αντιδράσω άλλο και απλά αφήνομαι. Δεν έχω άλλη δύναμη .
Για “καλή μου τύχη’’ η αγοροπαρέα βλέπει πως έρχονται δύο άτομα από μακριά και αποφασίζουν να μ’ αφήσουν. Φεύγοντας μου παίρνουν το κινητό από το χέρι και τρέχουν με κατεύθυνση προς το Μετρό Πανεπιστήμιο.
Σηκώνομαι ζαλισμένη και ταραγμένη και με αναφιλητά λέω στα δύο παιδιά που περνούσαν πως με χτύπησαν κάτι άγνωστοι. Τα παιδιά παγώνουν και προσπαθουν να καταλάβουν. Ένας άστεγος κύριος παραπέρα μου λέει πως τους είδε, αλλά νόμιζε ήμασταν παρέα και κάναμε πλάκα.
Συνειδητοποιώ ότι δεν έχει περάσει τελικά πολλή ώρα από τότε που έφυγα από την πρόβα – αν και εμένα μου φάνηκε αιώνας- και αν περάσω τον δρόμο απέναντι μάλλον θα είναι ακόμα οι φίλοι μου στον χώρο. Τους πετυχαίνω απέξω και τους λέω κλαίγοντας και με το χέρι μου να κρατάει το στόμα μου πως με χτύπησαν. Παγώνουν με τη σειρά τους, αλλά έχουν αμφιβολίες μιας και αυτούς τους έχω συνηθίσει όντως στις πλάκες. Βγάζω τότε το χέρι από το στόμα μου και βλέπουν τα αίματα που τρέχουν. Σπεύδουν φυσικά να με περιθάλψουν. Νερό, κάθισμα κλπ.
Η συνέχεια κάπως αναμενόμενη… Πάω στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων να καταγγείλω το γεγονός, έπειτα στον Ευαγγελισμό για ράμματα στο στόμα και ακτινογραφίες εγκεφάλου. Όση ώρα είμαι στην αναμονή στο νοσοκομείο κλαίω. Μια κυρία στα επείγοντα αφού με ρωτάει γιατί είμαι έτσι και της εξηγώ μου λέει ευτυχώς, «δε σε βίασαν». «Ναι ευτυχώς», της απαντώ.
Τι ώρα με είδαν τελικά οι γονείς μου και πώς είναι εύκολο να το φανταστεί κάποιος.
Για τις επόμενες μέρες δεν αντέχω ούτε την αγκαλιά του φίλου μου, ούτε κανενός. Κάθε φορά που με πλησιάζει κάποιος τον σπρώχνω για να μου αφήσει χώρο (ναι σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες).
Στις φίλες και τους φίλους που με ρωτάνε πώς νιώθω λέω ‘’σαν να μ’ έχουν δείρει’’, γελάμε αλλά είναι αντίδραση. Περπατάω με δυσκολία, πιστεύω περισσότερο εξαιτίας του σοκ και λιγότερο από την σωματική βλάβη που μου προκάλεσαν .
Λίγο καιρό αργότερα πάω στην ΓΑΔΑ για να μου δείξουν σεσημασμένους στον υπολογιστή μήπως αναγνωρίσω κάποιον από εκείνους. Εγώ βλέπω καμιά δεκαριά από αυτούς που μοιάζουν με αυτόν που με χτυπούσε. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Θυμάμαι μόνο τα ανοιχτόχρωμα μάτια του. Μηδέν είς το πηλίκον.
Έχουν περάσει 11 χρόνια και από αυτή την ιστορία αποκαλύπτονται πολλά:
1. Μια γυναίκα μόνη δεν μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς συνοδεία,ειδικά τη νύχτα.
2. Μια γυναίκα είναι ανα πάσα στιγμή υποψήφιο θύμα βιασμού ή/και σωματικής ή/και ψυχολογικής βίας ανεξάρτητα αν είναι όμορφη, άσχημη, ψηλή, κοντή, μεγαλύτερης ηλικίας, φοράει προκλητικά ρούχα ή όχι.
3. Είναι αποδεκτό να σε ‘’πειράζουν’’ στο δρόμο επειδή είσαι κοπέλα.
4. Αν δεν σε βιάσουν είσαι τυχερή. Ευτυχώς την έβγαλες με λίγα ράμματα.
5. Μπορεί αυτή τη στιγμή μια γυναίκα να υφίσταται σωματική/ψυχολογική βία αλλά η γύρω φασαρία να μην σε αφήνει να την ακούσεις.
6. Μπορεί να την βλέπεις και να φοβάσαι να επέμβεις γιατί νιώθεις εξαιρετικά αδύναμος και να φοβάσαι ότι μπορεί να υποστείς και εσύ την ίδια βία.
7. Την ώρα που μια γυναίκα υφίσταται βία μπορεί να είναι φιμωμένη.
Η συνέχιση της αρίθμησης …άσκηση για το σπίτι…..
Εγώ παραλίγο να βαφτιστώ Κατερίνα και σήμερα θα γιόρταζα ,όμως σίγουρα όπως και να βαφτιζόμουν Κατερίνα, Σοφία, Αγγελική, Άννα κ.ο.κ η ιστορία θα ήταν η ίδια.
Σήμερα είναι η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και ΔΕ γιορτάζω. Θυμάμαι, ανακαλώ, μοιράζομαι και προσπαθώ ν’ αφυπνίσω και να κινητοποιήσω.
Όλες πλέον ξέρουμε και μια ιστορία βίας. Και πιο συγκεκριμένα μια ιστορία βίας ενάντια σε μια γυναίκα. Δεν είναι σαν τον κορονοϊό που ακόμα περιμένεις να κολλήσει γνωστός σου για να πιστέψεις.
Η βία υπάρχει και πολλές φορές είναι μασκαρεμένη…»
Άννα Κλάδη, 25/11/2020
