Ο Γιάννης Γαβρίλης γράφει για την παράσταση ‘’ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ’’, όπου το Θέατρο ‘’Παλλάς’’ μεταμορφώνεται σε αυτήν τη πόλη της σαγήνης, των δολοπλοκιών, του Μύθου, του έρωτα, της αμφισβήτησης, των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, της καταπίεσης, των διωγμών, της ανάπτυξης και της οπισθοδρόμηση της.
Η μοιραία πολυπολιτισμική πόλη, που στους κόλπους της, μεγαλούργησαν επιστήμονες, μαθηματικοί, ιστορικοί, αστρονόμοι, ιατροί, καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές. Όπου το Ελληνικό στοιχείο καθόρισε την ανάπτυξη της, τόσο οικονομικά όσο και πνευματικά αν και εν συνεχεία χάθηκε.
Θέλει τόλμη, μεράκι, θεατρική γνώση, αποφασιστικότητα, ρίσκο, για να ανέβει μια υπερπαραγωγή όπως είναι αυτή που παρακολουθήσαμε. Μιας και η παράσταση είναι η θεατρική προβολή ενός οράματος. Και η σύγκληση, η σύμφωνη γνώμη δυο ανθρώπων του χώρου, να κάνουν αυτό το όραμα, θεατρική προσλαμβάνουσα που δεν είναι και το ευκολότερο. Αντιθέτως.
Από την μια ο παραγωγός Γιάννης Κέντ, που δέχτηκε να αναλάβει το ρίσκο, να δημιουργηθεί μια παραγωγή που θα έφερνε επί της θεατρικής σκηνής το όραμα του Φωκά Ευαγγελινού. Την ιδέα του, ούτως ειπείν, να πάρει θεατρική υπόσταση, η γνωριμία του με την πόλη Αλεξάνδρεια, που δεν την έχει ζήσει, αλλά την γνώρισε από την ανάγνωση της Ιστορίας της και τις αναφορές της στην Λογοτεχνία.
Και από την ποίηση του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη.
Για να φτάσει να πάρει θεατρική υπόσταση αυτή η ιδέα, αυτό το όραμα (ο Φωκάς Ευαγγελινός, συχνότατα αναφέρεται σε αυτό) χρειάστηκε ικανός χρόνος. Αρχικά έπρεπε να γραφτεί το κείμενο.
Πλησίασε την δημιουργικότατη στο χώρο της θεατρικής γραφής, Ζέτη Φίτσιου για να γραφτεί ένα πρωτότυπο κείμενο, που με την δραματουργική επεξεργασία του Γιάννη Παναγόπουλου, θα συμπεριελάμβανε όλη την πολυσήμαντη ύπαρξη της Αλεξάνδρειας, με τρόπο γλαφυρό, ευκολονόητο και με γνώμονα την ιστορία της σε συνδυασμό με την μυθοπλασία.
Και ο Φωκάς Ευαγγελινός δημιουργεί (με βοηθό την Εύη Νάκου). Σκηνοθετώντας μια ‘’πολυδιάστατη παράσταση’’, με ρυθμό στη κίνηση, ταχύτητα, εστιασμένες εναλλαγές σκηνών, συναίσθημα, με αναπαράσταση ικανή, της ζωής αυτής της πόλης στην εποχή της δεκαετίας του ’30 και με τις ευρηματικά στοχευμένες οδηγίες του να κινήσει έναν πολυπληθή θίασο, να δημιουργεί έναν κόσμο ονειρικό μα εν τέλει και τόσο πραγματικό.
Θα μου επιτραπεί δε, να μην αναφερθώ ξεχωριστά σε κάθε ηθοποιό, γιατί η αίσθηση που αποκόμισα από τις σημαντικές ερμηνείες είναι πως υπήρξε αρμονία και συλλογικότητα υποκριτική, ακολουθώντας (ερμηνευτικά πάντα) ο ένας την άλλη, η μια τον άλλο ηθοποιό, δημιουργώντας ένα σύνολο, με θεατρική συνέπεια.
Είκοσι τέσσερις, που ήξεραν τι κάνουν, γιατί υπάρχουν επί σκηνής, δουλεμένοι και μελετημένοι (και σε προσωπικό επίπεδο), με την συναδελφοσύνη να επικρατεί. Τους/τις θεωρώ ως ένα από τα καθοριστικά στοιχεία της παράστασης…
Άννα Μάσχα, Εριέττα Μανούρη, Ιωάννη Παπαζήση, Αλκιβιάδη Μαγγόνα, Χριστίνα Αλεξανιάν, Ελένη Καρακάση, Αλίνα Κοτσοβούλου, Δημήτρη Δεγαΐτη, Φωτεινή Παπαθεοδώρου, Λήδα Ματσάγγου, Γιώργο Ψυχογυιό, Γιάννη Στόλλα, Γιάννη Μάνιο, Αλέξανδρο Σιάτρα, Δημήτρη Μαχαίρα, Χρίστο Νικολάου, Δανάη Πολίτη, Ειρήνη Βαλατσού, Άννα Λεμπεντένκο, Παναγιώτη Παντέρα, Μάγια Βασιλάκη, Νίκο Φραντζέσκο, Βασιλική Σουρρή, Ηλιάνα Ιωαννίδου.
Και αυτή η ατμόσφαιρα! Ναι, βρισκόσουν στην Αλεξάνδρεια! Ο σκηνικός χώρος, μαγικά αληθινός. Με το σκηνικό του Μανώλη Παντελιδάκη! ειδικά το τεράστιο γλυπτό της αποκοιμισμένης Αλεξάνδρειας που ‘’χάθηκε’’ (Γλυπτική αγάλματος Φρέντυ Γκίζα). Με τις προβαλλόμενες σφύζουσες από κίνηση εικόνες της, που ζωντάνευαν, τους δρόμους της, τις συνοικίες της, τα μέγαρα της, το πήγαιν’ έλα των κατοίκων της, με τον επιβλητικό σχεδιασμό (Video Art) του Παντελή Μάκκα (!). Κατά την προσωπική μου άποψη, η παράσταση δεν θα ήταν τόσο μαγευτική και παράλληλά και τόσο αληθοφανής ως προς την τόσο ζωντανή απεικόνιση της τότε Αλεξάνδρειας, αν δεν υπήρχε η εμπνευσμένη δουλειά του κ. Μάκκα. Και βέβαι με τον ατμοσφαιρικό σχεδιασμό των φωτισμών από τον Γιώργο Τέλλο και την Στέλλα Κάλτσου, τα εκπληκτικής ωραιότητας πολλά κοστούμια, σχεδιασμένα από την Ιωάννα Τσάμη. Αν μας επιβλήθηκε η όλη θεατρική αυτή ατμόσφαιρα, σημαντικά συνετέλεσε η μουσική και τα τραγούδια (σε στίχους του Άρη Δαβαράκη) της Ευανθίας Ρεμπούτσικα που με τις συνθέσεις της, δημιούργησε σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, την Μουσική Διδασκαλία του Πάνου Δήμα, ένα ταξίδι, που λες και ήσουν εκεί, εισέπνεες τον Αλεξανδρινό αέρα.
Και η ποίηση του Αλεξανδρινού Κωνσταντίνου Καβάφη, να κυριαρχεί.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
————————————————————————————
Μια παράσταση ευφρόσυνη, με αισθητική, με σωστή θεατρική απόδοση, με πρόκληση της μνήμης και ίσως ονειρικής εντός της ιστορική της τεκμηρίωσης.
«Αλεξάνδρεια»
στο Θέατρο ‘’Παλλάς’’
Παραστάσεις: Κάθε Πέμπτη στις 20:00, κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:15
Διάρκεια:150′ (20′ διάλειμμα)
Προπώληση εισιτηρίων: pallastheater.com | more.com |στα ταμεία του Θεάτρου