Το αστέρι της κάθε χρονιά ανατέλλει όλο και περισσότερο. Αλλά θεωρώ πως ακόμα δεν έχει φτάσει εκεί που το αξίζει.
Η Ζωή Κουσάνα έχει όλα εκείνα τα στοιχεία για να είναι μία από τις επόμενες πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου.
Αλλά φυσικά και της τηλεόρασης, που παραδόξως (δυστυχώς συνηθισμένο φαινόμενο) ακόμα δεν την έχει αξιοποιήσει όσο θα έπρεπε. Η φετινή σεζόν τη βρίσκει σε τρεις θεατρικές παραγωγές και ελπίζουμε σύντομα να την βρει κάπου και στον κινηματογράφο, αλλά και στην τηλεόραση.
Πέρα από τα άλλα η Ζωή είναι και μεγάλο troll, αλλά στην πρώτη εντύπωση το κρύβει εντέχνως (όπως και στη σχετική συνέντευξή της, που φανερώνει μόνο το σοβαρό της πρόσωπο)
* Η υποκριτική προέκυψε κάπως αναπάντεχα. Σπούδαζα στην αγγλική Φιλολογία και συνεχώς κάτι μου έλειπε. Έτσι άρχισα να δοκιμάζω διάφορα, ένα εκ των οποίων ήταν και το θεατρικό εργαστήρι Φλέμινγκ στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου και ξεκίνησαν όλα. Αυτό έγινε το μακρινό 2011.
* Δύσκολη ερώτηση το τι σημαίνει για μένα υποκριτική. Μάλλον ότι με κάποιον τρόπο μπαίνεις στα παπούτσια των άλλων και έτσι σταματάς να βλέπεις τα πράγματα μόνο απ’ τη δική σου οπτική.
* Ένας καλλιτέχνης αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα ακριβώς όπως και ένας εργαζόμενος στον χώρο της εστίασης. Πολύ τρέξιμο για πολύ λίγα λεφτά! Το κάθε επάγγελμα δεν μπορούμε να το κρίνουμε συντεχνιακά και μεμονωμένα. Το πρόβλημα είναι γενικό δυστυχώς. Το έξτρα πρόβλημα στον δικό μας χώρο βέβαια είναι και η κοινωνική αντιμετώπιση ως «χομπίστες». Παρόλα αυτά αυτό που θα έλεγα ότι με κρατάει ζωντανή είναι η μαγεία που βιώνουμε κάθε φορά που πετυχαίνει κάτι, το δέσιμο της ομάδας που δημιουργείται απ’ τις πολύωρες πρόβες, η μεγάλη συγκίνηση όταν οι κόποι σου αποδίδουν και όταν βλέπεις ότι αυτό που δημιουργείς τόσο καιρό, ζωντανεύει! Αυτό που μου δημιουργεί στενοχώρια είναι ότι όλα αυτά που ανέφερα και που με κρατάνε ζωντανή είναι και παράλληλα τόσο δυσεύρετα!
* Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω απ’ αυτά που ήδη ξέρουμε για τη σημασία της τέχνης. Η τέχνη είναι πολιτισμός. Έχει αποδείξει τη διαχρονικότητά της, όταν διαβάζουμε ή ακούμε κάτι σήμερα, το οποίο μπορεί να γράφτηκε το 1800 (ή και παλιότερα). Όπως πολιτισμός είναι και η ευγένεια, η αποδοχή, η συμπερίληψη. Χωρίς αυτά είμαστε χαμένοι. Σε όσους υποτιμούν τη σημασία της μάλλον δεν έχω να πω πολλά. Αρκεί μια βόλτα σε ένα βιβλιοπωλείο!
* Σίγουρα ο κλάδος μας έχει συντελέσει μέσα στα χρόνια στη διαμόρφωση αυτών των συνθηκών. Με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, με την κατώτερη του κατώτατου μισθού απολαβή χρημάτων στις περισσότερες περιπτώσεις, ακόμα και με την αποδοχή να εργαστούμε αμισθί αρκεί να βρισκόμαστε κάπου. Παρόλα αυτά θα έλεγα ότι αυτές οι συνθήκες προκύπτουν απ’ την κρατική υποτίμηση που βιώνουμε ειδικά τα τελευταία χρόνια. Οι απαιτήσεις γίνονται σκληρότερες και η αμοιβή γι αυτές είναι ελάχιστη. Όπως και σε τόσους άλλους κλάδους, για να μην πω στους περισσότερους. Τι έλεγα πριν;
* Φέτος έχω τη χαρά να συμμετέχω σε τρεις παραστάσεις. Στον «Μεταξούλη» σε σκηνοθεσία του Αντρέα Μακρή, που είναι παράσταση για παιδιά, στο «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Δρακοπούλου, όπου βρίσκομαι ως βοηθός σκηνοθέτιδας και μόλις ξεκινήσαμε πρόβες καθώς και στην παράσταση «Τα πέντε αφηγήματα» του Edgar Allan Poe στο Θέατρο Arroyo, σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Μικρόπουλου.
* Αυτή η τελευταία συνεργασία προέκυψε απ’ τον φίλο μου Νίκο Μέλλο, ο οποιος είναι επίσης ηθοποιός σ’ αυτή την παράσταση και με πρότεινε στον Λεωνίδα όταν ακόμα ήταν σε αναζήτηση ηθοποιού. Η παράσταση αυτή έχει χιούμορ αλλά και σκοτάδι, είναι κωμωδία αλλά και δράμα, κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα αλλά και τη φαντασία. Είναι ποίηση και παράλληλα οδηγεί στον εξευτελισμό. Με δυο λόγια οι αντιθέσεις σ’ αυτή την παράσταση είναι τόσο έντονες και αυτό είναι που την κάνει τόσο ενδιαφέρουσα!
* Στην παράσταση είμαστε όλοι/όλες αφηγητές/αφηγήτριες. Είμαι μία εκ των αφηγητριών. Τον Edgar Allan Poe τον γνώρισα στην Αγγλική Φιλολογία, όπου και μας τον δίδασκαν ως ογκόλιθο της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και ως τέτοιον τον αντιμετωπίζουμε.
* Με μεγάλο σεβασμό ο Λεωνίδας μαζί με την Ίλια Παπά (ηθοποιό της παράστασης) έκαναν τη θεατρική διασκευή αυτών των αφηγημάτων, κρατώντας την ποιητικότητα αλλά και δίνοντας έναν έντονο θεατρικό παλμό αποτυπώνοντας το στοιχείο του μακάβριου αλλά και του συμβολισμού στο έργο του Edgar Allan Poe. Όσο για τη συνεργασία, είμαι πραγματικά χαρούμενη να βρίσκομαι με τόσο ταλαντούχους ανθρώπους, με όρεξη, με χιούμορ και με δημιουργικότητα που ξεπερνάει τις ανθρώπινες αντοχές! Πάντα πίστευα στις ομάδες. Η συγκεκριμένη είναι μαγική!
* Τι να πρωτοπώ για το σινεμά! Ποιος άνθρωπος δεν είδε έστω και μια φορά στη ζωή του μια ταινία που τον έχει σημαδέψει; Αυτό που έχω να πω είναι ότι είχα τη χαρά να γνωρίσω ελάχιστα αυτή την τέχνη μέσα από την ταινία «το τέλος του κόσμου». Είναι μια ταινία μικρού μήκους όπου έχω συμμετάσχει, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Δημητρακόπουλου και είμαι πραγματικά ευγνώμων για την εμπειρία! Αν υπάρχουν δουλειές που θα ήθελα να κάνω; Άπειρες! Δεν ξέρω καν αν μου φτάνει ο χώρος για να τις γράψω! Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι περισσότερο εστιάζω στους ανθρώπους μιας δουλειάς. Αυτοί με εμπνέουν και είναι η κινητήριος δύναμη να συνεχίζω.
* Η τηλεόραση είναι επίσης ένας χώρος από τον οποίο πήρα μια πρώτη γεύση απ τη συμμετοχή μου στη σειρά «Τα καλύτερά μας χρόνια» στη δεύτερη και τρίτη σεζόν. Είμαι πολύ τυχερή που είχα την τιμή να συνεργαστώ με αυτούς τους ανθρώπους, να γνωρίσω έναν εντελώς καινούριο τρόπο υποκριτικής και μάλιστα σε ένα φιλικό και ζεστό περιβάλλον που με καλωσόρισε κατευθείαν. Πόση τιμή και πόση ευγνωμοσύνη.
* Η σχέση μου με το γράψιμο είναι δυστυχώς ανύπαρκτη! Θαυμάζω τους ανθρώπους που γράφουν και η πρώτη ερώτηση που τους κάνω, όσους γνωρίζω φυσικά, είναι πώς νιώθουν όταν βλέπουν το δημιούργημά τους να ζωντανεύει. Είναι ένα συναίσθημα-κίνητρο για να προσπαθήσω να γράψω κ εγώ. Το λέω χρόνια, αλλά ακόμα δεν το έχω καταφέρει. Όσο για τη σκηνοθεσία, τώρα μπαίνω δειλά δειλά ως βοηθός σκηνοθέτιδας. Αυτό που μπορώ με σιγουριά να πω είναι ότι έχει ενδιαφέρον να ανακαλύπτεις όλες τις πλευρές στη δημιουργία μιας παράστασης.
* Ο χορός μου άρεσε πάντα! Από μικρή έκανα μπαλέτο, μεγαλώνοντας ανακάλυψα τον σύγχρονο χορό και πρόσφατα μου καρφώθηκε η ιδέα του φλαμένκο! Με τον αθλητισμό έχω μια σχέση μίσους και πάθους. Τα τελευταία χρόνια κάνω personal training με τον προπονητή μου Αντώνη Μποτωνάκη, που αν δεν ήταν εκείνος θα τα είχα σίγουρα παρατήσει!
* Από τη δραματική σχολή θυμάμαι πόσο έντονο αποτύπωμα μού άφησε η δύναμη της ομάδας. Τρία χρόνια τα παιδιά αυτά ήταν η μικρή μου οικογένεια, με την οποία μάλωνα, γελούσα, έκλαιγα, δούλευα. Και ποτέ δε συνειδητοποίησα πότε φτάσαμε στο τέλος. Ουσιαστικά δε χαιρετηθήκαμε ποτέ! Και δε νομίζω ότι χρειάζεται, ίσως βρεθούμε ξανά.
* Έχω δουλέψει με κάποιους από τη σχολή. Τώρα δουλεύω με τον κολλητό μου, που γνώρισα στη σχολή, τον Νίκο τον Μέλλο, και αυτό από μόνο του μου δίνει δύναμη απεριόριστη.
* Η αγγλική φιλολογία μ’ έχει βοηθήσει αρκετά, γιατί μέσα από αυτή γνώρισα σπουδαίους του παγκόσμιου θεάτρου και της λογοτεχνίας, ένας εκ των οποίων είναι και ο Edgar Allan Poe με τον οποίο καταπιάνομαι αυτή την περίοδο όπως προείπα. Είχαμε πολλά μαθήματα για το παγκόσμιο θέατρο, το σινεμά, τη μουσική και τα κοινωνικά κινήματα και μπορώ να πω ότι ακόμα διαβάζω κάποιες απ’ τις σημειώσεις μου!
* Απ’ τις συνεργασίες που έχω ξεχωρίσει στο θέατρο θα έλεγα, προσπαθώντας να μη γίνομαι γραφική, ότι είναι αυτή η συγκεκριμένη για πολλούς λόγους. Δουλεύουμε τόσο πολύ καιρό και είδα όλους τους ανθρώπους αυτής της ομάδας να κοπιάζουν πραγματικά μερόνυχτα για να βγει το αποτέλεσμα. Εγώ αυτό το θαυμάζω.
* Τα έργα και οι συγγραφείς είναι αμέτρητοι. Δε θα έλεγα ότι θέλω κάτι συγκεκριμένο. Δεν κάνω τέτοιου είδους σχέδια για το μέλλον. Θα ήθελα αν γίνεται να δοκιμάσω τα πάντα! Για να μπορώ στο τέλος να πω ποιο ήταν αυτό που με σημάδεψε περισσότερο!
* Μου είπε πρόσφατα ένας ταξιτζής «εγώ στην Αθήνα αγαπώ τη φασαρία. Είναι σημάδι ζωής». Κι εγώ την αγαπώ αυτή τη φασαρία! Έχει μια ανθρωπίλα κρυμμένη στις γειτονιές. Βέβαια η φασαρία έχει και τη σκοτεινή της πλευρά. Προκαλεί άγχος και σύγχυση. Χρειάζεται μια ισορροπία, την οποία η Αθήνα σίγουρα δε διαθέτει. Και δε θα βρεθεί δυστυχώς, γιατί το ενδιαφέρον εστιάζεται στον τουρισμό και όχι στην υγιή διαβίωση των κατοίκων της.
* Το All4fun είναι ένα σάιτ το οποίο πέραν της ενημέρωσης (άρθρα κλπ), εστιάζει το ενδιαφέρον του στην αλληλεπίδραση ατόμων που εργάζονται στην τέχνη και όχι μόνο. Είναι ένας χώρος συνάντησης. Κι αυτό από μόνο του είναι πολύτιμο. Το να αγωνιζόμαστε για την ενότητα σε μια συνθήκη απομάκρυνσης και ατομικισμού είναι σπουδαίο. Εσύ, Κυριάκο, παρακολουθείς ό,τι έχει σχέση με το θέατρο με μεράκι και η αγάπη σου για τους ηθοποιούς είναι συγκινητική. Σ’ ευχαριστούμε γι αυτό!
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για τα “Τα πέντε αφηγήματα” ΕΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 30/10/2024
