Πόση ειρωνεία τα χρώματα της Ελλάδας να είναι το μπλε και το άσπρο; Μπλε για τη Νέα Δημοκρατία μέχρι να σβήσει ο ήλιος και άσπρο για το σύνολο των χρωματικών πολιτικάντηδων που εξαθλιώνουν καθημερινά τη χώρα.
Ξέρω πως τα κείμενά μου πρέπει να έχουν σατιρική μορφή και να σας διασκεδάζουν όσο μπορούν αλλά γνωρίζετε όλοι πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις το χιούμορ σου μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες. Θα προσπαθήσω να κάνω ό,τι μπορώ.
Ας ξεκινήσουμε με τα δύο δικαστήρια που διεξάγονται αυτές τις μέρες. Το ένα είναι του Ρωμανού, που με αδιάσειστα στοιχεία, κρίθηκε προφυλακιστέος, βρίσκοντας, όχι ένα αλλά μισό, (αν έχετε το Θεό σας) δαχτυλικό αποτύπωμα σε μια σακούλα κάπου, κάποτε, in a galaxy far far away. Όταν έχουμε μαρτυρίες, αποδεικτικά, συναλλαγές και τόσα άλλα για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕ και κυκλοφορούν οι κλέφτες μοστράροντας τα κλοπιμαία τους στον Ελληνικό λαό.
Το άλλο δικαστήριο είναι αυτό των Τεμπών που με όσα στοιχεία έχουμε, που δε μπαζώθηκαν μαζί με τα κόκκαλα των 57 ανθρώπων που δολοφονήθηκαν εκείνο το βράδυ, η ελληνική δικαιοσύνη προσπαθεί να λάμψει. Πώς να λάμψει κάτω από το γαλάζιο πέπλο της διαφθοράς και του θράσους; Συγγενείς των θυμάτων χλευάζονται στην αίθουσα του δικαστηρίου, επιζώντες κάθονται στη θέση του κατηγορούμενου και ο Μητσοτάκης αφοδεύει ψηλά και αγναντεύει.
Δεν ξέρω αν υπάρχει καταλληλότερη κατάσταση να περιγράψει κανείς ως θέατρο του παραλόγου. Να ονομάσουμε το έργο μας “Περιμένοντας τον Κούλη”. Σ’ αυτό το έργο, λοιπόν, έχουμε τους πρωταγωνιστές μας (όλοι εξαιρετικοί ηθοποιοί) να υπηρετούν ένα σενάριο τραγελαφικού βεληνεκούς που καθηλώνει τον θεατή και βγαίνει απ’ την αίθουσα με ανάμεικτα συναισθήματα. Τι υπέροχο να σου συμβαίνει αυτό σε μια παράσταση; Γι’ αυτό υπάρχει το θέατρο. Να μας προκαλεί συναισθήματα, αρνητικά και θετικά, να μετατοπίζει κάτι μέσα μας, να μας παρακινεί να δούμε καταστάσεις μέσα από ένα άλλο πρίσμα.
Μάλλον κάπως έτσι μπορώ να δικαιολογήσω αυτή την κατάσταση. Όπως σαν θεατής θα ξαναπήγαινα να πληρώσω εισιτήριο για κάτι τέτοιο, έτσι και ο κόσμος είναι έτοιμος να ξαναψηφίσει Νέα Δημοκρατία αφού όπως έδειξαν οι μετρήσεις είναι πάλι φαβορί το άλογό μας για τις επερχόμενες εκλογές.
Πολύ ωραία και ρομαντικά όλα αυτά αλλά να σας πω κάτι; Στο τέλος της ημέρας όταν η παράσταση τελειώσει, πας σπίτι σου, στους ανθρώπους σου, στην καθημερινότητά σου. Εμείς ζούμε μέσα σε αυτή την παράσταση, κοιμόμαστε και ξυπνάμε μέσα σ’ αυτή και αν δεν πέσει η αυλαία δε θα ακουστεί ποτέ το χειροκρότημα.
Σας εύχομαι να μη μπείτε ποτέ στη θέση του ηθοποιού που δεν παίρνει ποτέ χειροκρότημα. Διεκδικήστε το.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη, στον Νίκο Ρωμανό και δικαιοσύνη στα θύματα των Τεμπών και στις οικογένειες τους.
Τζέλα Δελακραύγα
