Είδαμε την παράσταση: “Αλμανάκ” στο Studio Μαυρομιχάλη

Την περασμένη Τρίτη το βράδυ απόλαυσα στο Στούντιο Μαυρομιχάλη ένα μικρό κομψοτέχνημα, ένα μικρό έργο τέχνης που μας συνεπήρε και μας συγκίνησε..Μια παρέα εξαιρετικά ταλαντούχων παιδιών με θάρρος, τσαγανό και περίσσεια νεανικής ορμής και δημιουργικότητας κατέθεσαν την προσωπική τους σφραγίδα πάνω στην Ελλάδα της κρίσης με όχημα το μοναδικό κείμενο της Μαριάννας Κάλμπαρη και με οδηγό τον σοβαρό, μελετημένο και πολύ ώριμο για το νεαρό της ηλικίας του σκηνοθέτη Κωνσταντή Μπαρμπούρη..

 

Η παράσταση κινείται σε δύο πλαίσια..Από την μία έχουμε παράθεση κάποιων πληροφοριών και γεγονότων για την Ελλάδα της κρίσης, και όχι μόνο, και από την άλλη παρακολουθούμε μικρές ιστορίες που αντανακλούν όχι μόνο την Ελλάδα της κρίσης αλλά και τον ιδιαίτερο ψυχισμό του νεοέλληνα..Συνδετικός κρίκος αυτών είναι τα μικρά σχόλια των πρωταγωνιστών που διανθίζουν, προκαλούν και ενδυναμώνουν το δίκαιο των επιχειρημάτων τους..

 

Καταλυτικό ρόλο σ΄ αυτή την αλληλουχία λόγου και γεγονότων παίζει το μικρό κοριτσάκι που ερμηνεύει με μοναδική χάρη, παρρησία και θάρρος η Βέρα Μακρομαρίδου..Το κοριτσάκι νομίζω εκφράζει την αθωότητα της παιδικής ψυχής, της πολύ νεώτερης γενιάς, που προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του και ταυτόχρονα απορεί για τα όσα γίνονται..

 

Τι φταίει που φτάσαμε μέχρι εδώ; Γιατί αφήσαμε την πατρίδα μας να κατρακυλήσει τόσο πολύ; Βέβαια το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί παραμερίσαμε το εμείς για το εγώ; Και ασφαλώς ένα άλλο βασικό ερώτημα είναι τι αντιπροσωπεύει η πατρίδα για καθέναν από εμάς; Είναι απλά μια συμμαχία συμφερόντων και διακανονισμών που λειτουργεί με όρους επιβίωσης και βολέματος ή κάτι ανώτερο πνευματικά και πολυπλοκότερο; Μήπως η πατρίδα είναι τα χώματα, οι θάλασσες και τα βουνά αλλά και η πνευματικότητα, ο ψυχισμός και η ευαισθησία των ανθρώπων αυτού του τόπου;

 

Γιατί αφήσαμε τους εαυτούς μας να κατρακυλήσουν στην θλίψη του εγωισμού και της αδιαφορίας για τον άλλο και δεν προσπαθήσαμε να δούμε στον καθρέφτη του εαυτού μας τον συνάνθρωπό μας να τείνει χείρα κατανόησης, συμπαράστασης και αλληλεγγύης; Προφανώς φταίει και το υπάρχων πολιτικό-οικονομικό σύστημα αλλά ακόμα περισσότερο η υπερβολή μιας κοινωνίας η οποία βάσισε την ευτυχία της στις υλικές απολαύσεις, στην κατοχή υλικών αγαθών και στην περιθωριοποίηση ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας..Μια κοινωνία, και μάλιστα μιας χώρας με χαμηλή παραγωγικότητα και έλλειψη εξαγώγιμων προϊόντων, που έχει σαν οδηγούς την υλική και μόνο ευδαιμονία, την διαφθορά, το βόλεμα και την αδιαφορία για τον συνάνθρωπο δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη από την σημερινή..

 

Τα παιδιά στην παράστασή μας έδωσαν ΟΛΟΙ τους μια συγκλονιστική ερμηνεία που μας καθήλωσε, μας συγκλόνισε και μας έδωσε μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας για το μέλλον..Είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που μπορούν να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία, αυτή τη φορά σε γερά θεμέλια, πάνω βέβαια στα μνημονιακά αποκαΐδια και στην νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα των καπιταλιστικών μηχανισμών που κυριαρχούν παγκοσμίως..Δυστυχώς βέβαια δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας αλλά μπορούμε να ζήσουμε ο ένας δίπλα και όχι απέναντι από τον άλλο..

 

Από την παράσταση ξεχώρισα εκτός από τη Βέρα και τον υπέροχο Ορέστη Ζακυνθινό με τη δυναμική, επιβλητική και στεντόρεια παρουσία του..Ωστόσο όλοι τους ήταν ΥΠΕΡΟΧΟΙ γιατί έβγαλαν την ψυχούλα τους πάνω στο σανίδι και με το παραπάνω..! Η σκηνοθεσία του Κ. Μπαρμπούρη ήταν μετρημένη, χωρίς υπερβολές και ευκολίες..Ανέδειξε τους προβληματισμούς και τα μηνύματα του έργου με προσοχή, τόλμη, ευαισθησία και απέραντο σεβασμό στους καλλιτέχνες, στο κοινό και σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση και την οικονομική καχεξία..

 

Η μουσική του Παύλου Κατσιβέλη ήταν πολύ όμορφη και αντικατόπτριζε τα συναισθήματα και τις λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις των πρωταγωνιστών της μοναδικής αυτής παράστασης..Οι φωτισμοί του σκηνοθέτη ήταν καθοριστικοί για την ανάδειξη και των ερμηνειών γενικά αλλά και των εσωτερικών εντάσεων και αγωνιών των ηρώων..Όλες οι ιστορίες που είδαμε ήταν βγαλμένες μέσα από την σημερινή σκληρή πραγματικότητα ωστόσο αυτή η κραυγή πόνου, θυμού, απελπισίας και αγωνίας δεν ήταν αδιέξοδη..Μέσα από την τέχνη καλούμαστε να σηκώσουμε το ανάστημά μας ξανά..Όλοι μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πολλά..Όχι μόνο να επιβιώσουμε αλλά και να εξανθρωπίσουμε, έστω και σ΄ ένα μικρό βαθμό, αυτό το σκληρό, απάνθρωπο  και ανηλεές σύστημα που ελέγχει και χειραγωγεί τις ζωές μας..ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ..ΑΞΙΖΕΙ Ν΄ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ..Και αυτή η εξαιρετική παράσταση και οι υπέροχοι καλλιτέχνες μας έδειξε τον δρόμο..!

 

Τέλος να ευχαριστήσω την μοναδική Νατάσα Παππά για την εξαιρετική φιλοξενία της..! Να είσαι καλά Νατάσα! Ευχαριστούμε πολύ για όλα! Καλή συνέχεια με τέτοιες και ακόμα καλύτερες παραστάσεις..!

 

 

Του Θεόδωρου Προπατορίδη, 14/2/2016