Μια δεδομένη γοητεία την εκπέμπει λόγω της εξωτερικής της εμφάνισης. Αλλά αυτό είναι μόνο το προφανές. Γιατί στην περίπτωση της Κωνσταντίνας Κλαψινού η γοητεία της προέρχεται πολύ περισσότερο από το μυαλό, την καρδιά και τη συνολική της αύρα.
Με το θετικό της πνεύμα αρκούν μόνο λίγες στιγμές για να σε κερδίσει. Και λίγο πριν ξεκινήσει η νέα σεζόν, που θα την βρει σε δύο παραστάσεις, απολαμβάνει τη συμμετοχή της στο Ντέστινι του Άκη Δήμου σε σκηνοθεσία Νίκης Σκιαδαρέση στο 104.
Εκεί μάλιστα υποδύεται εν μέρει τον εαυτό της, όπως είχε επιλέξει η σκηνοθέτις. Ένα από τα στοιχεία, πάντως, που δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό για την Κωνσταντίνα είναι η έφεσή της στο γράψιμο.
Έχοντας ήδη ξεκινήσει να γράφει θεατρικά έργα, είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να τη δούμε να γράφει σε τηλεόρασή και κινηματογράφο. Από τα δείγματα που μας έχει στείλει, πάντως, είναι κάτι που της ταιριάζει πολύ…
* Η υποκριτική για μένα σε επαγγελματικό επίπεδο δεν ήταν ποτέ μία από τις επιλογές μου. Ήταν κάτι που θαύμαζα και παρατηρούσα με δέος, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να είπα: «Θα κάνω αυτό στη ζωή μου». Αποφάσισα να το διδαχθώ για να δοκιμαστώ σε πράγματα και καταστάσεις που με τρόμαζαν, όπως η έκθεση.
* Πίστευα πως τελειώνοντας τη δραματική σχολή θα χρησιμοποιήσω τις γνώσεις που πήρα, στις σπουδές μου ως κοινωνική λειτουργός, κάνοντας παράλληλα θεατρικό παιχνίδι σε ευπαθείς κοινωνικά ομάδες. Πριν καν τελειώσω το δεύτερο έτος, έτυχε να δουλέψω ως ηθοποιός και η μία δουλειά έφερε την άλλη.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει έρευνα και παρατήρηση. Σημαίνει να μπορείς να αφήνεις το εγώ σου στην άκρη και να γίνεσαι κάτι άλλο με μοναδικό στόχο να πεις ιστορίες και να μεταφέρεις μηνύματα και προβληματισμό. Σημαίνει μελέτη του ανθρώπου και του κόσμου στον οποίο ζούμε. Αν καταφέρεις μέσα από αυτήν να μετακινήσεις έστω και λίγο έναν άνθρωπο, να τον συγκινήσεις ή ακόμη και να τον διασκεδάσεις, έχεις καταφέρει τα πάντα απ’ όσα μπορείς να του μεταδώσεις.
* Κάθε φορά που η κοινωνία μας έχει να αντιμετωπίσει καταστάσεις που μας ταρακουνούν, αλλάζει σε μεγάλο βαθμό η ψυχολογία μας, ο τρόπος σκέψης και αντιμετώπισης της ζωής. Αυτό συμβαίνει σε όλους και όχι μόνο στους ηθοποιούς. Πίστεψα από την αρχήπως μία πανδημία και τα κινήματα υποστήριξης του συνανθρώπου μας όπως το Support και το Metoo θα μας έφερναν πιο κοντά και θα μας έκαναν να επαναπροσδιορίσουμε πολλές συμπεριφορές και στόχους μας.
* Αντ΄αυτού είδα μίσος, βία και εκδίκηση να έρχονται στην επιφάνεια. Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως δεν έγιναν και πολλά καλά. Η πανδημία μας προσγείωσε τη στιγμή που θεωρούσαμε πολλά πράγματα δεδομένα. Το Support μας έκανε να νοιαστούμε για την επιβίωση των συνανθρώπων μας και το Metoo έδωσε γαλήνη σε πολλούς που για πολλά χρόνια έκρυβαν πόνο και φόβο. Επιλέγω να κρατήσω τα τελευταία.
* Ανέκαθεν σε περιόδους όπου οι άνθρωποι σε μια κοινωνία δοκιμάζονταν ποικιλοτρόπως, η τέχνη έπαιζε ουσιαστικό και ευεργετικό ρόλο στις ψυχές και την αφύπνιση του κόσμου. Ίσως στις πιο δύσκολες καταστάσεις να την έχουμε πιο ανάγκη από ποτέ. Με λύπησε το γεγονός πως κάποιες φορές αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία και όχι μόνο, ως είδος πολυτέλειας και μη αναγκαίο αγαθό την στιγμή που όπως είπαν πολλοί, κινδύνευε η ανθρώπινη ζωή. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να πιστεύω πως απαξιώθηκαν εσκεμμένα οι καλλιτέχνες γιατί όσο και να το ψάχνω μέσα μου, δεν βρίσκω τον λόγο να γίνει κάτι τέτοιο. Θεωρώ πως ήταν πανικός και αδυναμία να αξιολογηθούν σωστά οι ανάγκες του κόσμου σε όλους τους τομείς. Η τέχνη και οι καλλιτέχνες βοήθησαν σε τεράστιο βαθμό στην αντιμετώπιση του εγκλεισμού.
* Η παράσταση μας «DESTINY» του ‘Ακη Δήμου προέκυψε από μία παρέα κοριτσιών που είχαμε ανάγκη να συνδυάσουμε δουλειά με διασκέδαση χωρίς το άγχος της επιτυχίας και της εισπρακτικής αλλά και της καλλιτεχνικής που έχουν οι παραγωγές. Θέλαμε να απομονωθούμε και να δημιουργήσουμε κάτι που θα μας κάνει να περνάμε εμείς καλά και όσοι έρθουν να μας δουν.
* Σίγουρα μας άγγιξαν πολλά σημεία της ιστορίας και είδαμε δικούς μας φόβους και ανασφάλειες μέσα στο κείμενο του Άκη Δήμου, αλλά ποτέ δεν χάσαμε τον στόχο μας που ήταν να μπούμε σε ένα θέατρο και να δημιουργήσουμε. Ο κόσμος που έρχεται και το βλέπει φεύγει με ένα τεράστιο χαμόγελο και αυτό είναι η δική μας ανταμοιβή.
* Η ηρωίδα που υποδύομαι είμαι εγώ. Ήταν η επιλογή της Νίκης Σκιαδαρέση που το σκηνοθετεί. Ήθελε να την φέρω όσο πιο κοντά στην Κωνσταντίνα, γίνεται. Να βρω στις ανασφάλειες της, εμένα. Ν’ αναγνωρίσω στα ψέματα που λέει, τα ψέματα που λέω εγώ στον εαυτό μου καθημερινά. Οι πρόβες ήταν μια διαρκής ψυχοθεραπεία και έγιναν η αιτία να βρω πολλές απαντήσεις που έψαχνα για καιρό. Το να δουλεύεις με δύο κορίτσια όπως η Τόνια και η Νίκη δεν διαφέρει σε τίποτα από το να συναντιέσαι με ανθρώπους που σ’ αγαπούν, νοιάζονται και είναι έτοιμοι να σε ακούσουν. Κάπως έτσι φτιάχτηκε η πιο απολαυστική μέχρι στιγμής παράσταση στην οποία έχω συμμετάσχει.
* Η τηλεόραση είναι ένα μέσον που αγαπώ. Της χρωστάω πολλά και μου αρέσει να βλέπω να γίνονται ωραίες δουλειές. Είτε ως ηθοποιός, είτε ως θεατής. Προς το παρόν όμως, ο χειμώνας που έρχεται θα με βρει στο θέατρο, σε δύο παραστάσεις που ανυπομονώ να ξεκινήσω.
* Είχα την τύχη να συμμετέχω σε δουλειές που αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο και πολλές φορές ήταν δύσκολο να σε διαχωρίσουν από τον ρόλο που υποδύεσαι. Είμαι ένας άνθρωπος που όταν κάνω γυρίσματα για μια σειρά, βγαίνω σπάνια έξω λόγω κούρασης και γι αυτό δεν βίωνα συχνά τις αντιδράσεις του κόσμου όταν θα σε συναντήσουν κάπου.
* Τις φορές που συνέβη έχω εισπράξει μόνο θετικές αντιδράσεις με σεβασμό και πολλά χαμόγελα. Μόνο ευγνωμοσύνη νιώθω για την αναγνωρισιμότητα που μου έχει προσφέρει η τηλεόραση.
* Ο ελληνικός κινηματογράφος θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια έχει δώσει πολύ καλά δείγματα που μας κάνουν όλους να θέλουμε να κάνουμε ωραίες ταινίες. Η νέα γενιά σκηνοθετών έχει να δώσει πολλά και να ανοίξει νέους δρόμους. Το μόνο που δεν θα ήθελα να κάνω και γι’ αυτό έχω απαντήσει αρνητικά σε κάποιες προτάσεις που μου έχουν γίνει, είναι ταινίες που δεν διαφέρουν σε τίποτα από ένα επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς.
* Είμαι παιδί που μεγάλωσα με ένα ημερολόγιο στο χέρι. Έγραφα τα πάντα, ακόμη και πράγματα που δεν μου συνέβησαν ποτέ. Αν το διάβαζε κανείς θα πίστευε πως έχω την πιο συναρπαστική ζωή κι ας ήμουν στην ηλικία των 12 ή των 17. Στην πορεία αποφάσισα να γράψω θεατρικούς μονολόγους αλλά πάντα τους άφηνα στη μέση γιατί θύμωνα που δεν μπορούσα να δώσω το τέλος που ήθελα. Γενικά έχω θέμα στο να ολοκληρώνω όσα αρχίζω.
* Κάποια στιγμή, όταν άρχισα να έρχομαι σε επαφή με σενάρια ως επαγγελματίας πια ηθοποιός συνειδητοποίησα ότι ήθελα πολύ να τα αλλάζω. Ήθελα να παίρνω τους σεναριογράφους και να τους δίνω ιδέες και να τους προτείνω πράγματα. Δεν το έκανα από διακριτικότητα αλλά με έπνιγε. Έτσι αποφάσισα να κάνω την δική μου προσπάθεια. Έχω γράψει κάποια που φυσικά δεν έχω ολοκληρώσει. Ίσως κάποια στιγμή…
* Με τον χορό και τον αθλητισμό έχω μία σχέση αγάπης και μίσους. Νιώθω υπέροχα όταν τα ξεκινάω, αλλά πολύ γρήγορα τα βαριέμαι και βρίσκω δικαιολογίες για να τα σταματήσω. Προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου συχνά ότι πρέπει να ξεκινήσω και πάλι γυμναστική.
* Το τραγούδι μόνο όταν χρειάζεται για μία δουλειά μπαίνει στη ζωή μου και η σκηνοθεσία δεν είναι κάτι που με ενδιαφέρει. Ίσως στο μέλλον το τολμήσω, αλλά μόνο όταν νιώσω σίγουρη για τον εαυτό μου να πάρω αυτήν την τεράστια ευθύνη. Μέχρι στιγμής, δεν με βλέπω σε κάτι τέτοιο.
* Νομίζω πως αν αρχίσω να αναφέρω έργα και συγγραφείς που με έχουν γοητεύσει και ονειρεύομαι να έρθω σε επαφή δεν θα τελειώσω ποτέ. Είχα εννοείται την τύχη να συνεργαστώ με πολύ αξιόλογους συναδέλφους και σκηνοθέτες. Τον χειμώνα που θα έρθει θα βρίσκομαι σε μία δουλειά με ανθρώπους που θαυμάζω και ήθελα πολύ να υπάρξω δίπλα τους. Νιώθω πολύ τυχερή και ανυπομονώ ν’ ανακοινωθεί και επίσημα.
* Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Ρέθυμνο. Όσα χρόνια κι αν ζω στην Αθήνα το σπίτι μου νιώθω ότι είναι εκεί. Εκεί βρίσκονται οι δικοί μου. Ψάχνω συνεχώς ευκαιρίες για να κατεβαίνω και είναι απίστευτο το συναίσθημα τη στιγμή που πατάω τα πόδια μου στην Κρήτη. Δεν μπορώ να το περιγράψω και να το εξηγήσω, αλλά αλλάζει ο τρόπος που αναπνέω.
* Η Αθήνα είναι έρωτας. Στην αρχή με τρόμαζε, αλλά τώρα δεν την χορταίνω. Με στενοχωρεί όταν βλέπω και ζω την άσχημη πλευρά της και νιώθω πως πρέπει οι άνθρωποι που μπορούν κι έχουν αναλάβει να την διοικούν να την αγαπήσουν λίγο περισσότερο κι εμείς που ζούμε σε αυτήν να σεβαστούμε την ομορφιά και την ιστορία της.
* Το Αll4fun αγαπάει το θέατρο, τις τέχνες γενικότερα και τους καλλιτέχνες. Δεν έχει την αγωνία του αποκλειστικού και του ανταγωνισμού και εύχομαι να συνεχίσετε έτσι… Σας ευχαριστούμε!!!!!
& Αναλυτικές πληροφορίες για το “Ντέστινι” ΕΔΩ:
