Τρεις παραστάσεις, φαινομενικά διαφορετικές μεταξύ τους, όμως τόσο κοινές στον προβληματισμό για τον σύγχρονο άνθρωπο και τη ζωή του.
Στρινμπεργκ, Πίντερ, αλλά και ο πιο σύγχρονος Μπάρτον, καταθέτουν με το έργο τους τη δική τους διάσταση για το ανθρώπινο είδος, έτσι όπως το διαμορφωνει ένα σύστημα που στέκεται ανωτερο, πάνω από κάθε ιδανικό, κάθε συναίσθημα,από τον ίδιο τον προορισμό του ανθρώπου, διαβρώνοντας συνειδήσεις, πλάθοντας χαρακτήρες, καθορίζοντας συμπεριφορές. Αιχμηρες εικόνες, σαρκαστικό χιούμορ, οξείς και κοφτεροί διάλογοι τα όπλα τους στον καθένα ξεχωριστά. Και κοινό τους χαρακτηριστικό: η αγάπη για αυτό που λέγεται Άνθρωπος, και η βαθύς προβληματισμός για τη ζωή και την πορεία του, Και βέβαια ένα σχόλιο και ένα υστερόγραφο για μια ολόλευκη ποιητική κάθοδο στον Άδη δια χειρός Μπογδάνου.
Ο Νικόλας Μίχας, στο Tempus Verum – Εν Αθήναις κάνει μια σύγχρονη ανάγνωση ενός πολύ δύσκολου έργου, με εξαιρετική επιτυχία. Το “Ονειρόδραμα” του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, έργο πολυπρόσωπο (με 55-60 ρόλους αν δε γελιέμαι) μεταφέρεται στη σκηνή από 4 (ή και 5) άξιους ηθοποιούς, και αυτό από μόνο του αποτελεί άθλο. Ο παράλογος κόσμος του ονείρου, συναντά την ανθρώπινη δυστυχία, με εναλλασσόμενες σκηνές και παλλόμενο ρυθμό.
Το ηχητικό περιβάλλον, συνοδεύει μοναδικά και μόνιμα σχεδόν την επί σκηνής δράση, με μια υπέροχη πρωτότυπη μουσική γραμμένη από τον πολύ νέο Τάσο Μπεκύρο, ενώ και τα φώτα της Μαριέττας Παυλάκη, υποβάλλουν το θεατή στην ονειρική (και ονειρεμένη) ατμόσφαιρα.
Πηγαίνετε να δείτε το “Ονειρόδραμα”. Θα συνειδητοποιήσετε πόσα πολλά έχει να μας πει ο Στρίνμπεργκ για το σήμερα. Η Συρία, και η δυστυχια του ανθρώπου, ήταν και τότε εκεί, δίπλα μας…
– Γιατί τα μάτια κλαίνε, όταν αντικρίζουν τον πόνο;
– Για να καθαρίζουν και να βλέπουν όσο μπορούν μακρύτερα….
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ
Εντολείς και παραγγελιοδόχοι, ρυθμιστές και εκτελεστές, ανώνυμοι και άγνωστοι οι μεν, ολοζώντανοι και τραγικά αστείοι οι δε. Ο Μπεν και ο Γκας, είμαστε εμείς, το ίδιο τραγικοί και το ίδιο αστείοι, αμήχανοι και ανήμποροι, πάντα όμως υπάκουοι μπροστά σε ένα “Βουβό Σερβιτόρο” που ρυθμίζει ανώνυμα τις ζωές μας και τις σχέσεις μας, και πολύ εύκολα μας ωθεί ακόμα και στην αλληλοεξόντωση μας.
Η Πιντερική ατμόσφαιρα κατακλύζει το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων με δύο εξαίρετους ηθοποιούς, τον Θανάση Ισιδώρου και τον Κωστή Μπούντα. Οι δυο ερμηνευτές βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τους ρόλους τους, συνιστώντας ένα ιδανικό δίδυμο που ο ένας καθορίζεται από τον άλλο, και αλληλοσυμπληρώνονται χτίζοντας την πικρή ειρωνία και τον σκληρό σαρκασμό του συγγραφεα. Οι σκηνοθέτες αναμφισβήτητα επένδύουν σε αυτήν την μεταξύ τους χημεία για μια θεατρική παράσταση όπου οι ερμηνείες έχουν τον πρώτο και τον τεέυταίό λόγο.
Ο “Βουβός Σερβιτόρος” του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Νίκου Πασχίδη και Νουρμάλα Ήστυ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ
Η παράσταση “Σε μια μέρα” του ‘Αλλεν Μπάρτον σε σκηνοθεσία Σόφης Παπαδοπούλου, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, αποτελεί έναν Ύμνο στην ανδρική φιλία. Οικογένεια, γονείς, παιδιά, σύζυγοι, κοινωνία, πολιτική, γυναίκες, καριέρα και επάγγελμα, σύγχρονος βίος και σόσιαλ μίντια, σεξουαλική ζωή (σε όλες τις εκφάνσεις της), όλα μα όλα όσα συνθέτουν και αποτελούν τη ζωή ενός σημερινού άντρα ξεδιπλώνονται σε αυτήν την εύρυθμη και απολαυστική παράσταση/κουβέντα δύο εγκάρδιων φίλων: του Τζεφ/Φάνη Παύλόπουλου και του Νταν/Κίμωνα Φιορέτου..
Η φιλία, με όλα τα σκαμπανεβάσματα της σε πρώτο πλάνο και μια τρυφερή παράσταση με δύο ηθοποιούς που καταφέρνουν να αποδώσουν εξαιρετικά τόσο την ταύτιση όσο και τη σύγκρουση των ηρώων τους, και να εναλλάσσουν το γλυκό με το πικρό, το γέλιο με το δράμα, τη φαντασία με την πραγματικότητα, με τον πλέον απλό και ανεπιτήδευτο τρόπο.
Η σκηνοθεσία κινείται σε γρήγορους, σπιντάτους ρυθμούς,αναδεικνύοντας την “καθημερινότητα” των χαρακτήρων, με τρόπο απλό και εξίσου καθημερινό. χωρίς υπερβολές . Η σκηνογραφία της Μαρίας Καραπούλιου, απολύτως ρεαλιστική στην αναπαράσταση ενός πάρκου εντός της θεατρικής αίθουσας, Στο ίδιο μήκος κύματος της ανάδειξηςτου σύγχρονου άντρα σε ένα αστικό περιβάλλον κινούνται και τα κοστούμια που η ίδια έχει επιμεληθεί.
Θεωρητικά, έχει δύο ακόμη παραστάσεις στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Είμαι σίγουρος όμως ότι ο Τζεφ και ο Νταν, θα πρέπει οπωδήποτε να ξανασυναντηθούν (και σύντομα) στο ίδιο πάρκο.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ
ΥΓ. Και βεβαιώς και η αγάπη για την Ζωή και τον Έρωτα Όποιος θέλει να δει, έναν ολόλευκο φωτεινό Άδη, και δύο λαμπερά πρόσωπα να τον οδηγούν σε αυτόν μέσα από εξαιρετικές μουσικές, δύσβατα ποτάμια και “πρωτόπλαστη” αθωότητα, ας προλάβει τον ποιητικό “Ορφέα και Ευρυδίκη” του Δημήτρη Μπογδάνου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και ας αφεθεί στην εξαιρετική αισθητική του σκηνοθέτη. Ένας εικαστικός παράδεισος μέσα στην απλότητα σκηνής, κειμένου και ερμηνειών και αυτό τα λέει όλα. Μην το χάσετε!
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ
γραφει και επιμελείται ο Κώστας Ζήσης
