Λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα του “Αnnie” στο Παλλάς ο Αργύρης Αγγέλου μίλησε για τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά και για τον ρόλο του, τον “επικίνδυνο” Ρούστερ.
– Πόσο ανυπομονείς γι’ αυτή τη δουλειά και τι πρόκειται να δούμε στο Παλλάς;
Ανυπομονώ όσο ένα παιδί που περιμένει να ανοίξει το κουτί με τα δώρα των Χριστουγέννων! Tο
Annie είναι μια παράσταση-γιορτή. Θα δείτε ένα υπερθέαμα, με απίστευτη ενέργεια, χιούμορ, μουσική και συγκίνηση – αλλά πάνω απ’ όλα, ψυχή. Είναι ένα έργο που φέρνει φως, αισιοδοξία και εκείνο το παιδικό πείσμα που σου θυμίζει ότι τα όνειρα τελικά βγαίνουν αληθινά… αν τα κυνηγήσεις λίγο.
– Ποια είναι η σχέση σου με το μιούζικαλ και πόσο πιστεύεις ότι σου ταιριάζει καλλιτεχνικά;
Το μιούζικαλ είναι σαν ένα μεγάλο παιχνίδι με κανόνες και εμένα πάντα μου άρεσε να παίζω με ρυθμό, μουσική και κίνηση. Είναι μια φόρμα που απαιτεί πειθαρχία, αλλά και ελευθερία. Μου ταιριάζει γιατί έχει αυτό το θεατρικό στοιχείο που λατρεύω, και ταυτόχρονα, κάτι κινηματογραφικό. Είναι το πιο ολοκληρωμένο είδος έκφρασης, τραγουδάς, παίζεις, χορεύεις και προσπαθείς να τα κάνεις όλα σαν να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
– Πόσα κοινά στοιχεία ή διαφορές έχει η δική σας παράσταση με δουλειές της Annie που έχουν ανέβει στο θέατρο ή στον κινηματογράφο;
Έχουμε κρατήσει την ψυχή της Annie, αλλά η δική μας εκδοχή έχει μια σύγχρονη ματιά, μια σπιρτάδα πιο κοντά στο σήμερα. Υπάρχει φροντίδα στη λεπτομέρεια, σκηνοθετικά και εικαστικά, αλλά και μια ενέργεια που ανήκει στο τώρα. Δεν είναι απλώς αναπαράσταση· είναι επανεκκίνηση. Και φυσικά υπερταλαντούχα παιδάκια που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα απο τα ξένα cast!
– Τι σημαίνει για σένα αυτό το έργο και πόσο ταιριάζει στη σύγχρονη πραγματικότητα;
Η Annie μιλάει για την ελπίδα σε καιρούς δύσκολους άρα, ναι, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Μιλάει για το πώς ένα παιδί μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο γύρω του μόνο με την πίστη του στο καλό. Αυτό, για μένα, είναι συγκλονιστικό. Σε μια εποχή που κυριαρχεί ο κυνισμός, το να πιστεύεις ακόμα στο “αύριο” είναι πράξη αντίστασης.
– Όπως και ο ρόλος της αδερφής σου στο έργο, που έχει αρνητικό πρόσημο, έτσι κι ο δικός σου. Πώς τον προσέγγισες και κατά πόσο σ’ εξιτάρουν τέτοιοι ρόλοι;
Με μεγάλη χαρά! Οι «κακοί» ρόλοι είναι πάντα οι πιο απολαυστικοί γιατί έχουν μέσα τους αλήθεια, φόβο, επιθυμία, και μια δόση απόλυτης ελευθερίας. Ο Ρούστερ είναι επικίνδυνος και απελπισμένα γοητευτικός σαν κάποιον που ξέρει ότι το κάνει λάθος, αλλά συνεχίζει γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο. Μ’ αρέσει να τους ψάχνω αυτούς τους ανθρώπους· όχι να τους κρίνω.
– Πόσο βλέπεις μέσα στην κοινωνία μας τύπους σαν τον Ρούστερ; Κι όταν τους συναναστρέφεσαι στη ζωή, πώς τους αντιμετωπίζεις;
Τύποι σαν τον Ρούστερ υπάρχουν παντού, αυτοί που θέλουν τη γρήγορη λύση, τη σύντομη διαδρομή, το εύκολο κέρδος. Στην πραγματική ζωή, τους καταλαβαίνω από μακριά, τους αντιμετωπίζω με χαμόγελο αλλά και απόσταση. Γιατί οι Ρούστερ του κόσμου είναι γοητευτικοί, αλλά πάντα θα σε αφήσουν να πληρώσεις τον λογαριασμό στο τέλος!
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 16/10/2025
Πληροφορίες για την παράσταση εδώ
