Κόκο: Γεια
Μόκο:
Κόκο: Γεια
Μόκο:
Κόκο: Δεν μιλάς πολύ. Εγώ είμαι η Κόκο.
Δεν έχω σχέση ούτε με ναρκωτικά ούτε με την Σανέλ. Κόκο είναι το παρατσούκλι μου. Από μικρή με φώναζαν έτσι. Δεν θυμάμαι γιατί. Αλλά έμεινε. Ωραίο δεν είναι; Εσύ γιατί δεν μιλάς;
Ίσως είναι αδιακρισία να κάνεις τέτοιες ερωτήσεις…Ποιος ξέρει; Μπορεί να είσαι άρρωστος και να μην έχεις όρεξη. Μπορεί να είσαι μουγγός. Κι αν είσαι κουφός; Αυτό θα είναι μεγάλο πρόβλημα. Σημαίνει ότι δεν μπορείς να ακούσεις τίποτα από αυτά που λέω… Και τι θα μπορούσα να γίνω για σένα αν δεν ακούς τίποτα από αυτά που λέω; Δεν θα μπορούσες να με δεις. Mεταφορικά μιλώντας… Αν όμως, όντως δεν μπορούσες να με δεις και ήσουν τυφλός; Αυτό θα ήταν λίγο καλύτερο, γιατί θα μπορούσες να με ακούς. Να ακούς τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου. Να μου βρεις λύσεις και να με προτρέψεις να κάνω το σωστό. Έτσι δεν είναι; Έτσι είναι. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα, γιατί και να μου έλεγες να κάνω το σωστό, το σωστό θα ήταν το δικό σου σωστό. Το δικό μου σωστό, δεν θα μπορούσες να το βρεις. Θα απορούσαμε μαζί με τις ώρες για το τι είναι το δικό μου, πραγματικά σωστό, αλλά δεν θα το βρίσκαμε γιατί θα αναρωτιόμασταν και θα διαφωνούσαμε για κάτι που εγώ θα έλεγα ότι είναι λάθος, γιατί αλλιώς, αν ήταν σωστό γιατί να μην το είχα ήδη κάνει; Θα με ενδιέφερε η απάντηση σου σε αυτό.
Μόκο:
Κόκο: Έχει πλάκα αυτός ο διάλογος. Είναι δύσκολη η επικοινωνία. Κάποιος το είπε πρόσφατα αυτό και μου άρεσε. Βέβαια ήταν εξήντα χρονών και ήταν μόνος του στην εξοχή με 10 γάτες. Αλλά καταλαβαίνω γιατί το είπε. Πρέπει κάποιος να διαφωνήσει, για να συνεχιστεί. Όλη αυτή την ώρα λέω βλακείες για να πούμε τίποτα να περάσει η ώρα. Τώρα θα μου πεις γιατί να περάσει η ώρα. Ε γιατί αλλιώς τι θα κάνουμε, θα κοιτιόμαστε; Μπορεί να ήταν ενδιαφέρον να κοιτιόμαστε τουλάχιστον μισή ώρα πριν ανταλλάξουμε τις πρώτες μας λέξεις. Αλλά πώς θα γνωριστούμε; Η γνωριμία προϋποθέτει μοίρασμα κοινών εμπειριών ή μια διαφωνία σε ένα σημαντικό θέμα που απασχολεί και τους δυο ή ένα τσακωμό, ή ένα έντονο περιστατικό που θα μας κάνει να γελάσουμε…Θες να γελάσουμε ; Κοίτα πώς χορεύω… Πλάκα δεν έχει; E;
Δεν είναι όλα τόσο απλά. Μερικές φορές δεν έχεις κοινές εμπειρίες, δεν έχεις τσακωθεί, δεν έχεις διαφωνήσει, δεν έχεις γελάσει και κάτι άλλο σε ενώνει.Η ανάγκη σου για δέσιμο.
Μόκο:
Κόκο: Μην με βλέπεις έτσι δεν μ’ αρέσει να μονολογώ…Σου δίνω ευκαιρίες να ενδιαφερθείς για κάτι που γίνεται. Μπορεί βέβαια να έχω εγωιστικά κίνητρα και να μην το κάνω απλά για να σε σώσω από την βαρεμάρα. Έχει πλάκα αυτή η λέξη. Βαριά τομάρια… Μην το πάρεις προσωπικά. Μπορεί να θέλω να σώσω εμένα από το τομάρι μου. Ή μπορεί να έχω σαδιστικά κίνητρα: να σε αναγκάσω να ενδιαφερθείς για μένα και μετά να με αγαπήσεις. Θα ήταν μαρτύριο για μένα να με αγαπάς και να πρέπει συνέχεια να βρίσκω τρόπους να επιβεβαιώσω την αγάπη μας.
Μόκο:
Κόκο: Έχω πειστεί πλέον ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μιλήσεις κι όμως δεν έχει περάσει ούτε ένα πεντάλεπτο. Αμέσως σε κατηγοριοποίησα στους αμίλητους. Από δω και στο εξής ό,τι και να κάνεις θα μου φανεί ως μια μικρή εξαίρεση στον κανόνα που σου φόρεσα. Υπό άλλες συνθήκες θα είχα φύγει κιόλας, θα έλεγα να πάω να κάτσω αλλού, τι ενδιαφέρον έχει ένας αμίλητος άνθρωπος; Αλλά δεν ξέρω, κάθομαι… Μπορεί να έχω μια μικρή ελπίδα ότι θα πάρω κάτι πίσω από όλο αυτό. Μην με ρωτήσεις ποιο αυτό… Δεν είναι εύκολο να μιλάς και συνέχεια να εφευρίσκεις τρόπους επικοινωνίας. Το πιο τρομερό είναι το από πίσω από τις λέξεις. Εγώ τόση ώρα μιλάω δύο γλώσσες. Μία την κανονική και μία από κάτω και μία ενδιάμεσα. Άρα τρεις. Μπορεί και ακόμα περισσότερες! Ένας παρατηρητικός άνθρωπος θα μπορούσε να παρατηρήσει ότι κάποιες λέξεις μου εχουν παραπάνω ανάσες απ’ ότι χρειάζεται και ίσως θα παρατηρούσε ότι δεν σε κοιτάω πολύ στα μάτια, όταν μιλάω για την σχέση μας, αλλά από την άλλη σε κοιτάω έντονα όταν μιλάω μόνο για σένα ή μόνο για μένα.
Δεν με φοβίζει η μονάδα. Το μηδέν με φοβίζει. Στα μαθηματικά πάντα έπαιρνα μηδέν και μια φορά στο πανεπιστήμιο. Αυτός ο άσπρος κύκλος από κιμωλία που στάζει μικρές αχνές σκόνες και δεν ξέρεις από που ξεκινάει, ούτε που τελειώνει. Η κίνηση της δασκάλας, που από όπου και να την ξεκινήσεις , πάλι στο ίδιο σημείο θα τελειώσει. Και πάντα να γυρίζει προς τον μαθητή για να επιβεβαιώσει ότι κατάλαβε. Κοίτα! Ξεκινάω από εδώ και πάλι το ίδιο γίνεται. Αλλά μπορώ να ξεκινήσω και από εδώ, κοίτα! Και ανάποδα. Και από την μέση. Από όπου αρχίσει θα τελειώσει. Κατάλαβες;
Μόκο:
Κόκο: Εδώ είσαι; Για μια στιγμή νόμιζα ότι εξαφανίστηκες και μιλούσα μόνη μου. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά…Έστω και η ανάσα σου μου αρκεί! Μην ξανασταματήσεις να ανασαίνεις. Πονάει η κοιλιά μου. Όταν τρομάζω με πιάνουν κάτι μικροί σπασμοί. Σαν ένα μικρό ζωάκι, ουρλιάζει να βγει από το στομάχι μου και μετά τσουπ, ησυχάζει και κοιμάται. Το χω μάθει πια. Είναι σαν να χτυπάει το τζάμι. Πάντα νομίζω ότι θα σπάσει, αλλά ευτυχώς ηρεμεί. Πλέον το ξέρει κι αυτό. Στην αρχή ήταν πιο δύσκολο γιατί νόμιζε ότι θα βγει και χτυπούσε με μανία. Τώρα ξέρει ότι αυτό είναι το σπίτι του και δεν έχει επιλογή. Χτυπάει μόνο για να υπενθυμίσει σε μένα ότι ακόμα ζει. Έχουμε γίνει φίλοι. Επικοινωνούμε.
Επικοινωνούμε…Δηλαδή ξέρω τα στραβά του . Ξέρω να το χειρίζομαι για να μην με ταλαιπωρεί. Αυτό είναι η επικοινωνία; Δεν ξέρω. Δύσκολη η επικοινωνία, ακριβώς όσο δύσκολη είναι και η σιωπή. Θα ‘θελα να κάτσω ακίνητη ακριβώς όπως εσύ και να μην μιλάω. Να δω τι θα κάνεις ή μάλλον να δω τι θα κάνω.
Νιώθω άβολα. Νιώθω το ζωάκι να ταλαιπωρείται. Κάτι λείπει. Λείπεις εσύ. Λείπω εγώ. Μόνο το ζωάκι είναι εκεί και παρατηρεί από το τζάμι. Γίνεται να το σταματήσουμε αυτό τώρα; Με πιάνει κάτι όπως όταν νιώθω μόνη μου. Κάτι κακό. Δεν μ’ αρέσει να είμαι μόνη μου. Βέβαια δεν μ’ αρέσει να είμαι και με παρέα.
Την δική μας παρέα, δεν ξέρω πώς να την χαρακτηρίσω. Θα την ονομάσω συντροφιά. Δεν μιλάμε για κάτι συγκεκριμένο, οπότε μιλάμε για όλα, χωρίς ενοχλητικές παρεμβολές και παθιασμένες κατευθυντήριες ερωτήσεις. Απαλά. Όμορφα και απαλά. Γιατί να πρέπει να συζητήσω μαζί σου για ένα συγκεκριμένο θέμα με αρχή, μέση και τέλος; Αφού είτε θέλω είτε όχι, θα σταματήσω να μιλάω κάποτε. Ή μάλλον θα κάνω μια παύση, που θα μας φοβίσει λίγο γιατί θα μοιάζει με τέλος, το οποίο όμως προετοιμάζει θέλοντας και μη, μια καινούρια μικρή δράση, που θα σημάνει μια καινούρια αρχή. Ενθουσιάζομαι όταν σκέφτομαι αυτές τις παύσεις. Είναι σαν να κάνεις bungee jumping. Βρίσκεσαι στο κενό, η αδρεναλίνη σου είναι στο απόγειο, φοβάσαι, νιώθεις ότι τελείωσε και ξαφνικά κάποια αόρατα σκοινιά σε συγκρατούν.
Χρειάζεται να σε προετοιμάσω για το τέλος; Το νιώθεις φαντάζομαι. Δεν είναι απαραίτητο. Το ξαφνικό τέλος, ή μάλλον η ξαφνική παύση είναι πιο ενδιαφέρουσα. Φαντάσου να ήσουν άρρωστος και να έπρεπε επί δύο χρόνια να αναμένεις την παύση σου. Βαρετό! Χωρίς καμία φαντασία. Συμφωνείς;
Μόκο:
Κόκο: Προσπαθώ τόση ώρα να βρω κάποιον τρόπο να κλείσω τον κύκλο, όπως η δασκάλα μου. Ξέρεις κάτι; Ό,τι και να κάνω αποκλείεται να κλείσει ακριβώς στο ίδιο σημείο από όπου άρχισε. Το μηδέν υπάρχει περίπτωση να παρέμεινε μηδέν; Εγώ σίγουρα ξεκίνησα ως μονάδα. Και τώρα νομίζω πήγαμε στα δύο. Εσύ τι λες; Τώρα ξέρεις γιατί κοιτάω κάτω…Ξέρεις πολλά για μένα!
Μόκο:
Δεν με πειράζει που δεν μιλάς πολύ. Γεια… Εγώ, μην με ξεχάσεις, είμαι η Κόκο.
ΤΕΛΟΣ
29-4-2019, ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΜΑΝΔΡΕΚΑ
