O Danny Boyle σμίγει ξανά -ύστερα από διάστημα 21 χρόνων- την τετράδα των Renton, Begbie, Spud και Simon(sick boy) η οποία τώρα καλείται να πραγματοποιήσει ένα νοητό ταξίδι στον χρόνο κάνοντας ουσιαστικά μια ανασκόπηση της πορείας της.
Ο Renton μετανιωμένος για τον τρόπο που φέρθηκε στην παρέα θέλει να επανορθώσει προσπαθώντας να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς που είχε ανοίξει με το φινάλε της πρώτης ταινίας. Όμως κάθε δράση προκαλεί μια αντίδραση και κάθε συγκεκριμένη αιτία θα φέρει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Κάρμα το λένε οι Ανατολίτες, «ό,τι σπείρεις θα θερίσεις» συνηθίζουν να λένε στην Δύση.
Ο νόμος της αιτιότητας λοιπόν διαποτίζει όλη την ταινία και έτσι η επανασύνδεση των τεσσάρων θα επιφέρει μια δυσαρμονική κατάσταση η οποία στον πυρήνα της περιέχει το αίσθημα της εκδίκησης συνοδευόμενο από μια μανία καταδίωξης που δεν έχει μοναδικό σκοπό να βλάψει, αλλά να τονίσει την προβληματική φύση των χαρακτήρων που την δημιούργησαν.
Η σκηνοθεσία ακολουθεί την γνώριμη τεχνοτροπία του Boyle. Φρενήρης ρυθμός, γρήγορες εναλλαγές πλάνων που αναβοσβήνουν φαντεζί λεζάντες με την ιδανική χρήση του μοντάζ, flashback, ντοκιμαντερίστικες σφήνες που περιέχουν έναν επίκαιρο κοινωνικό προβληματισμό και φυσικά η ανάλαφρη χιουμοριστική διάθεση του σκηνοθέτη που σπάνια απουσιάζει από τις ταινίες του.
Όμως η φρεσκάδα του Trainspotting (1996) έχει χαθεί. Η ένταση που προσέφερε το σφρίγος της πρώιμης νιότης μετριάζεται αναπόφευκτα από το πέρασμα του χρόνου και η νεανική αφέλεια που οδηγούσε σε άγνοια κινδύνου και αναπάντεχες περιπέτειες αντικαθίσταται τώρα πια από μια νοσταλγική διάθεση που διακατέχει τους ήρωες μα που δεν έχει την απαραίτητη δυναμική για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον.
Του Άγγελου Λεχουρίτη, 24/02/17
