30.1 C
Athens
Τρίτη, 23 Ιουλίου, 2024

O Κωνσταντίνος Μωραΐτης μιλάει στο All4fun για την «Ηλέκτρα»

Συναντήσαμε τον Κωνσταντίνο Μωραΐτη σε μια όμορφη καφετέρια στο κέντρο της Αθήνας με σκοπό να μας μιλήσει για τη μέχρι τώρα πορεία του και τα μελλοντικά του σχέδια.

Θα ήθελες να μας κάνεις μια αναδρομή στην επαγγελματική σου ζωή;

Αποφοίτησα από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, στη συνέχεια ξεκίνησα να δουλεύω ως ηθοποιός και το 2015 πήγα στην Αγγλία για να σπουδάσω σκηνοθεσία στο “The Royal Central School of Speech and Drama”. Ολοκληρώνωντας τις σπουδές μου εκεί δούλεψα στην παράσταση “I Αm Βecause Υou Αre” στο θέατρο Etcetera σε σκηνοθεσία David Silva, o οποίος ήταν βοηθός του Peter Brook. Ύστερα, γυρνώντας στην Ελλάδα, ξεκίνησα τη συνεργασία μου με τον Σίμο Κακάλα, για την παράσταση «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά» και μετά επέστρεψα στην Αγγλία για να συμμετάσχω στην παράσταση “To Βe Straight With You” με τους DV8. Τελειώνοντας την περιοδεία μαζί τους, γύρισα στην Ελλάδα και πάλι. 

Πώς προέκυψε το Ido Portal;

Την περίοδο που ήμουν στην Αγγλία παρακολούθησα ένα τρίμηνο σεμινάριο στο Brighton και συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε αυτή η μέθοδος κίνησης. Ερχόμενος στην Ελλάδα και δουλεύοντας ως ηθοποιός συνειδητοποίησα ότι με ενδιέφερε όλο και περισσότερο ώσπου πέρσι αποφάσισα να πάρω την πιστοποίηση κι έτσι βρέθηκα στη Λιθουανία.

Ποια ήταν η αφορμή για την πρώτη σου σκηνοθεσία “Ο Μορφωμένος”;

Ως σκηνοθέτης εξειδικεύτηκα στο Documentary Theatre. Το επέλεξα γιατί με ενδιέφερε πολύ.Το θέμα της διπλωματικής μου εργασίας ήταν μια γυναίκα πρόσφυγας από τη Συρία. Είχα πάρει μια συνέντευξη από την εφημερίδα “The Guardian” και ουσιαστικά η διπλωματική μου ήταν ημαρτυρία αυτής της γυναίκας. Οπότε μέσα από το Documentary άρχισα να προσπαθώ να εξερευνήσω τις δικές μου ανησυχίες, δηλαδή να δώσω φωνή σε ανθρώπους ή ομάδες ανθρώπων που οι εμπειρίες τους ή οι μαρτυρίες τους ίσως να μην είχαν μεγάλη απήχηση μέχρι τότε. Ήθελα να ανοίξω λίγο τη φωνή τους πέρα από τις συνεντεύξεις που μπορεί να είχουν δώσει.

Η πρώτη μου σκηνοθεσία προέκυψε από την ερώτηση:«Tι σημαίνει φασισμός;» και τι σημαίνει η φράση: «Εγώ απλά ακολουθώ εντολές…». Θέλοντας να διερευνήσω αυτά τα ερωτήματα καθώς και το τι οδηγεί τους ανθρώπους σε τέτοιου είδους πράξεις πήρα τη συνέντευξη του Α. Σκευοφύλακα, ο οποίος ήταν ο οδηγός του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο. Η συνέντευξη είχε ενδιαφέρον για μένα γιατί επέμενε στη φράση: «Εγώ δεν είμαι φασίστας, απλά ακολουθούσα εντολές». Αυτή τη φράση αν την αναλύσεις και την ερμηνεύσεις μπορεί να σου ανοίξει τεράστιους κόσμους. Καταλαβαίνεις πολλά μέσα από αυτήν τη φράση. Αυτή η αποποίηση των ευθυνών μου έθεσε το ερώτημα τού κατά πόσο κάποιος είναι φασίστας ή δολοφόνος ή οτιδήποτε άλλο όταν ακολουθεί τυφλά εντολές. Αυτό άρχισε να με ιντριγκάρει κι έτσι αποφάσισα να θέσω αυτά τα ερωτήματα στον εαυτό μου και στη συνέχεια να τα κάνω παράσταση.  

Στην παράσταση αυτή δε συμμετείχες ως ηθοποιός, σωστά;

Η επιλογή μου στις παραστάσεις που σκηνοθετώ είναι να βρίσκομαι εκτός σκηνής. Στην παράσταση που ετοιμάζουμε τώρα, βρίσκομαι πάνω στη σκηνή αλλά κυρίως ως συντονιστής.

Πώς ήταν η εμπειρία τού να σκηνοθετείς πρώτη φορά;

Ομαλή, διότι είχα κάνει και σχετικές σπουδές. Ήρθε πολύ ομαλά και πολύ κλιμακωτά. Δε βρέθηκα από τη μια μέρα στην άλλη ως ηθοποιός να θέλω να σκηνοθετήσω. Το επεξεργάστηκα μέσα μου και το είχα σπουδάσει. Απλώς προσπάθησα να επικοινωνήσω κάτι που με αφορούσε και δεν είχα λύσει ακόμη. Μακάρι μια παράσταση να σου έλυνε τα ερωτήματα που έχεις ήδη μέσα σου. Παρόλα αυτά μπαίνεις σε μια διαδικασία με πολλά στάδια. Βρήκα πολλά χρήσιμα πράγματα αλλά δεν απάντησα όλα μου τα ερωτήματα μέσω της παράστασης του «Μορφωμένου». Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία γιατί είχα τρομερή επικοινωνία με τον Κωστή  Καλλιβρετάκη που έπαιζε. Είχαμε συνεργαστεί στην «Αγγέλα»τουΓιώργου Σεβαστίκογλουσε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι κι εκείνη την περίοδο συνεργαζόμασταν και στο «Ο Φόβος Τρώει τα Σωθικά» σε σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα. Ο Κωστής κι εγώ πιστεύουμε σε ένα θέατρο συνεργασίας και όχι στους αμιγώς διακριτούς ρόλους σκηνοθέτη και ηθοποιού. Έτσι δουλέψαμε κι έτσι επιλέγω να δουλεύω κι εγώ. Αυτό έχω μάθει και από την εμπειρία μου στο εξωτερικό τόσο σε επίπεδο σπουδών όσο και σε επίπεδο επαγγελματικών συνεργασιών: ότι ο σκηνοθέτης κι ο ηθοποιός είναι ουσιαστικά συνεργάτες.

Επέλεξες να εξειδικευτείς στο Documentary Theatre, επομένως όπως μας είπες χρησιμοποιείς αληθινές μαρτυρίεςκαι συνεντεύξεις. Γιατί έχεις κάνει αυτήν την επιλογή;

Γιατί στον δικό μου κόσμο -ως σκηνοθέτης μιλάω πάντα και όχι ως ηθοποιός-δε μου λειτουργεί να μιλάω για κάτι συμβολικά. Αν θέλω -για παράδειγμα- να μιλήσω για την κρατική βία, με αφορά περισσότερο να προσεγγίσω ένα πρόσωπο που έχει υποστεί  τέτοιου είδους βία και να αντλήσω πληροφορίες και υλικό από αυτό, παρά να σκηνοθετήσω ένα κλασσικό έργο στο οποίο μπορεί να ειπώνεται αυτό το γεγονός με έναν συμβολισμό και εγώ με τη σειρά μου να το παραστήσω. Προτιμώ τις ωμές προσεγγίσεις, με αφορούν πολύ περισσότερο στο θέατρο ως μέσο. Για τον λόγο αυτόν επιλέγω και το Documentary Theatre: για να δώσω φωνή στους ανθρώπους που με τη στάση ζωής τους επηρέασαν ή έστω προσπάθησαν να αλλάξουν την ιστορία, ακόμα και άθελά τους.

Καταπιάνεσαι με πολιτικά κυρίως θέματα, για ποιο λόγο;

Για μένα τα πάντα είναι πολιτικά. Οποιαδήποτε πράξη είναι πολιτική. Οτιδήποτε συμβαίνει σε δημόσιο χώρο αλλά και σε ιδιωτικό χώρο είναι πολιτικό. Αν κάποιος βιαιοπραγεί εναντίον της γυναίκας του στο σπίτι είναι και αυτό μια πολιτική πράξη, γιατί είναι ο άνθρωπος αυτός είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας.

Μίλησέ μας λίγο για το έργο που ετοιμάζεις, την «Ηλέκτρα».

Βασίζεται στη ζωή της Ηλέκτρας Αποστόλου, μιας γυναίκας που βασανίστηκε για τα πιστεύω της. Είναι μια γυναίκα-σύμβολο και ειδικά στο εξωτερικό όπου πολλά φεμινιστικά κινήματα έχουν πάρει το όνομά της. Υπέστη φρικτά βασανιστήρια και είναι μια αναγνωρισμένη ηρωίδα. Με αφορά η Ηλέκτρα γιατί θα μπορούσε να έχει τα πάντα, γιατί ήταν από μια αρκετά εύπορη οικογένεια και άφησε τον άντρα της, την κόρη της και τάχθηκε στον αγώνα της, στα ιδεώδη της, γιατί πίστευε ότι η θυσία της θα μπορούσε να προσφέρει μια καλύτερη ζωή στις επόμενες γενιές.

Οικονομικά πόσο δύσκολο είναι να ανταπεξέλθεις σε αυτή την παράσταση;

Με δυσκολεύει πολύ, αλλά προτιμώ τα χρήματα που βγάζω να τα αξιοποιώ σε κάτι τέτοιο.

Γιατί έχεις επιλέξει σε αυτήν την παράσταση να βρίσκεσαι και πάνω και κάτω από τη σκηνή και πόσο δύσκολο είναι αυτό;

Σαν επιλογή είναι αρκετά δύσκολη, αλλά επειδή είμαστε ομάδα, υπάρχουν άνθρωποι μέσα από το σχήμα μας που πάντα βλέπουν με το μάτι του θεατή, δηλαδή εκτός σκηνής, και αυτό για εμάς είναι πολύ χρήσιμο. Εκτός αυτού, αυτό που κάνω δεν είναι τόσο υποκριτικό όσο συντονιστικό, είμαι ο βασανιστής της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ουσιαστικά είμαι ένας διαχρονικός βασανιστής αρχικά έχοντας ως αντικείμενο βασανισμού την Ηλέκτρα Αποστόλου αλλά αργότερα μέσα στην παράσταση και άλλων προσώπων που έχουν αγωνιστεί για τα ιδεώδη τους. Περισσότερο όμως βρίσκομαι επί σκηνής για να αλλάζω θεματικές ενότητες: φωτιστικές θεματικές, σκηνικές θεματικές με στόχο πάντα να πηγαίνω την αφήγηση παρακάτω.

Θα μπορούσε να μην υπάρχει ο ρόλος του συντονιστή;

Όχι, γιατί προχωράει την ιστορία. Είναι ο βασανιστής της Ηλέκτρας και είναι αυτός που ανοίγει το θέμα και το κάνει πιο καθολικό. Η Άλκηστις Νικολαΐδη που είναι το κεντρικό πρόσωπο της παράστασης ενσαρκώνει την κάθε συνθήκη ξεκινώντας από την Ηλέκτρα και ανοίγοντάς το.

Γιατί αυτό το έργο αυτήν την εποχή;

Δεν το πάω με την εποχή, σε καμία περίπτωση. Πιστεύω στη διαχρονικότητα των ηρώων και όταν μία παράσταση βασίζεται πάνω σε μία ηρωίδα, δεν υπάρχει εποχή.

Παρόλα αυτά δεν πιστεύεις ότι υπάρχει αυτήν την περίοδο μια φεμινιστική κραυγή;

Φεμινιστική κραυγή υπάρχει, αλλά δε θα περιοριστώ σε αυτό. Γενικότερα κραυγή υπάρχει από τότε που αναπτύχθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός. Νομίζω ότι ποτέ δεν άρεσε στον άνθρωπο ο κόσμος που ζει, οπότε ανέκαθεν υπήρχε κραυγή αντίδρασης.  Ο λόγος που η παράσταση αυτή δε μένει απαραίτητα στην Ηλέκτρα και αποκτά ένα πιο πανανθρώπινο νόημα είναι γιατί οι άνθρωποι πάντα θα βασανίζονται για τα ιδεώδη τους.

Θεωρείς ότι με αυτό το έργο μπορείς, όχι απαραίτητα να δώσεις απαντήσεις, αλλά να ανοίξεις κόσμους-προβληματισμούς στο κοινό που θα το δει;

Δε με αφορά. Το έργο το κάνω καθαρά για να μιλήσω για το πρόσωπο αυτό και να επικοινωνήσω τον αγώνα που έκανε μέσα από την τέχνη μου. Από εκεί και πέρα αν το δει ένας άνθρωπος ακραίων απόψεων, δε νομίζω ότι θα αποχωριστεί από τις ακραίες ιδέες του και θα αλλάξει. Μακάρι το θέατρο να είχε αυτήν τη δύναμη αλλά δυστυχώς δεν την έχει. Οπότε κι εμένα δε με αφορά καθόλου αυτή η μερίδα των θεατών. Δεν ψάχνω να δώσω απαντήσεις, ερωτήματα θέλω να θέσω που σε έναν ιδανικό κόσμο θα τα λύναμε όλοι μαζί.

Νομίζω ότι υπάρχουν παραστάσεις που εμένα προσωπικά με άλλαξαν.

Σε έχουν μετατοπίσει, γιατί μπορεί να ήσουν έτοιμη να πας παρακάτω.

Πώς δημιουργήθηκε αυτή η ομάδα;

Η ομάδα απαρτίζεται από τηνΆλκηστη Νικολαΐδη κι εμένα. Νοιώσαμε την ανάγκη να ξεφύγουμε από τις κουβέντες του τραπεζιού και να μιλήσουμε μέσα από την τέχνη μας για θέματα που μας απασχολούν. Να μιλήσουμε για πράγματα που μας αφορούν. Έτσι δημιουργήθηκε η ομάδα Sarkha.

Τι είναι η ομάδα Sarkha για σένα;

Ελευθερία. Ελευθερία σε σχέση με το θέατρο.

Πού θα παιχτεί η «Ηλέκτρα»;

θα γίνει μια περιοδεία στην Ευρώπη, η οποία θα ξεκινήσει από το Λονδίνο, ύστερα θα πάει στο Άμστερνταμ και πιθανότατα στο Βερολίνο, την Ιταλία, τη Ρουμανία και σίγουρα θα καταλήξει στην Αθήνα. Το μεγάλο στοίχημα για μας είναι πως θα εκλάβει η Ευρώπη αυτήν την παράσταση.

Παραπάνω μας είπες ότι σε αφορά ο ρόλος σου ως ηθοποιός.

Ναι, βέβαια. Προς το παρόν δε θέλω να κάνω καριέρα στη σκηνοθεσία, ο λόγος που σπούδασα σκηνοθεσία ήταν για να ανοίξουν οι ορίζοντες μου υποκριτικά. Τα εφόδια που μου δόθηκαν ήταν τόσα ώστε αν θέλω να επικοινωνήσω κάτι, να είμαι σε θέση να το κάνω. Δεν είναι στόχος μου να σκηνοθετώ. Αν ξανανιώσω την ανάγκη φυσικά, θα το κάνω αλλά δε με αφορά η σκηνοθεσία αυτή καθαυτή.

Με τι ασχολείσαι αυτήν την περίοδο;

Βρίσκομαι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου στην παράσταση “La Strada”, σε σκηνοθεσία των Fly Theatre. Παράλληλα κάνω πρόβες για τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» που θα ανέβει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης σε σκηνοθεσία Σοφίας Μαραθάκη και φυσικά πρόβες για την «Ηλέκτρα».

ΗΛΕΚΤΡΑ: Μια σύγχρονη τραγωδία

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μωραΐτης

Δραματουργία – Κείμενο: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

Σκηνογραφία: ομάδα Sarkha

Φωτισμοί: ομάδα Sarkha

Φωτογραφίες: Karol Jarek

Trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας

Παίζουν: Άλκηστις Νικολαΐδη, Κωνσταντίνος Μωραΐτης

Trailer: www.youtube.com/watch?v=4rTJkciBQek

Η πρεμιέρα της παράστασης έχει οριστεί για τις 23 Απριλίου 2019 στο Etcetera Theatre στο Λονδίνο. Θα ακολουθήσει περιοδεία στην Ευρώπη, που θα καταλήξει στην Αθήνα το φθινόπωρο 2019. 

Της Κατερίνας Σκυλογιάννη, 21/3/2019

Ευχαριστούμε πολύ την Στέλλα Παπακωνσταντίνου για την πολύτιμη βοήθεια της.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα