Μέσω της υποκριτικής ανακαλύπτει όλο και πιο πολλές ποιότητες συμπεριφοράς. Και είναι για εκείνον ένα αέναο παιχνίδι ανακάλυψης και ξαφνιάσματος του εαυτού του. Κάτι σα συνώνυμο επαγρύπνησης στον κόσμο, που τον περιβάλλει.
Ο Πάνος Αργυρόπουλος ξεκίνησε το θέατρο τυχαία στο πανεπιστήμιο και από εκείνο το νούμερο προτεραιότητας για να γραφτεί στις φοιτητικές θεατρικές ομάδες έφτασε ν’ αποφοιτά από την δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών.Μ’ ένα παρουσιαστικό, που μπορεί να τον φέρνει κοντά και σε ρόλους μικρότερους της ηλικίας του είναι σίγουρα ένα από τα πρόσωπα, που αξίζουν να προσεχθούν μελλοντικά.
* Η επαφή μου με το θέατρο ξεκίνησε τελείως τυχαία στην αίθουσα της Ίριδας στην Ακαδημία, όταν περίμενα να γραφτώ σε μια από τις φοιτητικές θεατρικές ομάδες του Π.Ο.Φ.Π.Α! Χαρακτηριστικά θυμάμαι να έχω πάει μέχρι εκεί τελείως μόνος μου, να κρατάω το χαρτάκι με το νούμερο προτεραιότητάς και να περιμένω όλο αγωνία, αλλά και ενθουσιασμό για το τι θα συμβεί τελικά! Μετά από ώρα με πολύ τύχη και χαρά έγινα μέλος των ΄΄Αφάντων΄΄ , όπου και έζησα για δύο χρόνια, τις πιο ωραίες μου στιγμές ! Πραγματικά ήταν πολύ έντονη εμπειρία η παραμονή μου στους Άφαντους! Εκεί, με αφορμή και όχημα το θέατρο, γνωρίστηκα με ανθρώπους πολύ αξιόλογους, όπου μαζί εξερευνήσαμε τον μοναδικό κόσμο του θεάτρου και τότε ήταν, όπου έμαθα την έννοια της συνεργασίας και της ανάληψης ευθύνης για έναν κοινό καλλιτεχνικό στόχο, αυτόν της παράστασης.
* Yποκριτική για μένα σήμερα (γιατί θεωρώ πως,αυτό αλλάζει ανάλογα με την στιγμή της ζωής σου) είναι ν’ ανακαλύπτεις όλο και περισσότερες ποιότητες συμπεριφοράς. Ένα αέναο παιχνίδι ανακάλυψης και ξαφνιάσματος του εαυτού σου. Θα μπορούσε να είναι συνώνυμο της επαγρύπνησης. Είναι απαραίτητο για εμένα για να κρατιέμαι ‘’ξύπνιος’’ και ενεργοποιημένος, τόσο στο θέατρο, όσο και στον κόσμο που με περιβάλλει.
* Ζούμε σε μια χώρα και σε μια εποχή, όπου πλέον δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Έχω την αίσθηση πως υπάρχει ένα θέμα στην επικοινωνία. Στην επικοινωνία, όχι μόνο μεταξύ των καλλιτεχνών, της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργείων, αλλά γενικότερα ένα χάσμα επικοινωνιακό. Απαισιόδοξος δεν είμαι, αλλά νομίζω πως είναι τόσα τα ερεθίσματα καθημερινά, που ο καθένας από εμάς δεν ξέρει που να πρωτοκοιτάξει και τι να πρωτοβάλει σε προτεραιότητα προς επίλυση, ή διαδικασία επίλυσης και συζήτησης. Φυσικά δε χρειάζεται να αναφερθώ στο ό,τι ο κλάδος των καλλιτεχνών πλήττεται αδιάκοπα, δεν έχει αλλάξει τίποτα σε πρακτικό επίπεδο και είναι σαν βιώνουμε ένα αλεπάλληλο deja-vu γύρω από θέματα όπως οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι πληρωμένες πρόβες και ζητήματα οργάνωση και παραγωγής τόσο στα θεατρικές όσο και στα κινηματογραφικές παραγωγές.
* Θέλει πολλή υπομονή, ανοιχτωσιά εκ μέρους των καλλιτεχνών και γενναίες μεταρρυθμίσεις από πλευράς της εκάστοτε κυβέρνησης, ώστε να δούμε ριζικές αλλαγές. Οι περσινές δημιουργικές καταλήψεις, οι συζητήσεις που έγιναν, οι συναυλίες όλα αυτά αποδεικνύουν και με το παραπάνω πως ο κόσμος θέλει την αλλαγή και την ποιότητα στην καθημερινότητά του.
* Η τέχνη διαχρονικά λειτουργεί όπως τα μαθηματικά. Άλλοτε με απλό τρόπο, άλλοτε με πιο σύνθετο προσπαθεί να επιλύει προβλήματα και να θέτει νέα ερωτήματα. Αυτή είναι η αξία της- μια διαρκής επίλυση προβλημάτων και ερωτημάτων που αφορούν, τον άνθρωπο, τη φύση, τον κόσμο όλον. Χωράει μέσα της τα πάντα, γεννά τα πάντα, αρκεί ο καθένας μας να είναι εκεί της στιγμή της ΄΄γέννας΄΄. Νομίζω όσοι αδιαφορούν ή υποτιμούν την τέχνη, το πράττουν διότι, δεν έχουν έρθει σε επαφή μαζί της. Η άγνοια πολλές φορές μας οδηγεί στα μεγαλύτερα δεινά ή και όχι…αναλόγως την οπτική του καθενός!
* Η παράστασή μας ‘’Οδηγός επιβίωσης (για ένα πάρτυ)΄΄σε σκηνοθεσία Εύας Διαμαντή και κείμενο της ομάδας ΤΑ/ΔΕ, εντοπίζει και φωτίζει την αδυναμία της ουσιαστικής επικοινωνίας στις ανθρώπινες σχέσεις. Τέσσερις Άνθρωποι, ζευγάρια μεταξύ τους, αδυνατούν να επικοινωνήσουν τα πραγματικά τους θέλω και τις ανάγκες τους. Με αφορμή όμως ένα πάρτυ έκπληξη και ένα παιχνίδι ρόλων, αρχίζουν να ΄΄παίζουν΄΄ και χρησιμοποιούν το παιχνίδι για να εξομολογηθούν όλα όσα αισθάνονται πραγματικά ο ένας για τον άλλον.
* Όλο το έργο έχει ένα κωμικό ‘’περιτύλιγμα’’ και μια ελαφρότητα παιχνιδιού, που έρχεται σε αντίθεση με την σοβαρότητα των επιθυμιών τους. Οι ήρωες επίσης ‘’φλερτάρουν’’ με τα όρια τους , γεγονός που τους οδηγεί σε απρόβλεπτες καταστάσεις που κάποιες φορές είναι μη αναστρέψιμες.
* Ο ρόλος που υποδύομαι στην παράσταση είναι ένας 30χρονος νεαρός που οργανώνει ένα πάρτυ έκπληξη στην κοπέλα του. Είναι τρελά ερωτευμένος, αν και ο τρόπος που το επικοινωνεί είναι κάπως εμμονικός ή άβολος καμιά φορά… Δεν ξέρω πόσο κοντά ή πόσο μακρυά βρίσκεται από τον δικό μου χαρακτήρα, αλλά σίγουρα πρόκειται για έναν άνθρωπο που μένει πιστός στις ιδέες του και τις απόψεις του ό,τι και αν συμβεί…Αυτό είναι κάπως τρομακτικό από τη μια, από την άλλη όμως ενέχει και μια αποφασιστικότητα και μια ‘’πίστη’’ που προσωπικά μ’ αγγίζει και με συγκινεί.
* Μετά από τόσα χρόνια αγαπημένη μου θεατρική παράσταση παραμένει το ΄΄Συγχώρεσέ με΄΄ σκηνοθεσίας Ακύλλα Καραζήση στο Εθνικό θέατρο ! Μια πλειάδα από αγαπημένους ηθοποιούς και δε θα ξεχάσω ποτέ το μικρό αγόρι που υποδυόταν η Αναστασία Ραφαέλα-Κονίδη που μιλούσε για έναν ουτοπικό κόσμο, αυτόν της ‘’Αλίας΄΄, όπου οι άνθρωποι εκεί ζουν ευτυχισμένοι και σε αιώνια ειρήνη και αγάπη. Η ενέργεια, ο ρυθμός τους, οι παύσεις τους, το ίδιο το κείμενο και ο τρόπος εκφοράς του, όλη αυτή η εμπειρία μ’ έκανε ν’ αγαπήσω πιο πολύ το θέατρο και να ξεκινήσω στη δραματική σχολή! Δεν μπορώ να το εξηγήσω ,αλλά ήταν κάτι το υπερφυσικό!
* Υπάρχουν πολλοί ρόλοι που θα ήθελα να υποδυθώ μελλοντικά, αναλόγως και της εποχής του εκάστοτε έργου. Σίγουρα μου είναι ελκυστικοί και οι ΄΄ανθρώπινοι τύποι΄ που συναντούμε στον Μολιέρο, και οι ΄΄ρομαντικοί΄ ήρωες του Τενεσσί Ουίλιαμς και οι ΄΄σκληροί΄΄ μα συνάμα ακραία ευαίσθητοι χαρακτήρες των έργων του Μάρτιν Μακ Ντόνα. Φυσικά και οι Έλληνες συγγραφείς, που περιγράφουν καλύτερα από οποιονδήποτε τη ΄΄βαθειά΄΄ Ελλάδα από τον εμφύλιο μέχρι και την σημερινή εποχή. Γενικώς, με ελκύουν οι μυρωδιές και οι ατμόσφαιρες που γεννά κάθε θεατρική εποχή , όπως επίσης και τα νέα έργα που γράφονται σήμερα. Εξάλλου η εποχή μας κάθε άλλο παρά κενή ερεθισμάτων είναι…
* Η αλήθεια είναι πως δεν βλέπω τηλεόραση, αν και οι σειρές που καταπιάνονται με σύγχρονα θέματα που απασχολούν την νέα γενιά νιώθω πως μπορούν να προτείνουν και λύσεις, όπως παράδειγμα το ΄΄Κάνε ότι κοιμάσαι΄΄ που μιλά για το bullying και την αυξανόμενη επιθετικότητα των παιδιών και εφήβων σε σχολικό και μη πλαίσιο. Γενικά το θέμα της παιδείας και της εκπαίδευσης, κατά τη γνώμη μου αποτελεί παθογένεια στην χώρα μας και οι τηλεοπτικές ή κινηματογραφικές παραγωγές μπορούν και χρειάζεται να στραφούν περισσότερο σε μια θεματολογία που τα φέρνει στο ΄΄φως΄΄ , ώστε να ευαισθητοποιηθούμε όλες και όλοι γύρω από αυτά τα προβλήματα.
* Η επαφή μου με το γράψιμο είναι περιστασιακή και συνδέεται με τις καταστάσεις της ζωής μου. Κάποιες φορές γράφω, κάποιες δεν έχω την όρεξη να γράψω και προτιμώ να παρατηρώ τοπία ή ανθρώπους ή ζώα ή λουλούδια. Πολλές φορές με συνεπαίρνουν τα λουλούδια και τα χρώματά τους. Θα έλεγα πως τις πιο πολλές φορές μονολογώ, όχι φωναχτά αλλά από μέσα μου. Κάπως έτσι κρατώ ΄΄σημειώσεις΄΄από όσα παρατηρώ και θέλω να αποθηκεύσω για περαιτέρω χρήση. Νομίζω εν τέλει πως πιο πολύ ηχογραφώ, παρά γράφω ό,τι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
* Από μικρό παιδί ξεκίνησα διάφορα αθλήματα. Στην αρχή οι γονείς μου με έγραψαν στο κολυμβητήριο, αν και μόλις βούτηξα στην μεγάλη πισίνα έβαλα τα κλάματα και δεν ξαναπάτησα! Συνέχεια είχε το καράτε, όπου ομολογώ πως άντεξα περισσότερο από όσο περίμενα, γύρω στα 3 χρόνια μέχρι την πράσινη ζώνη! Μετά όταν έγινα οκτώ ξεκίνησα το αγαπημένο μου άθλημα, το ποδόσφαιρο. Ήμουν στην ομάδα του Πανιωνίου και ως Νεοσμυρνιώτης αισθανόμουν πολύ περήφανος!
* Μέχρι τα 16 μου ήμουν σε αυτή τη μεγάλη παρέα του Πανιωνίου, με πολλούς αγώνες και συμμετοχές σε πρωταθλήματα! Κάπως έτσι αγάπησα και τη ΄΄παρεξηγημένη΄΄ θέση του τερματοφύλακα, αν και δεν ήμουν αρκετά ψηλός μου έλεγαν πως έχω καλό άλμα, οπότε σωζόνταν η κατάσταση! Δυστυχώς λόγω πανελληνιών σταμάτησα να παίζω, αλλά έχω κρατήσει την αγάπη για το άθλημα και συχνά κανονίζουμε με φίλους να πάμε σε κάποιο γηπεδάκι για να θυμηθούμε τα παλιά!
* Ο χορός ξεκίνησε κάπως παράλληλα με το θέατρο, για τρία χρόνια εξασκούμουν στο contacti mprovisation με δάσκαλο τον Πάρη Μαντόπουλο στην σχολή της Αρχής. Έπειτα, στα χρόνια που φοιτούσα στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, είχα την τύχη να κάνω σύγχρονο χορό με πολλούς και διαφορετικούς δασκάλους/δασκάλες, όπως με την Amalia Bennet και τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Σήμερα συνεχίζω μαθήματα σύχρονου χορού, γιατί με βοηθούν πολύ και στην βελτίωση των εκφραστικών μου μέσων ως ηθοποιός.
* Η αλήθεια είναι πως με την Αθήνα έχω μια σχέση μίσους-πάθους. Κάποιες φορές μου φαντάζει γοητευτική, όπου διαρκώς έχεις να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο ή να θυμηθείς κάτι παλιό , όπως κάποιο θερινό σινεμά ή ένα νέο μπαράκι, ή μια παλιά μονοκατοικία που έχει μεταμορφωθεί σε πολυχώρο τέχνης και έχει αποκτήσει πολιτιστικό περιεχόμενο ή απλώς ένα νέο πάρκο, όπου θα σε κάνει να ξεχαστείς από το μπετό και το γκρίζο της πόλης….
* Την άλλη στιγμή την βρίσκω ανυπόφορη με την πολυκοσμία και την κάκιστη ρυμοτομία της, και τα μποτιλιαρίσματα, όπου πραγματικά θέλω να κλείσω τα μάτια και να τηλεμεταφερθώ σε ένα άλλο σύμπαν! Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, η Αθήνα δεν με αφήνει καθόλου αδιάφορο, τουναντίον τρέφω τα εντονότερα των συναισθημάτων απέναντί της!
* Στο All4fun βρίσκω ενδιαφέρον το γεγονός πως εστιάζει τόσο σε καλλιτεχνικά δρώμενα, όσο και στα επίκαιρα ζητήματα της κοινωνίας και του κόσμου που μας περιβάλλει. Όταν ανοίξω την σελίδα του All4fun μπορεί να βρω νέες ακροάσεις που μ’ ενδιαφέρουν, όπως επίσης την ανάρτηση μιας υπουργικής απόφασης σχετικής με την ακρίβεια και τις ανατιμήσεις των βασικών προιόντων στο σούπερ μάρκετ που επίσης με ενδιαφέρει, ίσως και περισσότερο!! Ή για παράδειγμα θέματα παγκόσμια, σχετικά με τον πόλεμο σε Ουκρανία, Παλαιστίνη και γενικά οτιδήποτε συμβαίνει και έχει σημασία να αναφερθεί.
* Φυσικά, όλος ο αγώνας του καλλιτεχνικού κόσμου από το supportartworkerμέχρι και τις περσινές καταλήψεις, κατεγράφη εκτενώς και με πιστότητα και νομίζω πως το Αll4fun, βοήθησε πολύ στην συσπείρωση του κόσμου και σε μια ΄΄ενότητα΄΄ για τις κοινές δράσεις που λάμβαναν χώρα (συζητήσεις, καταλήψεις, συγκεντρώσεις, συναυλίες, σεμινάρια κτλ.) Οπότε αυτό που θεωρώ ως το πιο σημαντικό στοιχείο του είναι πως διαρκώς σε κρατά πραγματικά ενήμερο για τα δρώμενα σε πολιτιστικό, αλλά και κοινωνικό πεδίο καλύπτοντας όλο το φάσμα μιας συνολικής ενημέρωσης!
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για την παράσταση ‘’Οδηγός επιβίωσης (για ένα πάρτυ)΄΄ ΕΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 15/11/2023
