Είδαμε την παράσταση «Σκηνές από ένα γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν,
Τι είναι αυτό που ενώνει τον δρόμο δύο ανθρώπων; Η ανάγκη; Η ανασφάλεια; Τι είναι εκείνο που δεν τους αφήνει να αλλάξουν πορεία όταν πια το κοινό μονοπάτι έχει γίνει δύσβατο; Και ποιος άραγε φταίει και οι δρόμοι τους ξαφνικά χωρίζουν; Δύο άνθρωποι από το μαζί καταλήγουν εχθροί και αρχίζουν τα βέλη των ευθυνών. Αναζητούν τον ένοχο, αποποιούνται την ευθύνη ενώ το η μόνη αιτία είναι ότι «Είμαστε συναισθηματικά αναλφάβητοι. Ξέρουμε απ’ έξω μαθηματικούς τύπους. Αλλά δεν μας έμαθαν τίποτα για τις ψυχές μας.».
Η παράσταση «Σκηνές από ένα γάμο» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία της Έλενας Καρακούλη, ήρθε να φωτίσει ερωτήματα που μας ταλανίζουν αλλά προτιμάμε να μην εκφράζουμε. Ανέσυρε προβληματισμούς, για τις σχέσεις μας, την αγάπη, τη συντροφικότητα, που προτιμάμε να αφήνουμε καλά κρυμμένους στα σκοτεινά μέρη της ψυχής.
Η Έλενα Καρακούλη έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά αναλαμβάνοντας τη μετάφραση, τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία της παράστασης. Με δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, τον Νίκο Ψαρά και τη Μελίνα Ασλάνογλου, μας καλεί να γίνουμε κοινωνοί στην ιστορία ενός ζευγαριού και να ξετυλίξουμε μαζί το νήμα στον λαβύρινθο των σχέσεων. Με ευρηματικές σκηνοθετικές επιλογές, όπως τον συμβολισμό του χρόνου με την αλλαγή των ρούχων επί σκηνής, μας έδωσε μια παράσταση με εξαίρετη ροή.
Σε αυτό συνέβαλαν τα σκηνικά της Αλέγιας Παπαγεωργίου που ενίσχυσαν την αίσθηση ενός ψυχρού γάμου που στεγάζεται σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον. Τα κοστούμια, απόλυτα ταιριαστά στη σκηνοθετική ματιά, ανέλαβε η Βασιλική Σύρμα ενώ οι φωτισμοί που πραγματικά ανέδειξαν τις φωτεινές αλλά και σκοτεινές πλευρές μιας συμβίωσης είναι του Νίκου Βλασόπουλου.
Η Μαρίνα Ασλάνογλου και ο Νίκος Ψαράς έδωσαν ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Άμεσοι, ρεαλιστικοί, με φυσικότητα και απλότητα, απέδωσαν άριστα το πολυεπίπεδο κείμενο του Μπέργκμαν επί σκηνής. Καθηλωτικές ερμηνείες που έδωσαν γροθιά και έσπασαν την ωραιοποιημένη βιτρίνα των σχέσεων. Οι έξι σκηνές του έργου ήταν αρκετές για να νιώσουμε πώς γκρεμίζονται τα όμορφα παλάτια όταν χτίζονται με μοναδικό θεμέλιο την προσδοκία. Την προσδοκία της τελειότητας χωρίς να μιλάμε «για τους δικούς μας φόβους, για τη μοναξιά μας, για τον θυμό» αλλά καταλήγουμε να «Είμαστε εγκαταλελειμμένοι, ανίδεοι και θυμωμένοι μέσα στα ερείπια της φιλοδοξίας μας.».
Ένα βαθιά κοινωνικό έργο, μια συγκλονιστική παράσταση που κατόρθωσε να μετατοπίσει την ψυχή μας στο επίπεδο της συνειδητοποίησης του εαυτού μας. Θεατρόφιλοι αναγνώστες μας, να μη χάσετε αυτή την ευκαιρία να δείτε την παράσταση.
Γράφει η Έλενα Γαζγαλή, Φιλόλογος, MSc Θεατρική γραφή