25 C
Athens
Κυριακή, 16 Ιουνίου, 2024

«Ρένα», το μόνο ανώμαλο σε αυτήν τη ζωή είναι να αρνείσαι αυτό που σε κάνει να χαίρεσαι

Η Ρένα ανοίγει διάπλατα την πόρτα τους σπιτιού της σε μια παρέα αγοριών, που γνώρισε σε κάποιο pride. Και είναι απλά η αφορμή για να ανοίξει και την πόρτα της καρδιάς της. Και να εξιστορήσει τη ζωή της .

Άνοιξε την πόρτα και σε μας, στη γενική πρόβα της, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, και μας ταξίδεψε στους τόπους της , τους σταθμούς της, τους χάρτες της, σε όλα εκείνα που τη σημάδεψαν, που τη σφράγισαν, που την ωρίμασαν, σε όλα εκείνα για τα οποία «κοινώνησε» ζωή.

Ο Αύγουστος Κορτώ, μετά την εύθραυστη «Κατερίνα» του, μέσα από την «Ρένα» μας παραδίδει μια γυναίκα –σύμβολο: γεννημένη πόρνη, ζει σαν πόρνη, όμως δεν χαρίζει και δεν ξεπουλάει πουθενά ψυχή παρά μόνον σε ό,τι αγαπάει, θαυμάζει και εμπιστεύεται. Η «Ρένα» είναι η ίδια η Ελλάδα και οι απλοί άνθρωποί της, έτσι όπως έζησαν τις μεγάλες, ηρωικές αλλά και τραγικές στιγμές της, έτσι όπως έγραψαν οι ίδιοι την ιστορία της, έτσι όπως μεγαλούργησαν μέσα στην άγνοια τους για την ιστορικότητα των στιγμών τους κάνοντας απλά αυτό που επίτασσε η καρδιά τους, έτσι όπως πέρασαν από τους στροβίλους και υψώθηκαν περήφανοι, αξιοπρεπείς και σπουδαίοι μέσα από την φαινομενική ασημαντότητά τους. Η «Ρένα» του Αυγούστου Κορτώ, είναι ένας ύμνος στον απλό άνθρωπο, στον απλό λαό, την ιστορία του και τη διαδρομή του.

48367558_352184165330871_281189713572790272_n.jpg

Μάθαμε για την Μικρασιατική καταστροφή, τη δικτατορία Μεταξά, ανακαλέσαμε τον Μάη του 36 στη Θεσσαλονίκη, τον αγώνα να τσακιστεί ο φασισμός, τον εμφύλιο πόλεμο και τα βρώμικα Δεκεμβριανά. Τους αγώνες της αριστεράς, τα ξερονήσια και τις φυλακές, την επταετία του Παπαδόπουλου, τη μεταπολίτευση και την επίπλαστη άνθηση της δεκαετίας 80. Σιγοτραγουδήσαμε ρεμπέτικα και αντάρτικα, ελαφριά, λαικά και έντεχνα. Εντοπίσαμε άλλοτε ξεκάθαρα άλλοτε πίσω από τις λέξεις πρόσωπα και καταστάσεις, είδαμε εικόνες από το χτες, μπερδεμένες γλυκά με το σήμερα, απαγγείλαμε τους Μοιραίους του Βάρναλη, κατεβήκαμε μαζί της στους δρόμους, μεταλάβαμε τις αλήθειες της Ρένας. Αγαπήσαμε, ερωτευθήκαμε, νοιώσαμε και μεις ελεύθεροι («γιατί αγαπά μόνον ο ελεύθερος άνθρωπος, γιατί η αγάπη είναι ελευθερία»)

Η Νικαίτη Κοντούρη, ακολούθησε πιστά αυτήν τη γραμμή. Τοποθέτησε τη μορφή της γερασμένης αλλά γεμάτης ενέργειας Ρένας στο μέσο της σκηνής, περιτριγυρισμένη από νιάτα, ικμάδα, ζωντάνια, ενέργεια και μέλλον. Οι τρεις νεαροί, οι οποίοι ακούν, ρωτούν, βιντεοσκοπούν, ηχογραφούν το ψηφιδωτό της ζωής της, γίνονται οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές και οι άνθρωποί της. Με φόντο φωτογραφίες από τα ιστορικά γεγονότα, στα οποία η Ρένα βρίσκεται πανταχού παρούσα δίνοντας τους ζωή και παρόν και με μέσο μια ντουλάπα-μηχανή του χρόνου, η Ρένα και η παρέα της μεγαλουργούν στη σκηνή προσφέροντας μας όχι απλά συγκινητικές στιγμές, αλλά απλόχερα και γενναιόδωρα την ίδια τη Συγκίνηση.

47682513_1933972953356578_125847682848653312_n.jpg

Η Υρώ Μανέ, αναδεικνύεται ιδανική ερμηνεύτρια της Ρένας: Ζωγραφίζει τη ζωντάνια και την ενέργεια της ηρωίδας της, με το σύνολο των εκφραστικών μέσων της, με το λαλίστατο της παρουσίας της, φυσικά, αυθεντικά και γνήσια. Έχει ένα μοναδικό τρόπο να εκφράζει την τραγικότητα με όρους κωμωδίας, να την μεταφέρει στο κοινό στην πραγματική της διάσταση, χωρίς μελοδραματισμούς και εντάσεις. Ξέρει πολύ καλά να ζωγραφίζει το χαμόγελο μέσα από την πίκρα, και να αναδεικνύει ξεκάθαρο αυτόν το σκοπό της παράστασης.

47686454_280339729336525_8780697342568300544_n.jpg

Μαζί της η νεαροπαρέα των Κωνσταντίνου Φάμη, Άγη Εμμανουήλ και Μιχάλη Αβρατόγλου, συμμετέχουν και συμπράττουν, όχι παθητικά, αλλά ντύνονται τους ρόλους των ανθρώπων της ζωής της Ρένας, μεταμορφώνονται στις προσωπικότητες που στάθηκαν δίπλα της (τι θαυμάσια η ερμηνεία και η μεταμόρφωση του Κωνσταντίνου Φάμη στο ρόλο του «Αλεξανδρινού»), γίνονται οι συμπρωταγωνιστές της, οι μάρτυρες και οι ακροατές της.

Πιο πίσω, οι Παναγιώτης Τσεβάς και Κώστας Νικολόπουλος, συνοδεύουν ζωντανά με τις μουσικές της Ελλάδας στο πέρασμα αυτών των χρόνων, δίνοντας το στίγμα της εποχής.

Απόλυτα συνεπές το σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη στο ύφος και την ατμόσφαιρα της παράστασης, κοστούμια εξαιρετικά από τον ίδιο.

Τα φώτα της Στέλλας Κάλτσου, αλλάζουν τόπο , χρόνο και εποχές της Ρένας στη σκηνή.

48235383_585681438519804_2998190036521844736_n.jpg

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η Ρένα σε καλεί στο «τσαρδί» της, να γδυθείς την καθημερινότητά και την αφασία του παρόντος σου, και να ντυθείς το παρελθόν σου με το βλέμμα στο μέλλον σου, να κατανοήσεις επιτέλους ότι «το μόνο ανώμαλο σε αυτήν τη ζωή είναι να αρνείσαι αυτό που σε κάνει να χαίρεσαι»

Και φεύγοντας θα σιγοτραγουδάς «μην μου ξαναφύγεις πια, μάτια μου», ρίχνοντας ένα τελευταίο βλέμμα στη σκηνή και βλέποντας τη Ρένα-Ελλάδα να χώνεται και πάλι στην ντουλάπα της ιστορίας. Τη Ρένα, τη δική σου πια…

Κώστας Ζήσης 11/12/2018

φωτο: Θωμάς Δασκαλάκης

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ 

48361009_518533065300944_3571537414277038080_n.jpg

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Σχετικά Άρθρα

Τελευταία Άρθρα