31.4 C
Athens
Σάββατο, 15 Ιουνίου, 2024

Χρήστος Λούλης: «Υπάρχουν πράγματα που θυμάμαι, που μπορεί να μην έχουν συμβεί ποτέ. Καθώς όμως τα φέρνω στη μνήμη μου, πραγματοποιούνται.»

Με αφορμή την παράσταση «Παλιοί καιροί» του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά που παρουσιάζεται στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, ο πρωταγωνιστής Χρήστος Λούλης,  ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, μας μιλά για το έργο και τον ρόλο του ως Ντίλι, για τον εαυτό του, τον χρόνο που περνά και την οικογένεια.

Μίλησε μας λίγο για την παράσταση «Παλιοί Καιροί» του Χάρολντ Πίντερ.

Η παράσταση προσπαθεί να φωτίσει τα βαθιά ερωτήματα που ενυπάρχουν στο έργο του Πίντερ. Τους κρυφούς χυμούς του καθώς και το ελαφρύ και πνευματώδες αγγλικό χιούμορ. Χωρίς να προδίδει το πνεύμα του συγγραφέα, “αυθαιρετεί” ως προς τη χρησιμοποίηση της τέχνης του σινεμά και άρα φωτίζει πτυχές των χαρακτήρων, των στιγμών και του έργου συνολικότερα.

IMG_5895.jpg

Τι κάνει αυτό το έργο του Χάρολντ Πίντερ το πιο αινιγματικό, πολυσήμαντο και γι’ αυτό ίσως και το πιο συναρπαστικό;

Το ότι στο έργο αυτό, περισσότερο από τα υπόλοιπα, ο χρόνος παύει να είναι γραμμικός. Μπλέκεται σε κύκλους και φέρνει στο προσκήνιο την επίδραση του μέλλοντος στο παρελθόν. Όσο και να φαίνεται παράδοξο, το μέλλον είναι η μόνη σταθερά. Είναι πάντα αναμενόμενο και ανεξιχνίαστο και λειτουργεί ως terra incognita προς όποιον θέλει να το ελέγξει, να το κατακτήσει, να αποκτήσει όλο και μεγαλύτερη δύναμη πάνω του. Και δεν μιλάω μόνο πολιτικά αυτή τη στιγμή, μιλάω για τις εντελώς προσωπικές σχέσεις. Άλλωστε και η πολιτική είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, η λειτουργία ατελών πλασμάτων. Με δεδομένο ότι το παρόν δεν υπάρχει, αφού τη στιγμή της σύλληψής του χάνεται αυτομάτως, μένει μόνο το παρελθόν για να προσαρμοστεί στις ανάγκες του μέλλοντος. Αλλάζουμε τα γεγονότα, αλλάζουμε τις μνήμες μας και όχι μόνο εσκεμμένα. Τις τροποποιούμε, αναλόγως με το τί αντέχουμε και το τι επιδιώκουμε.

Ο δικός σου ρόλος στην παράσταση. Σε δυσκόλεψε κάτι σε αυτόν;

Παίζω τον Ντίλι, έναν άνδρα παντρεμένο με την Κέητ, που έρχεται αντιμέτωπος με την πιθανότητα να μην ξέρει ποιά είναι η γυναίκα που παντρεύτηκε. Με όλα τα αντρικά στερεότυπα, προσπαθεί να καταλάβει τη γυναίκα του, την οποία χάνει σιγά σιγά μπρος στα μάτια του, καθώς και τη μυστηριώδη επισκέπτη, την Άννα, που στ’ αλήθεια δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι όντως φίλη της γυναίκας του, ο παλιός της εαυτός που του είναι άγνωστος, ή αυτό που ο ίδιος έχει ανάγκη να φαντάζεται ως εναλλακτικός εαυτός μιας ερμητικά κλειστής για τον ίδιο, συντρόφου. Όλα αυτά που σου ανέφερα, είναι εξαιρετικά πολύπλοκο να συνυπάρξουν μέσα σε μια παράσταση και φαντάζεσαι πως με έχουν δυσκολέψει πολύ. Ειδικά τώρα που σκέφτομαι ότι η λύση πρέπει να είναι πολύ απλή..

Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεσαι σχεδόν αποκλειστικά με τον Γιάννη Χουβαρδά. Τι σε δένει; Ισχύει ό,τι είναι πολύ αυστηρός με τους συνεργάτες του;

Ο Γιάννης είναι ένας υπέροχος συνεργάτης. Βαθιά συγκινητικός, με την έννοια ότι εκθέτει τον εαυτό του χωρίς διδακτισμούς, πάντα με επιφύλαξη, πάντα με ανοιχτό μυαλό, πολύ τρυφερός με τους ανθρώπους που κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Μπορεί να γίνει και αυστηρός, όμως ποτέ άδικος.

46935082_434882087045205_6722739697988141056_n.jpg

Αγαπημένη φράση ή απόσπασμα από το έργο;

“Υπάρχουν πράγματα που θυμάμαι, που μπορεί να μην έχουν συμβεί ποτέ. Καθώς όμως τα φέρνω στη μνήμη μου, πραγματοποιούνται.”

Τι σου αρέσει στη δουλειά του ηθοποιού;

Στη δουλειά μου μ’ αρέσει το γεγονός ότι με αναγκάζει να μην με παίρνω στα σοβαρά.

Υπάρχει άνθιση στο ελληνικό θέατρο; Γίνονται αρκετές παραστάσεις…

Ουκ εν τω πολλώ το ευ, βέβαια, αλλά υπάρχει όντως μια άνθιση η οποία δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Έχει αρχίσει κάποιες δεκαετίες τώρα…

Δικαιολογείς αυτή την πληθώρα θεατρικών σκηνών;

Τη δικαιολογώ, δεν μου αρέσει όμως. Νιώθω ότι και μόνο ο αριθμός των παραστάσεων που γίνονται κάθε χρόνο, αφαιρεί από την όποια αξία τους.

Στην τηλεόραση θα επέστρεφες;

Δεν ήμουν και ποτέ παντρεμένος με την τηλεόραση για να σκεφτόμουν αν θα “επέστρεφα”. Κάνω κατά καιρούς, όπως φέτος που έπιαξα στο “ου φονεύσεις“.

47239985_2304350903131830_839506952059879424_n.jpg

Ο χρόνος που περνάει σε απασχολεί;

Και βέβαια. Θέλω κι εγώ να ζήσω όσο καλύτερα, γεμάτα και χαρούμενα μπορώ. Να προσφέρω στα παιδιά μου όσα πρέπει, που δεν είναι μόνο τα υλικά πράγματα, αλλά κυρίως το χρόνο μου. Και αυτός όπως είπες, περνά…

Κάνεις πράγματα για να φανείς γοητευτικός προς τα έξω;

Κατάλαβα μεγαλώνοντας, ότι όσο πιο πολύ προσπαθείς να γίνεις γοητευτικός, τόσο πιο γελοίος φαίνεσαι. Τουλάχιστον στους ανθρώπους που έχουν γοητεύσει εμένα..

Είσαι και οικογενειάρχης με δύο παιδιά. Τα προλαβαίνεις όλα;

Προσπαθώ, αν κατάλαβες και από την προ-προηγούμενη απάντησή μου.

Ένα παιδί είναι ο «σκηνοθέτης» της ζωής του γονιού του;

Ένα παιδί είναι το κοινό της παράστασης της ζωής του γονιού του. Ανοιχτό κοινό, που πρέπει να κρατήσεις, να διαπαιδαγωγήσεις, να διασκεδάσεις, να το φέρεις αντιμέτωπο με τη δική του περιέργεια.

Γιάννης Αντωνίου 29/11/2008

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα