Ο τελικός του τσάμπιονς λιγκ ανάμεσα στην Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Ρώμη, που είναι μια από τις αγαπημένες του πόλεις αποτέλεσε την αφορμή για τη συνάντησή μας με τον Μάριο Αθανασίου.
Και ο πρωταγωνιστής του Λίτσα.com στη συνέντευξη του στο All4fun ήταν χειμαρρώδης, μιλώντας για τα δεινά που ταλανίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το οποίο, όπως επισημαίνει για να βελτιωθεί είναι καιρός να δανειστεί κάποια πράγματα από τα μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης.
Φίλαθλος και όχι οπαδός του Ολυμπιακού, ο Μάριος είναι πάνω απ’όλα θαυμαστής του αθλήματος και πηγαίνει στο γήπεδο όποτε του δίνεται η ευκαιρία και το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις του σε θέατρο και τηλεόραση. Λίγο πριν το τέλος της συνομιλίας μας στο προσφιλές του Καραϊσκάκη δεν θα μπορούσαμε φυσικά να μην αναφερθούμε και στη συμμετοχή του στην πιο επιτυχημένη από την αρχή της σεζόν φετινή σειρά του ΑΝΤ1.
– Πώς είδες την απομάκρυνση του Ερνέστο Βαλβέρδε από τον Ολυμπιακό;
Μου άρεσε ο Βαλβέρδε. Ήθελα να μείνει. Μόνο έτσι πιστεύω πως μπορεί ν’αλλάξει η νοοτροπία μας. Οι προπονητές πρέπει να βρίσκονται για πολύ καιρό στη θέση τους. Γενικά μου άρεσε ο τρόπος συμπεριφοράς του. Όχι μόνο για το τι έκανε μέσα στο γήπεδο. Ακόμη και όταν δεν κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό δεν τα έβαψε μαύρα. Γιατί πάνω απ’ όλα το ποδόσφαιρο είναι διασκέδαση.
Να βλέπεις τον άλλο που συμμετέχει χαρούμενο, όχι με μια μούρη κατεβασμένη μέχρι κάτω. Έβλεπες ότι ακόμα και αν χάναμε, ήταν ήρεμος. Και μετά σε μια τέτοια περίπτωση όταν είχε ν’ αντιμετωπίσει τις ερωτήσεις ορισμένων το γιατί έχουμε χάσει, κολλούσε. Τι μπορούσε να κάνεις σε μια τέτοια περίπτωση; Δε θυμάσαι τι είχε γίνει με τον Κάτανετς όταν είχε πως δεν είναι και απαραίτητο ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να κερδίσει το πρωτάθλημα. Παράνοια; Και μετά από λίγο, βέβαια, και αυτός έφυγε.
– Πώς κρίνεις λοιπόν, την πρόσληψη του Τιμούρ Κετσπάγια ως νέου τεχνικού του Ολυμπιακού;
Σαφώς δε συμφωνώ με την επιλογή να παίρνουμε όποιον προπονητή μας κερδίσει ή, που έχει κάνει μόνο μία καλή χρονιά, αλλά θέλω να φαντάζομαι ότι κάτι θα έχουν δει οι ιθύνοντες της ομάδας. Περιμένω να το δω και εγώ, αλλά όχι με κριτικό τρόπο, ούτε με γκρίνια από τον πρώτο αγώνα. Χαλαρά. Ούτως ή, άλλως, βέβαια, με άλλον προπονητή θα τελειώσουμε τη σεζόν…
– Εξάλλου, στην Ελλάδα, είναι συχνό φαινόμενο ν’ αλλάζουν οι ομάδες τους προπονητές τους.
Διαφωνώ μ’αυτήν την λογική. Πρέπει οι ομάδες να φτιάχνονται σιγά-σιγά και οι προπονητές να μένουν 3-4 χρόνια στη θέση τους. Εμείς εδώ έχουμε άλλη νοοτροπία. Θα έλεγα ότι κουβαλάμε αυτήν του εμφυλίου. Κόκκινοι – πράσινοι, μπλε -πράσινοι στην πολιτική κλπ. Δε μαθαίνεις κάτι άλλο. Ας διδαχθούμε, λοιπόν τους ξένους σ’ αυτόν τον τομέα. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε ο καθένας για να διασκεδάζουμε περισσότερο στο γήπεδο.
– Έχει να κάνει κυρίως με το ότι όλοι αναζητούν μόνο τη νίκη.
Ναι, δεν υπάρχουν φίλαθλοι. Κάνει για παράδειγμα μια καλή χρονιά ο Πανιώνιος. Πόσοι ουδέτεροι πάνε να τον δουν; Αντίθετα βλέπεις μια εικόνα από τα γήπεδα της πρέμιερ λιγκ και καταλαβαίνεις τι εστί ποδόσφαιρο. Ποδοσφαιρική υγεία, χαμόγελα. Και εγώ δε λέω για παράδειγμα να μην υπάρχουν λέσχες φιλάθλων. Ίσα-ίσα. Να υπάρχουν για να μπορείς να βλέπεις τα παιχνίδια της ομάδας σου, να απολαμβάνεις τον καφέ σου. Αυτό, όμως, με τους συνδέσμους είναι άλλο πράγμα. Και αναρωτιέμαι αν γίνονται επεισόδια στο ποδόσφαιρο, τότε για πιο σοβαρά πράγματα στη ζωή τι πρέπει να συμβαίνει;
– Πώς μπορούν ν’ αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο;
Χρειάζεται να μπουν νέοι άνθρωποι. Θα ξεκινούν από κάποιες μικρότερες ομάδες και μετά θα κάνουν το μεταπτυχιακό τους. Όταν ανέλαβε ο Ντέμης την ΑΕΚ είχα χαρεί. Αρχικά υπήρχε ένα γιορτινό κλίμα που μου άρεσε. Χρειάζονται νέα άτομα σε όλα τα πόστα. Γενικά το ποδόσφαιρο δεν είναι εκτόνωση, διότι ακούω ότι πολύς κόσμος πάει στο γήπεδο για αυτόν τον λόγο. Μα αν θέλει να εκτονωθεί ας πάει να παίξει 5Χ5. Το ποδόσφαιρο είναι θέαμα. Σαν το θέατρο. Όπως και εκεί αν δε σου αρέσει το έργο, δε θα βρίσεις, έτσι δεν μπορείς να πηγαίνεις στο γήπεδο για να τα χώνεις στους παίκτες και για πλακωθείς με τον άλλο.
Εγώ δεν το βλέπω έτσι. Πρέπει να πηγαίνεις για να περάσεις καλά, ακόμη και δεν δε δεις ένα 4-4. Μπορείς να διασκεδάσεις και μ’ένα 0-0, που επίσης μπορεί να είναι ένα ωραίο παιχνίδι, όπως το πρόσφατο Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Άρσεναλ στο πρωτάθλημα. Επίσης εδώ ο κόσμος δεν τους αγαπά τους παίκτες. Και δε λέω για εκείνους της ομάδας τους, αλλά για τους αντιπάλους. Ποιος θα χειροκροτούσε για παράδειγμα ένα όμορφο γκολ της αντίπαλης ομάδας σ’ ένα ντέρμπι; Κανείς. Μα έτσι δεν πας μπροστά.
– Είναι και η έλλειψη αθλητικής κουλτούρας.
Συμφωνώ. Υπάρχει πολύ μεγάλη σοβαροφάνεια και βγαίνει μια απίστευτη πώρωση. Δεν υπάρχουν φίλαθλοι, αλλά οπαδοί, που νομίζουν ότι πηγαίνοντας στο γήπεδο, θα δουν έναν πόλεμο. Πάρε παράδειγμα τον Πάμπλο Γκαρσία, τον οποίο έκαναν ήρωα στον ΠΑΟΚ. Έτσι δε νοιάζεσαι με το προϊόν σου, όμως. Κανονικά και με την ευλογία του Ζαγοράκη και του κάθε Ζαγοράκη, αυτός ο παίκτης δε θα έπρεπε να παίξει ξανά στην Ελλάδα. Δεν συμβαίνει, όμως. Να σου δώσω και ένα παράδειγμα αυτό του Ντιέγκο, πριν τελικά πάει στη Γιουβέντους.
Βγήκαν οι ομάδες της μπουντεσλίγκα και ζήτησαν από την Μπάγερν να τον αποκτήσει από τη Βέρντερ για να μη φύγει από τη Γερμανία και αποδυναμωθεί η μπουντεσλίγκα. Φαντάζεσαι να γινόταν κάτι ανάλογο εδώ; Εδώ οι μεγάλοι λένε, ας πάρουμε ένα ταλέντο από κάποια μικρότερη ομάδα μόνο και μόνο για να μην πάει στον αντίπαλο μας. Μετά δε μας ενδιαφέρει αν θα παίζει και αν θα τον βάζουμε κάποια στιγμή στον αγώνα. Απλά μας ενδιαφέρει που δεν πήγε στον αντίπαλο.
– Γενικά υπάρχουν μεταγραφές που γίνονται με προχειρότητα.
Ούτε σ’ αυτόν τον τομέα οι ομάδες λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Δεν έχουν συνέπεια. Για παράδειγμα στην Αγγλία ο καλός παίκτης θα πάει σιγά-σιγά σε μια μεγαλύτερη ομάδα και από εκεί θα παίξει και στον σύλλογο της πρέμιερσιπ. Εδώ φέρνουν παίκτες από τα αζήτητα και με το τσουβάλι αμφιβόλου ποιότητας. Και αν είναι τουλάχιστον κάποιοι να ψάχνουν ποδοσφαιριστές, ας το κάνουν από το championship manager (γέλια)
– Για να το αναφέρεις, θα σου αρέσει το συγκεκριμένο παιχνίδι!
Ναι, βέβαια. Εχω και δύο ομάδες έτσι. Η μία είναι Σαν Πάουλι. Πήγα, μάλιστα, την τελευταία αγωνιστική και την είδα κόντρα στην FSV Φρανκφούρτης. Είναι κάτι που κάνω κάθε χρόνο. Είναι γενικά ομάδα του “αντί”, αλλά την υποστήριξα από το μάνατζερ. Όπως και τη Χαλ. Την παρακολουθώ χρόνια την ομάδα από τότε που ήταν στις μικρές κατηγορίες και όχι πέρσι που ανέβηκε στην πρέμιερσιπ. Είχα χαρεί που πήγε ο Στέλιος, διότι ήθελα να πάρω και μια φανέλα του, αλλά δυστυχώς έφυγε γρήγορα.
– Ταξιδεύεις δηλαδή για να δεις αγώνες.
Ναι, δυστυχώς ήθελα πολύ να πάω ξανά Ρώμη για τον τελικό του τσάμπιονς λιγκ. Είναι μια φοβερή πόλη. Είχα πάει πριν από δύο χρόνια και τη λάτρεψα. Το Ολίμπικο είναι ωραία εμπειρία, αν και ήταν λίγο παρατημένο. Λόγω του τελικού, βέβαια, φαντάζομαι πως θ’ άλλαξε.
– Ποιον υποστήριζες πριν τον τελικό;
Ήμουν με τη Μάντσεστερ για έναν λόγο που δεν ξέρω. Κάτι δε μου είχε κολλήσει στην Μπαρτσελόνα. Γενικά δεν ήμουν ποτέ Βραζιλία. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις ομάδες. Την αναγνώριζα για το παιχνίδι της, το χειροκροτούσα, όμως είμαι πιο πολύ φίλος των ομάδων με τακτική. Όπως ήταν η Γιουβέντους του Ζιντάν, ή, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του 99 με Γκιγκς, Μπέκαμ και Κιν.
Γενικά μου αρέσουν οι ομάδες που έχουν το τρίπτυχο δύναμη – τεχνική και σύστημα. Η Μπαρτσελόνα παίζει ένα πιο φαντεζί ποδόσφαιρο και με τόσες καλές μονάδες είναι χάρμα ιδέσθαι. Γενικά, όμως, και δε μιλάω για τον τελικό, που η Μπάρτσα κέρδισε δίκαια, μου αρέσει περισσότερο η Μάντσεστερ, γιατί έχει και μεγαλύτερη ποικιλία στο παιχνίδι της. Θεωρώ επίσης ότι είναι μια ομάδα με αθλητές χαρούμενος, που κάνουν ακριβώς αυτό που θέλουν. Υπάρχει μια συνέχεια και δεν έχει φτάσει εδώ ουρανοκατέβατη.
– Και, βέβαια, δεν είναι αποτυχία ότι δεν στέφθηκε και πάλι πρωταθλήτρια Ευρώπης, όπως παρουσιάστηκε από τον ελληνικό τύπο.
Σαφώς και όχι. Απλά εδώ σε μαθαίνουν ότι πρέπει να είσαι μόνο πρώτος, να κερδίζεις. Δες τι έγινε στην Eurovision. Είχε δημιουργήσει μια απαίτηση ότι πρέπει να έρθουμε πρώτοι. Αυτό είναι αδιανόητο. Εγώ γενικά προσπαθώ να σκέφτομαι διαφορετικά και μακάρι να το έκαναν και άλλοι. Μένω Χαλάνδρι, όμως αν έχω χρόνο και δεν έχω υποχρεώσεις με τη δουλειά μου, θα πάω να δω και άλλο παιχνίδι πλην του Ολυμπιακό.
Και αυτοί ξαφνικά αρχίσουν και με κοιτούν περίεργα. Σου λέει τι κάνει αυτός ο Ολυμπιακός εδώ; Δε σου κρύβω πως μ’ έχει στενοχωρήσει αυτή η στάση τους και έχω αρχίσει να μην πηγαίνω. Είμαι γαύρος. Ε, και; Καταλαβαίνω δυστυχώς ότι με βλέπουν περίεργα και είναι αυτό που σου λέω για τη διαφορετική νοοτροπία. Να σου δώσω ένα παράδειγμα: Έβλεπα πρόσφατα το Μαρσέιγ -Λυών 1-3. Κατ’ αρχάς αν αποφάσιζε το τμήμα μάρκετινγκ της σουπερλίγκα να προβάλλει το προϊόν του θα έπρεπε να κοιτάξει το γαλλικό πρωτάθλημα για να δουν πώς πρέπει να γίνεται η τηλεοπτική κάλυψη.
Είναι πραγματικά εκπληκτική. Όχι μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και στα αποδυτήρια του Βελοντρόμ μετά τη λήξη του αγώνα. Και εκεί, λοιπόν, που έβλεπες ότι οι παίκτες της Μαρσέιγ αν και είχαν χάσει ουσιαστικά τον τίτλο ήταν χαμογελαστοί και αγκαλιάζονταν μ’ αυτούς της Λυών. Όχι ότι δεν ήταν λυπημένοι. Εκεί, όμως, τα βλέπουν διαφορετικά τα πράγματα. Εκεί λέω το αγαπώ αυτό το άθλημα. Τι καλύτερο απ’ αυτό που έλεγαν πάντα και στο ΝΒΑ. Λες να μην ήξεραν εκεί; I Love this game…
– Ναι, αλλά και εδώ οι παίκτες μπαίνουν στη διαδικασία να γίνονται και οι ίδιοι οπαδοί.
Κανονικά δε θα έπρεπε. Η εικόνα που είδα στα αποδυτήρια στη Μασσαλία πρέπει να παραδειγματίσει. Αν οι ίδιοι οι παίκτες το έκαναν και εδώ, θα υπήρχε μια αλλαγή και στην εξέδρα. Όταν ο κόσμος βλέπει τι γίνεται στο γήπεδο, με τις συνεχείς διαμαρτυρίες, τα πολλά φάουλ, τις βουτιές, δεν μπορεί ν΄ αλλάξει. Θυμάμαι τον αγώνα της Βιγιαρεάλ με τον Παναθηναϊκό και δείχνει σε μια φάση που ο Καραγκούνης κάνει μια βουτιά τον Πιρές να γελάει στον πάγκο.
Και ποιος ο Πιρές που επίσης έπεφτε εύκολα κάτω; Εδώ πέρσι στο Τσέλσι – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Στάμφορντ Μπριτζ που οι δύο ομάδες καίγονταν για βαθμούς, ένας παίκτης της Μάντσεστερ έκανε ένα τάκλιν στον Τζόε Κόουλ. Ο διαιτητής πήγε να του δείξει κάρτα και ο Κόουλ του είπε όχι. Απ’ αυτήν τη φάση μπορεί να δει κανείς τη διαφορά επιπέδου που υπάρχει στον χώρο του ξένου ποδοσφαίρου και του δικού μας.
– Πάμε τώρα και στα επαγγελματικά σου. Πώς βίωσες τη σεζόν που τελείωσε;
Ήταν μια καλή χρονιά, τόσο στην τηλεόραση με το Λίτσα.Com, αλλά και στο θέατρο, όπου συμμετείχα στο Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου της καλής μου φίλης Δήμητρας Παπαδοπούλου.
– Θα συνεχιστεί το Λίτσα.com και τη νέα σεζόν;
Δεν το γνωρίζω. Είναι κάτι που ακόμα δεν ξέρουμε. Αν υπάρχει καλή προοπτική, ναι. Υπάρχει, όμως, πάντα και το ενδεχόμενο να χαθεί το ενδιαφέρον από τον κόσμο.
– Τι ήταν αυτό που έκανε επιτυχημένη τη σειρά σας;
Στις δουλειές μου δεν εξετάζω αν κάτι είναι επιτυχημένο ή, αποτυχημένο. Έχει να κάνει πάντα με την ομάδα. Είναι όπως στο ποδόσφαιρο. Αν η ομάδα είναι καλή, θέλεις να δουλέψεις. Είχαμε καλό προπονητή, όπως ήταν η σκηνοθέτης Όλγα Μαλέα. Μετά άλλαξε ο σκηνοθέτης διότι η Όλγα είχε άλλες υποχρεώσεις, αλλά ο Παναγιώτης Πορτοκαλάκης που ξέραμε πως θα συνέχιζε, ακολούθησε το ίδιο μοτίβο. Και έτσι δεν ήταν η μέρα με τη νύχτα.
– Μπορεί ένας πλούσιος, όπως ο Ηλίας που υποδύεται να κάνει μια σχέση με μια κομμώτρια, όπως η Λίτσα;
Ναι, σίγουρα. Πάντα η ζωή ξεπερνά τα σενάρια. Γίνεται και με το παραπάνω πιστεύω.
– Υπάρχει στον χώρο σας αυτός ο λεγόμενος ανταγωνισμός και η μάχη που γίνεται για τη μαρκίζα;
Θεωρώ πως είναι παραμύθι. Εξαρτάται και πως το βλέπει κανείς. Όλοι βρισκόμαστε σε μια ομάδα και ο καθένας προσπαθεί να δίνει τον καλύτερο του εαυτό. Σημασία έχει λοιπόν να το αναγνωρίζεις και να σου το αναγνωρίζουν.
– Ενδεχομένως τα πράγματα να είναι διαφορετικά και όσον αφορά στους άντρες και τις γυναίκες.
Ίσως. Γενικά οι άντρες δεν το έχουν αυτό. Μπορεί, επειδή από μικροί είναι μέσα στην αθλητισμό και παίζουν στις αλάνες. Συμμετέχουν σε κάτι ομαδικό και δεν το παίρνουν προσωπικά.
– Ενώ οι γυναίκες;
Δεν αναφέρομαι στις ηθοποιούς, αλλά οι Ελληνίδες έχουν γίνει πλέον καλομαθημένες. Τις ενδιαφέρει τι ρούχα θα βάλουν, πόσο καλοφτιαγμένες θα είναι, που θα βγούν το βράδυ κλπ.. Γενικά έχουμε μπει σε ένα κρίσιμο μονοπάτι, αφού οι ρόλοι έχουν αλλάξει.
– Το όνομα της σειράς παραπέμπει σε σάιτ. Ποια είναι η σχέση σου με την τεχνολογία;
Μόνο τα βασικά. Ενημερώνομαι, αλλά ξέρεις δεν ξεπερνάω τα όρια.
– Κλείνοντας, το Λίτσα.Com είναι μια από τις πιο επιτυχημένες δουλειές σου;
Δεν τις αξιολογώ. Δεν έχω ΤΟP5, TOP10. Ακόμα και στα χειρότερα, έχεις μια χαρά. Με τα καλά συνεχίζεις. Οι εμπειρίες υπάρχουν και μένουν, όμως δεν κοιτάω πίσω. Ούτε ονοματίζω τι έχει συμβεί. Κάθε δουλειά είναι ένας κύκλος, ο οποίος τελειώνει. Μετά αρχίζει κάτι νέο, όπως συμβαίνει σ’ ένα παιδί. Αγαπάς όλες τις δουλειές σου, όπως και είναι. Το πιο ωραίο έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις και στο τέλος το να σου μένει κάτι καλό…
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 11/06/2009
