«New order» του Σέρτζι Πομπερμάγιερ σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά στο Θέατρο Εν Αθήναις

Το “New Order” του Σέρτζι Πομπερμάγιερ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, ανεβαίνει στο Θέατρο Εν Αθήναις και προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία να αναλογιστούμε την προσπάθεια μας να οργανωθούμε, παρά τις αδυναμίες μας, απέναντι στο σύστημα. Βλέπουμε επί σκηνής μια πρώην υπουργό εργασίας και τραπεζίτισσα, υπεύθυνη για απολύσεις και κατασχέσεις, να περνάει δύσκολα στα χέρια τριών απελπισμένων ανθρώπων που εκπροσωπούν όλο το δράμα της κρίσης – τρεις ανθρώπους που έχασαν τα πάντα και αποφασίζουν την απαγωγή για να ζητήσουν δικαιοσύνη. Η θεατρική σκηνή μετατρέπεται σε αρένα όπου συγκρούονται ηθική, εκδίκηση και απεγνωσμένα επιχειρήματα.
Συνολικά, το “New Order” είναι μια εμπειρία που συνδυάζει την καυστική κοινωνική κριτική με μια δόση μαύρου χιούμορ, κυρίως μέσω του ρόλου του Φώτη Λαζάρου, ο οποίος με τις ατάκες του αποφορτίζει το κλίμα θρίλερ. Η πάντοτε αγαπημένη Ράνια Σχίζα ως “Νούμερο Ένα” αποδίδει τον ρόλο της με ένταση και βάθος. Η Έλενα Τυρέα έχει την πιο πολύπλευρη ερμηνεία, με αποκορύφωμα τον ανατριχιαστικό μονόλογό της που μας θυμίζει, δυστυχώς, πολλά. Ο Ιωσήφ Πολυζωίδης πλαισιώνει το κουαρτέτο του θιάσου και το αποτέλεσμα είναι ένα δυνατό σύνολο που καθηλώνει το κοινό.
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά φροντίζει να διατηρεί την ατμόσφαιρα κλειστοφοβική, θυμίζοντάς μας πόσο μικρό είναι το περιθώριο όταν η ζωή μας εξαρτάται από ανθρώπους που σκέφτονται μόνο το κέρδος. Το “New Order” είναι μια παράσταση που μιλάει απευθείας στις ανησυχίες μας, κάνοντάς μας να αισθανθούμε πως συμμετέχουμε σε έναν ζωντανό διάλογο για την αδικία, την εκδίκηση και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Φεύγουμε με έναν κόμπο στον λαιμό.

ΝEW ORDER… του Σέρτζι Πομπερμάγιερ σε
μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, στο Θ. Εν Αθήναις κ σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά.

Ένα κοινωνικοπολιτικό δράμα, τόσο επίκαιρο στις μέρες μας!!
Ένα έργο σύγχρονο, γραμμένο το 2014, την εποχή της οικονομικής κρίσης,που οι άνθρωποι έχασαν τα πάντα, τις δουλειές τους, τα σπίτια τους με κατασχέσεις, τις συντάξεις κ τις οικονομίες τους, η κοινωνική αδικία… η Καταστροφή της μεσαίας τάξης κ η απόγνωσή της.. Το σύστημα που την διέλυσε..

Όλον αυτόν το θυμό, την οργή, τη βία,τη δίψα για εκδίκηση η για δικαιοσύνη για τους υπεύθυνους της όλης κατάστασης, αποδίδουν πολύ ωραία κ με ζωντανές ερμηνείες, όλοι οι ηθοποιοί, με το λιτό σκηνικό του Μ.Παπαδόπουλου, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Β.Μούντριχα κ τα χρηστικά κοστούμια (Αλ.Σιάφκου κ Αρ. Καρανάνος).

Εξαιρετική η Έλενα Τυρέα / Elena Tyrea στο ρόλο του “συστήματος”.

Η αρχηγός της ομάδας της βίας, της εκδίκησης η Ράνια Σχίζα (η γνωστή πια “Μάνα αυτουνού”) σε ένα σκληρό ρόλο, ο Τελικός Εκδικητής, μας πείθει ότι αυτό που έκανε, αυτό κ έπρεπε να γίνει για να επέλθει η δικαίωση.

Ο αισθηματίας της παρέας, ο Ιωσήφ Πολυζωΐδης, άγριος στην εμφάνιση αλλά μαλακός σαν βαμβάκι , στην καρδιά..

Η κωμική νότα του έργου, για την συναισθηματική μας αποφόρτιση, ο Φώτης Λαζάρου..τόσο απλός, λαϊκός, τόσο μέσα στο ρόλο του..”Ο μαμάκιας”…

Η σκηνοθεσία του Δ.Καρατζιά / Dimitris Karatzias B κ της βοηθού του Δήμητρας Κολλά, τόσο λιτή, μα καθοριστική !

Αξίζει να αναφερθεί η πρωτότυπη μουσική σύνθεση / Ηχητικό τοπίο του Μάνου Αντωνιάδη/Manos Antoniades. αλλά κ η Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης απο την Νταίζη Λεμπέση ..

Διάρκεια 75-80′.. Αν αντέχετε ένα σκληρό έργο, μια γροθιά στο στομάχι σας… Δείτε το.

Είναι κάποια έργα που αναστατώνουν το είναι σου ολόκληρο. Είναι αυτά που εκφράζουν σκέψεις σου ανομολόγητες, σκέψεις που σαν να τις άκουσε ένα μικρό διαβολάκι και τους έδωσε σάρκα και οστά βάζοντάς τες στο στόμα θεατρίνων που παίζουν επί σκηνής τη ζωή γύρω σου.
Θες όλη αυτή η συσσωρευμένη οργή που γιγαντώνεται μέρα με τη μέρα, τόσους μήνες, τόσα χρόνια…
Θες αυτό το μοιρολατρικό: “Ε, και τι να κάνουμε; Έτσι ήταν πάντα, Κεμάλ μου. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ…”
Θες αυτά τα επηρμένα βλέμματα των πολιτικών που κάνουν πασαρέλα στα κανάλια, θες αυτές οι υποτακτικές μαριονέτες που μας βομβαρδίζουν καθημερινά με τις ειδήσεις τους, θες όλος αυτός ο κοινωνικός αυτισμός για όσα γίνονται γύρω μας και δεν μας αγγίζουν, παρά μόνο σαν φτάσει η μυρωδιά του καμένου σπιτιού του γείτονα και στο δικό μας παραθύρι, όλα αυτά μαζί και κάθε ένα ξεχωριστά σε φτάνουν κάποια στιγμή στο αμήν και στο σημείο να πεις:
“Δεν βρίσκεται μωρέ κανένας καμικάζι αυτοκτονίας να μπει μέσα στη Βουλή και να τα κάνει όλα Γης Μαδιάμ;;;”
Μη σας μπερδεύω.
Το New Order δεν έχει να κάνει με καμικάζι αυτοκτονίας, με τύπους ηρωικούς που πέφτουν υπέρ πίστεως και πατρίδας, παρά με ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Τρεις άνθρωποι. Μια γυναίκα και δυο άντρες.
Τρεις άνθρωποι που τους έχει πάρει το κράτος τα πάντα -και κυρίως την αξιοπρέπειά τους- απαγάγουν την πρώην Υπουργό Εργασίας και νυν Διευθύντρια της μεγαλύτερης Τράπεζας της χώρας που ευθύνεται για σωρεία απολύσεων εργαζομένων και κατασχέσεων σπιτιών.
Τρεις άνθρωποι διψασμένοι για δικαίωση και δικαιοσύνη επιχειρούν να εδραιώσουν μια καινούργια τάξη πραγμάτων (New Order) καταφεύγοντας στο μόνο μέσο που η πράξη έχει περίτρανα αποδείξει ότι “πιάνει”:
Στη βία!
Τρεις άνθρωποι απελπισμένοι φτάνουν στα άκρα -πιστεύοντας πως δεν έχουν τίποτε άλλο πια να χάσουν- και τα βάζουν με το θεριό που λέγεται Εξουσία, Χρήμα, Αδικία.
Μα ο αγώνας είναι εκ προοιμίου χαμένος.
Γιατί το Τέρας ακόμα κι αν νομίσεις πως το νίκησες, σε έχει νικήσει αυτό.
Γιατί έχει κατορθώσει να βγάλει στην επιφάνεια ό,τι πιο άγριο και ερεβώδες κρύβεται μέσα σου. Και σε έχει κάνει όμοιό του- έστω για λίγο- εφόσον κατέφυγες κι εσύ στη βία που τόσο απεχθάνεσαι.
Ένα πολύ δυνατό κείμενο του Σέρτζι Πομπερμάγιερ ερμηνευμένο εξαιρετικά και από τους τέσσερις ηθοποιούς (Ράνια Σχίζα, Ιωσήφ Πολυζωίδη, Φώτη Λαζάρου και Έλενα Τυρέα) υπό τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Δημήτρη Καρατζιά (που για μένα προσωπικά αποτελεί εγγύηση!).
Μια παράσταση προσεγμένη σε όλα της: από τη μουσική μέχρι τους φωτισμούς και το σκηνικό, με τα πάντα να υπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο την απαιτούμενη ατμόσφαιρα.
Μια παράσταση-γροθιά στο στομάχι που σε κάνει
να σκεφτείς,
να αισθανθείς
και να καθαρθείς μέσω αυτής δια ελέου και φόβου…
Μην τη χάσετε!!!