Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης δίνει όλο του τον εαυτό ερμηνεύοντας τον Αυξέντιο Ιβάνοβιτς Ποπρίσσιν, έναν ψυχικά διαταραγμένο άνθρωπο που μέσα από τη βασανιστική του εξομολόγηση προσπαθεί να λυτρωθεί. Με έναν σχεδόν εφηβικό παρορμητισμό άλλοτε παινεύει τον εαυτό του και άλλοτε τον λυπάται για την ζωή του σε αυτό τον κόσμο. Ο Ιωσηφίδης βάζοντας όλη του την υποκριτική θέρμη στον ευαίσθητο αυτό ρόλο από θέμα προσέγγισης χαρίζει στον θεατή μέσα από αυτόν τον εξαιρετικό μονόλογο του Γκόγκολ, την εμπειρία της ψυχικής αποδιοργάνωσης του ήρωα χωρίς να λειαίνει την σκληρή πραγματικότητα της νόσου. Οδηγώντας μας από το γέλιο στο κλάμα συμπορευόμαστε μαζί του βήμα βήμα στην ψυχική κατάρρευση του ήρωα.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Πασσά υπήρξε καταλυτική για την αρτιότητα και τον εξαιρετικό ρυθμό της παράστασης. Το σκηνικό της Σοφίας Καραγιάννης εξαιρετικής έμπνευσης λειτουργεί συμβολικά ενισχύοντας την εικόνα της ψυχικής κατάστασης του ήρωα που νιώθει συγχρόνως ελεύθερος αλλά και φυλακισμένος καθώς η τρέλα είναι και μια μορφή ελευθερίας πέρα από τις κοινωνικές συμβάσεις. Η μουσική που επιμελήθηκε ο Κωνσταντίνος Πασσάς λειτούργησε λυτρωτικά στις οριακές στιγμές του ήρωα. Εξαιρετικός και ο φωτισμός του Νίκου Βλασόπουλου που ανέδειξε τις στιγμές των ψυχικών μεταπτώσεων του Ποπρίσσιν.
Μια παράσταση που μας συγκίνησε καθώς προσέγγισε με εκείνο το μέτρο που έπρεπε το κείμενο του Νικολάι Γκόγκολ και το ευαίσθητο θέμα της ψυχικής διαταραχής που πραγματεύεται. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές.
Πληροφορίες για την παράσταση εδώ.
Της Έλενας Γαζγαλή, 27/12/22
