Στο Θέατρο ‘’ΜΠΕΛΛΟΣ’’ από την ομάδα The Young Quill και σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.
Για την σκηνοθέτιδα, έχω γράψει και άλλες φορές. Γιατί;
Γιατί βρίσκω σε αυτήν όλη την σύγχρονη σκηνοθετική ματιά, ανακαλύπτω σε κάθε της παράσταση, την ευρηματικότητα, το σημαντικότερο δε, να φέρνει στην επιφάνεια στοιχεία του θεατρικού κειμένου που με την πρώτη ανάγνωση δεν είναι ορατά ή κατανοητά, να μου επιβάλλει ένα Θέατρο που δεν αναμασά, κάθε άλλο παρά σχοινοτενές είναι, ούτως ειπείν δεν πλατειάζει, αντιθέτως έχει εξελικτική δράση, ταχύτητα, ρυθμό, ο κειμενικός λόγος δε, αποκτά δυναμική κατανόηση.
Έτσι και με αυτή την παράσταση, που τιτλοφορείται «Απόψε κανείς δεν θα πεθάνει», εισέρχεται και φωτίζει μια συνθήκη που επιτρέπει στον θεατή να συνυπάρξει με όσα παρακολουθεί, με όσα συμβαίνουν επί σκηνής.
Αφορά σε μια ιδέα που είχε η κ. Παπαγεωργίου και με την δεύτερη συνεργασία της με την Βίβιαν Στεργίου (η πρώτη ήταν στο «Ιφιγένεια / Βορά» που παρουσιάστηκε στην Μικρή Επίδαυρο) και την κειμενική συνεισφορά του Κωνσταντίνου Μαυρόπουλου, καθώς και την συμμετοχή των ηθοποιών, μέσω αυτοσχεδιασμών (όπως οι ίδιοι μας εξομολογήθηκαν), να έχει προκύψει, αυτή η παράσταση, αυτό το τόσο σύγχρονο, αληθινό, έργο, με έντονα στοιχεία εξομολόγησης, σκληρό εκ πρώτης όψεως, μα και τόσο τρυφερό εν τέλει.
Τα πέντε στοιχεία στα οποία αναφέρεται το κείμενο και ως εκ τούτου η παράσταση είναι: το σεξ, η βία, η εξουσία, η πίστη, η αγάπη. Η καθημερινότητα μας, δηλαδή. Ο κύκλος της ζωής μας που περιστρέφεται με εμφατική πρόσληψη γύρω από αυτά τα πέντε στοιχεία και που μας ορίζουν ως υπάρξεις με έντονες αδυναμίες, ενίοτε ανίκανοι να αντιδράσουμε, γελοιοποιώντας την καθημερινότητα μας που εδράζεται στην απαξία.
Δεν το γράφω απαίδευτα ότι, αυτό το έργο, σε αυτή την παράσταση, δεν είναι μόνο οι ηθοποιοί που υποκρίνονται. Σε αυτή την παράσταση είμαστε οι θεατές, συμμετέχοντες, συνυπάρχοντες, βιώνοντας για δυόμιση (περίπου) θεατρικές ώρες, το καθρέφτισμα μας, το “εμείς οι ίδιοι” να είμαστε συνένοχοι.
Να ακούμε και να βλέπουμε το αντεστραμμένο είδωλό μας που βρέθηκε να εξ-ομολογείται, να αποκαλύπτει την υποκριτική του στάση, την δολιότητα του.. μα (ω! του θαύματος) την κατανόηση, την ενσυναίσθηση, πάνω απ’ όλα την Αγάπη και την ελπίδα για αυτό το καλύτερο που κουβαλάμε, που οραματιζόμαστε, που επιθυμούμε και αυτό, ναι, θα γίνει το λαμπρό φως που θα μας φωτίσει τον δρόμο προς μια άλλη αποδοχή και συν-ύπαρξη.
Και… δεν πρόκειται κανείς μας να πεθάνει. Αντίθετα θα βρεθούμε στην ώσμωση του πιστεύω, στο δύναμαι να αγαπώ, στην ερωτική συνεύρεση, στη σωτήρια Ελπίδα. Αυτά ως όπλα μας, στην σύγκρουση με την Βιαιότητα, τον Βιασμό, στην υποκρισία της Πολιτικής Εξουσίας και στην γελοιότητα της.. Και αναφέρομαι σε αυτή την τελευταία γιατί το έργο, πέρα από το απελευθερωτικό σεξ, εκτός από τις αναφορές του στο αποτελματωμένο Σύστημα Υγείας, της προσωπικής απομόνωσης και μοναξιάς, της επιβολής του εξουσιαστή πατέρα, να υποχρεώσει τον γιο του να ακολουθήσει τον δικό του επαγγελματικό κλάδο, με την γραφειοκρατία να θριαμβεύει, έχει ενταχθεί στην παράσταση μια ιστορία, μιας γελοίας τηλεοπτικής συνάντησης (ενός panel), όπου όλοι και όλα “ξεμπροστιάζονται”.
Όπως και η άλλη σκηνή. Που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναγγέλλει την πράσινη ανάπτυξη με την δημιουργία ενός πάρκου, που τελικά τα οικονομικά συμφέροντα θα το ακυρώσουν και ο χώρος του πάρκου, θα χτιστεί προς όφελός ιδιωτών. Θα έλεγα λοιπόν ότι έχει και πολιτικό πρόσημο, εκτός από την συναισθηματική απελευθερωτική προσλαμβάνουσα.
Ιστορίες καθημερινής τρέλας μαζί με μικρές ιστορίες πραγμάτωσης της πεποίθησης για το “άλλο”, το καλύτερο μέλλον.
Όπως ανάφερα και ανωτέρω, η παράσταση είναι το αποτέλεσμα μιας ομαδικής προσπάθειάς. Είναι η απόρροια πολύμηνης δουλείας και ανάγνωσης- ανάλυσης εις βάθος, του έργου. Μικρές ιστορίες αποτελούν τον κορμό του, ιστορίες που δεν τις δημιούργησε η μυθοπλασία, αλλά προέκυψαν από αυτή καθ’ εαυτή την καθημερινότητα μας.
Το ίδιο αυτό καθ’ εαυτό το έργο επιβάλλει μια γρήγορη ροή, με εναλλαγές ταχύτατες καθώς η μια ιστορία διαδέχεται την επόμενη και εν τέλει όλες αυτές οι μικρές ιστορίες καταλήγουν σε μια και στην συνύπαρξη- συμβίωση των χαρακτήρων μέσα σε αυτές και από αυτές. Το ενδιαφέρον δε, εύρημα να περιστρέφονται οι ηθοποιοί στο σύνολο τους επί της σκηνής, να μεταφέρουν τα σκηνικά αντικείμενα ανάλογα με την ιστορία που θα ακολουθήσει, οι ίδιοι αυτοστιγμεί να μεταμφιέζονται είτε με μια περούκα ή με αλλαγή ρούχων, είτε με, έστω, ένα ζευγάρι γυαλιά, καθιστά την δράση ρεαλιστική και με απόλυτη συνοχή.
Οι έξι ηθοποιοί ( Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Τάσος Λέκκας, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Ελίζα Σκολίδη,, με την πειστικότητά τους, την φυσικότητά τους, τις καλοδουλεμένες ατάκες που ανταλλάσσουν και κυρίως με την συνοχή που έχουν αποκτήσει ως θεατρική ομάδα, δημιουργούν μια σκηνική ατμόσφαιρα τόσο αληθινή, τόσο προσεκτικής διαχείρισης του χιούμορ που διατρέχει όλο το έργο, ως εκ τούτου και την παράσταση, με την ορατότατη καυστική σατιρική ειρωνεία να καθορίσει την εξέλιξή της, με την υποκριτική ποιότητά τους, να είναι εμφατική.
Ένα ερμηνευτικό σύνολο, άξιο, καλά τοποθετημένο επί σκηνής και με τα προσωπικά τους ερμηνευτικά στοιχεία, (μιας και το σκηνικό είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς) να επιβάλλονται.
Όσο για το έτερο εύρημα, αυτό που σε τρεις οθόνες προβάλλεται ο εκάστοτε χώρος όπου διαδραματίζεται η κάθε ιστορία, είναι το επίσης καθοριστικό στοιχείο που εξελίσσει την δράση. (Σχεδιασμός video/ Χαρτογράφηση προβολής: Βασίλης Μανιάτης, Πέτρος Πρίντεζης )
Φυσικά και σημαντικό ρόλο παίζει και η διδασκαλία της κίνησης της Χρυσηίδος Λιατζιβίρη, όπως και ο γενικός σχεδιασμός του σκηνικού χώρου από την Μυρτώ Σταμπούλου (Συνεργάτης αρχιτέκτονας: Ίρις Σκολίδη ). Ο σχεδιασμός των φωτισμών έγινε από τον Αλέκο Αναστασίου.
Τα κοστούμια σχεδιάστηκαν από την Ειρήνη Γεωργακίλα και οι καθοριστικές μουσικές συνθέσεις δημιουργήθηκαν από τον Διαμαντή Αδαμαντίδη. Η σκηνοθέτις Αικατερίνη Παπαγεωργίου είχε βοηθό της την Ειρήνη Χαριτοπούλου.
Μια παράσταση που δεν ακολουθεί τις όποιες θεατρικές προσλαμβάνουσες καθώς δημιουργεί ένα σύγχρονο θεατρικό περιβάλλον κυρίως δε, δεν υποκύπτει σε τεχνάσματα, σε ξεπερασμένες τεχνικές αλλά προτείνει μια φρέσκια, καθαρή και απολαυστική προβολή ενός νεοελληνικού έργου από νέους ανθρώπους που έχουν και δυναμική και μεράκι για να δημιουργηθεί και να καθιερωθεί με σοβαρότητα ο σύγχρονος τρόπος έκφρασης των μέσων του σημερινού Θεάτρου.
Θέατρο: Μπέλλος
Κέκροπος 1, Αθήνα, τηλ: 210 3229889
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20:30
Κυριακή στις 18.00
Διάρκεια: 130’ – Διάλειμμα 10 λεπτών
