Στο υπόγειο του θεάτρου του Νέου Κόσμου ξεκίνησε μια παράσταση-κονσέρτο για δυο βιολιά.
Πρόκειται για τις «Χρωματιστές γυναίκες» του Βασίλη Ζιώγα, ενός πραγματικά ποιητικού συγγραφέα που η κάθε του λέξη έχει αυτόνομη δύναμη.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που κάποιοι τον είχαν χαρακτηρίσει “ακόλουθο” του Ιονέσκο.
Το έργο εξελίσσεται στην κλειστή κοινωνία ενός νησιού,όπου δυο αδελφές-αντίθετοι πόλοι,η Έλλη και η Άννα, έρχονται σε μια πρόσωπο με πρόσωπο αναμέτρηση, κάνοντας απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας τους και παλεύοντας να αποδείξουν ότι η δική τους πορεία ήταν η πιο υγιής.
Η μία, η Έλλη, έζησε εγκλωβισμένη στο πατρικό σπίτι στο νησί “θάβοντας” τα νιάτα της, σε μια προσπάθεια εξισορρόπησης του εαυτού και αναζήτησης ασφάλειας και αποδοχής.
Η άλλη, η Άννα άνοιξε φτερά και έφυγε από όλ’ αυτά ζώντας μια περιπετειώδη και γεμάτη εμπειρίες ζωή.
Η συνάντησή τους δεν είναι εύκολη. Είναι δυο αντίρροπες δυνάμεις που η καθεμιά παλεύει να γείρει τη ζυγαριά του απολογισμού προς το μέρος της. Το σίγουρο πάντως είναι πως και οι δυο πορείες είχαν έναν κοινό παρονομαστή: τις πληγές.
Στη συνάντηση αυτή ο λόγος του Ζιώγα, άλλοτε αιχμηρός και προκλητικός και άλλοτε ποιητικός είναι το όπλο στα χείλη της καθεμιάς.
Κονταροχτυπιούνται με μνήμες, συνειρμούς, αγωνίες, με το παρελθόν και το παρόν τους. Οι λέξεις γίνονται μαχαίρι αλλά και χάδι συνάμα.
Πρόκειται για ένα έργο που σε ακολουθεί και μετά τη λήξη του και συνεχίζεις να το ανακαλύπτεις. Η παράσταση ευτύχησε να λάβει σάρκα και οστά από δυο πραγματικά ταλαντούχες ερμηνεύτριες.
Τη Βιργινία Ταμπαροπούλου και τη Μυρτώ Γκόνη, δύο γυναίκες που μπόρεσαν να “διαβάσουν” τον ιδιόρρυθμο συγγραφέα και να μας τον μεταφέρουν επί σκηνής.
Η Βιργινία Ταμπαροπούλου εξαιρετική στον ρόλο της Έλλης, μια σχεδόν ασκητική μορφή, με ομιλούσα έκφραση, μας δίνει σε εικόνα την παραιτημένη-πρόωρα γερασμένη γυναίκα, που δεν έζησε και απλά υπήρξε.
Άβαφη και ατημέλητη. Δε θα μπορούσα να φανταστώ κάποια καλύτερη για τον ρόλο.
Η Μυρτώ Γκόνη, η Άννα, ψηλή και βαμμένη, χωροκατακτητική, προκλητική και ευαίσθητη, ερμηνεύει χωρίς αμφιταλαντεύσεις και μας πείθει ότι έχει μελετήσει πραγματικά τον ρόλο της κι έχει “γνωριστεί” με την Άννα.
Στα συν η κίνησή της που πραγματικά “γράφει” πάνω στη σκηνή.
Η μουσική της παράστασης λειτουργική, ακολουθεί την πλημμυρίδα και την άμπωτη της ιστορίας, κλιμακούμενη από το ημίφως στο σκληρό φως.
Το σκηνικό λιτό: Ένα τραπέζι, μερικές καρέκλες, μια πάνινη κούκλα, ένα ζευγάρι γαλότσες και κάποιες γλάστρες, οι οποίες στην πορεία έχουν τη δική τους σημειολογία που αφήνεται σε μας να ανακαλύψουμε.
Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Καραντινάκη κρατάει το ύφος και το γράμμα του Ζιώγα και μας τον συστήνει με σεβασμό και γνώση. Συμπερασματικά μια παράσταση που όσοι αγαπούν το καλό θέατρο, αυτό που δεν ψεύδεται αλλά δημιουργεί, δεν πρέπει να χάσουν.
Του Ζώη Ιωάννου, 4/2/2019
