Βρίσκεται σε εντατικές πρόβες για την «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου και εμείς την προσεγγίσαμε για να μας μιλήσει για το νέο της σκηνοθετικό εγχείρημα στο οποίο συμμετέχει και ως ηθοποιός, έχοντας δίπλα της τους χορευτές Ελένη Κόντζιλα και Αλέξιο Έντμαν.
Η Λυσάνδρα Αναστασοπούλου μίλησε στο All4fun για τη συγκεκριμένη παράσταση, που ανεβαίνει την 1η Μαϊου, ημέρα που γεννήθηκε ο ένδοξος ποιητής το 1909.
Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, ανεβάζεις την «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου. Πώς προσεγγίζεις έναν τόσο ποιητικό λόγο όταν τον μεταφέρεις στη σκηνή; Σε φόβισε αυτό το εγχείρημα;
Η παράσταση πολύ στοχευμένα και συνειδητά ανεβαίνει την 1η Μαΐου. Ο ποιητικός λόγος του Ρίτσου δεν ζητά να “εξηγηθεί” στη σκηνή· ζητά να βιωθεί. Η προσέγγισή μου δεν ήταν να τον δραματοποιήσω με την κλασική έννοια, αλλά να δημιουργήσω έναν σκηνικό χώρο όπου η ποίηση μπορεί να αναπνεύσει: μέσα από τον λόγο, τον χορό, τον ρυθμό. Το ποίημα αυτό με απορρόφησε , έτσι το αίσθημα του φόβου εξαφανίστηκε. Υπήρχε μια αίσθηση ευθύνης απέναντι σε έναν τόσο καθαρό και βαθύ λόγο. Αλλά ταυτόχρονα ο Ρίτσος έχει μια παράξενη γενναιοδωρία: αν τον πλησιάσεις με ειλικρίνεια, σου ανοίγει ο ίδιος τον δρόμο.
Ποιο στοιχείο της ποίησης του Ρίτσου σε συγκινεί περισσότερο προσωπικά;
Με συγκινεί βαθιά η ικανότητά του να μιλά για το κοσμικό μέσα από το απολύτως ανθρώπινο. Στον Ρίτσο, ένας μύθος, μια γυναίκα, ένα βλέμμα, ένα αντικείμενο μπορούν να γίνουν γέφυρα ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και στο σύμπαν. Στην «Περσεφόνη» νιώθω ιδιαίτερα αυτή τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως — μια διαδρομή που θυμίζει την ανθρώπινη ψυχή όταν αναζητά τη δική της άνοιξη.
Η παράσταση περιγράφεται ως «μύηση». Με ποιον τρόπο επιδιώκεις να «μυήσεις» τον θεατή σε αυτή την εμπειρία;
Η λέξη «μύηση» δεν αφορά κάτι μυστικιστικό με την στενή έννοια, αλλά μια εμπειρία μετάβασης. Η σκηνική γλώσσα της παράστασης λειτουργεί σαν μια τελετουργική διαδρομή: από τη σιωπή προς τον λόγο, από τη σκιά προς το φως, από την απώλεια προς τη μνήμη. Ο θεατής δεν καλείται απλώς να παρακολουθήσει μια ιστορία, αλλά να αφεθεί να παρασυρθεί από το ποτάμι των συνειρμών, των εικόνων και τον συμβόλων, Αν στο τέλος της παράστασης νιώσει ότι άγγιξε κάτι βαθύτερο μέσα του, τότε η μύηση έχει ήδη συμβεί.
Ποια στιγμή θεωρείς καθοριστική στη διαδρομή σου;
Δεν ήταν μια μόνο στιγμή, αλλά μια σειρά από μικρές αποκαλύψεις μέσα στη διαδρομή. Κάθε φορά που συνειδητοποιούσα ότι το θέατρο δεν είναι απλώς μια τέχνη αφήγησης, αλλά ένας τόπος συνάντησης ανθρώπων και ψυχών. Η πιο καθοριστική στιγμή ίσως είναι πάντα η επόμενη: εκείνη που σε καλεί να συνεχίσεις να αναζητάς, να ρισκάρεις και να μεταμορφώνεσαι μαζί με το έργο.
Πώς προέκυψε η ενασχόλησή σου με τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία;
Η σκηνοθεσία προέκυψε σχεδόν οργανικά από την ανάγκη να βλέπω το έργο ως σύνολο. Με ενδιέφερε πάντα όχι μόνο ο ρόλος αλλά η δραματουργική ροή. Μου αρέσει πολύ όταν συνθέτονται ο ρυθμός, οι σιωπές, οι σχέσεις των σωμάτων στον χώρο, το κείμενο σε μια ενιαία εμπειρία.
Τι θα ήθελες να ψιθυρίζει ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο μετά την παράσταση;
Ίσως κάτι πολύ απλό: ότι μέσα στο σκοτάδι υπάρχει πάντα ένας δρόμος προς το φως, τον μετασχηματισμό, την αναγέννηση. Και ότι ίσως ο θάνατος να μην υπάρχει ως τέλος.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 26/3/2026
Αναλυτικότερα για την παράσταση:
Η «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Λυσάνδρας Αναστασοπούλου.
Ένας μύθος που επιστρέφει μέσα από το μακρινό χθες για να φωτίσει το σήμερα
Μια από τις πιο συγκλονιστικές ποιητικές φωνές του 20ού αιώνα αναμετριέται με τον αρχαίο μύθο και τον μεταμορφώνει σε σύγχρονο υπαρξιακό κάλεσμα. Η «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου δεν είναι απλώς μια αναβίωση της μυθολογικής μορφής· είναι μια βαθιά, ανθρώπινη εξομολόγηση για το φως και το σκοτάδι, την απώλεια και την επιστροφή, τη μνήμη και την αναγέννηση.
Αντλώντας από τον διαχρονικό μύθο της Περσεφόνη, ο Ρίτσος δημιουργεί ένα έργο που πάλλεται από συμβολισμούς και εσωτερική ένταση. Η ηρωίδα δεν είναι πλέον μόνο κόρη της Δήμητρας και βασίλισσα του Κάτω Κόσμου — είναι η σύγχρονη γυναίκα, ο άνθρωπος που βιώνει τον διχασμό ανάμεσα στην αθωότητα και τη γνώση, την ελευθερία και τον εγκλωβισμό, τη ζωή και τον θάνατο.
Η «Περσεφόνη» γίνεται σύμβολο αντίστασης, επιμονής και εσωτερικής αφύπνισης.Δεν είναι θύμα της απαργής της αλλά δημιουργός και ακόλουθος του πεπρωμένου της. Στη σκοτεινή αγκαλιά του Πλούτωνα ο έρωτας, ο πόθος, η ζωή αποκτούν άλλο βάθος και νόημα. Επανέρχεται στο φως με τη δύναμη της γνώσης που κρύβει το επέκεινα, όχι αθώα αλλά μεταμορφωμένη. Τώρα πια γνωρίζει πως στον επάνω κόσμο των ψευδαισθήσεων η λάμψη έχει πάρει τον θρόνο του πραγματικού φωτός.
Σήμερα, η «Περσεφόνη» του Ρίτσου επιστρέφει πιο επίκαιρη από ποτέ. Σε έναν κόσμο μεταβατικό, γεμάτο αβεβαιότητα και αναζητήσεις ταυτότητας, το έργο υπενθυμίζει πως κάθε κάθοδος εμπεριέχει τη δυνατότητα της ανάστασης, πως κάθε σκοτάδι προετοιμάζει τον ερχομό της άνοιξης.
Μια παράσταση για τη ζωή που συνεχίζει εκεί που όλα μοιάζουν να τελειώνουν. Για τη φαινομενικά σκοτεινή αντίπερα όχθη του θανάτου, όπου το φως γεννιέται αλλιώς. Έρωτας και θάνατος -δίδυμα αδέλφια- αποδομούν το ανθρώπινο “Εγώ” και το αφήνουν γυμνό δίνοντας υπόσταση στην ανυπαρξία και φωνή σε ό,τι δύσκολα ειπώνεται.
Οι σκηνές χορού θα προβάλλονται μέσω video projection, δημιουργώντας ένα αρμονικό πάντρεμα τεχνών
Δείτε το τρέιλερ της παράστασης εδώ: https://t.ly/54G7o
Η «Περσεφόνη» δεν είναι απλώς ποίηση. Είναι εμπειρία. Είναι μύηση. Είναι μνήμη. Είναι επιστροφή.
Η 1η Μαΐου, ημέρα γέννησης του Γιάννη Ρίτσου, επιλέχθηκε συνειδητά για την πρεμιέρα, ως ελάχιστος φόρος τιμής στο σπουδαίο και διαχρονικό έργο του ποιητή.
Ταυτότητα παράστασης:
Η «Περσεφόνη» του Γιάννη Ρίτσου
Πρεμιέρα: 1η Μαΐου
Σκηνοθεσία/Δραματουργία: Λυσάνδρα Αναστασοπούλου
Χορογραφίες: Ελένη Κόντζιλα & Αλέξιος Έντμαν
Μουσική σύνθεση: Γρηγόρης Πολύζος
Κουστούμια: Ειρήνη Χρανιώτη
Σκηνογραφία: Ιωάννης Καρράς
Αφήγηση: Άρης Πλιός
Σολίστ πιάνο: Νίκος Φλόκας
Άρπα: Λάζαρος Κατσίπης
Κιθάρα: Νίκος Αποστολόπουλος
Στο ρόλο της Περσεφόνης: Λυσάνδρα Αναστασοπούλου
Χορευτές: Ελένη Κόντζιλα & Αλέξιος Έντμαν
Εταιρεία παραγωγής: Weland
Πού: Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5 Αθήνα, (χάρτης)
Πρεμιέρα: 1 Μαΐου
Πότε: Κάθε μέρα από την 1η έως 10 Μαΐου στις 20.30
Εισιτήρια: 23€ Κανονικό, 18€ Φοιτητικό/ Ομαδικό 10+, 10€ Άνεργοι/Ατέλεια
Προπώληση: TICKET SERVICES, Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39, Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2107234567
Διάρκεια: 75΄
