Με αφορμή την παράσταση «Το Χελιδόνι», ο Κυριάκος Μαρκάτος μιλά για ένα έργο που, αν και γεννήθηκε από μια πραγματική τραγωδία, επιλέγει να εστιάσει στο βαθύ ανθρώπινο αποτύπωμά της. Μέσα από τη συνέντευξή του, αναδεικνύει τη σημασία της ενσυναίσθησης, της επικοινωνίας και της κατανόησης, φωτίζοντας το τραύμα που αφήνουν πίσω τους γεγονότα βίας και διχασμού. Παράλληλα, αναφέρεται με ιδιαίτερη συγκίνηση στη συνεργασία με τον σκηνοθέτη και τους συντελεστές της παράστασης, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ομάδας στο θέατρο και τη κοινή τους επιθυμία να δημιουργήσουν ένα έργο με ουσιαστικό κοινωνικό αποτύπωμα — ένα έργο που δεν στοχεύει μόνο να αγγίξει το κοινό, αλλά και να το κινητοποιήσει σε σκέψη.
Τι πραγματεύεται η παράστασή σας και τι πρόκειται να δούμε πάνω στη σκηνή;
«Το Χελιδόνι» γράφτηκε δύο μήνες μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Orlando των ΗΠΑ. Ένας «τρομοκράτης», μπήκε στο gay club “PULSE” και σκότωσε 49 ανθρώπους. Παρόλα αυτά το έργο μας, δεν πραγματεύεται το γεγονός της επίθεσης αλλά το «τραύμα» που άφησε στους ανθρώπους που έμειναν πίσω.
Γιατί θα πρότεινες σε κάποιον να δει το έργο σας;
Γιατί μόνο μέσα από τέτοια έργα, που πιάνουν το πρόβλημα της κοινωνίας και το ξεγυμνώνουν πάνω στη σκηνή μπορεί να αλλάξει αυτός ο κόσμος.
Το μίσος και ο φόβος είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Η λύση είναι η κατανόηση και η αγάπη.
Μίλησέ μας για τον ρόλο σου και την αξία του κειμένου
Στον σκηνοθέτη μας δεν αρέσει ο όρος αλλά εγώ τον χρησιμοποιώ πολύ: Ενσυναίσθηση! Το έργο πραγματεύεται αυτό. Με πολύ έξυπνο τρόπο ο συγγραφέας γεφυρώνει το χάσμα αυτών των δύο ανθρώπων. Χωρίς να κουνάει το δάχτυλο, φέρνει στην επιφάνεια τα λάθη που κάνουν και οι δύο πλευρές και μιλάει για την έλλειψη των ανθρώπων να επικοινωνούν μεταξύ τους και να εκφράζονται.
Ο Ραμόν είναι ένας άνθρωπος που στην αρχή φαίνεται να έρχεται για κάτι πολύ απλό — ένα μάθημα φωνητικής. Στην πραγματικότητα όμως κουβαλάει κάτι πολύ πιο βαθύ. Δεν είναι ένας χαρακτήρας που μπαίνει στη σκηνή για να πει την ιστορία του. Είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί να την αντέξει. Αυτό που με συγκινεί στον Ραμόν είναι ότι δεν ζητάει λύτρωση αλλά κατανόηση. Προσπαθεί να ακουστεί η φωνή του, ο πόνος του.
Μίλησέ μας για το πώς βίωσες τη συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης;
Πάνω από όλα είναι φίλοι μου. Άνθρωποι που μοιραζόμαστε τις ίδιες ευαισθησίες και επιδιώκουμε τον στόχο μέσα από τη δουλειά μας, να μετακινήσουμε κάπως αυτόν τον κόσμο.
Ο Γιάννης είναι ο μέντορας μου. Ήταν ο πρώτος μου σκηνοθέτης ως επαγγελματίας ηθοποιός το 2013 και από τότε είναι ένας από τους ανθρώπους που θα ζητήσω τη γνώμη του πάνω στη δουλειά. Η Μαρία ήρθε στη ζωή μου το 2021 στις «Κεφαλλονίτικες Ιστορίες». Ήρθε και έμεινε και νιώθω τυχερός γι αυτό.
Το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Και ο καλύτερος ηθοποιός να είσαι, αν η «ομάδα» δεν είναι καλή χαντακώνεσαι. Μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω για όλους τους συντελεστές αυτής της συνεργασίας.
Πόσο σημαντική θεωρείς για σένα αυτήν τη δουλειά και ποιες είναι οι προσδοκίες σου συνολικά;
Ο λόγος που ασχολήθηκα με το θέατρο είναι αυτά τα έργα. Πολιτικά έργα, με θέση, που στόχο έχουν να μετατοπίσουν το κοινό ή έστω να το κάνουν να αναρωτηθεί.
Η προσδοκία μου από αυτή τη δουλειά είναι να φύγει έστω ένας άνθρωπος από την αίθουσα και να αρχίσει να σκέφτεται λίγο διαφορετικά. Να κοιτάξει λίγο αν φταίει κάπου και αυτός σε αυτό που ζούμε σήμερα.
