Σε μια υποθετική κατάταξη για τις πιο χαρισματικές προσωπικότητες στην Ελλάδα του σήμερα η Μαρτίνα Δημοπούλου θα είχε περίοπτη θέση στη γενιά της. Όχι μόνο στον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο, αλλά γενικότερα ως μια ιδιαίτερα ξεχωριστή ύπαρξη με ανοιχτό πνεύμα και διαρκείς αναζητήσεις, που καταφέρνουν και βρίσκουν μια ισορροπία ανάμεσα στις αντιθέσεις του χαρακτήρα της.
Με μια μαγική φωνή (τέτοια που την επέλεξα πέρσι ως τη φωνή των βίντεο για τις υποψηφιότητες των 6ων Θεατρικών Βραβείων Κοινού All4fun), δυναμική παρουσία στη σκηνή ως τραγουδίστρια απολαμβάνει ως ηθοποιός τη δυνατότητα να δραπετεύει από τον εαυτό της, όταν ερμηνεύει κάποιον ρόλο. Και είναι εντυπωσιακό ότι μπορεί έτσι με την ίδια ευκολία να μεταμορφώνεται από μια 15χρονη λολίτα σε μια 30άρα γιάπισσα…
Αν υπολογίσουμε ότι εκτός από ηθοποιός και τραγουδίστρια έχει σπουδάσει παραγωγή κινηματογραφικών και τηλοπτικών προϊόντων (δουλεύει μάλιστα στην Tanweer Productions), έπαιζε μπάσκετ (και ενίοτε παίζει ακόμα) και γενικά δεν κάθεται σχεδόν καθόλου μέσα στο 24ωρο, η Μαρτίνα είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής.
Και θυμάμαι με αφορμή και αυτή τη συνέντευξη πόσο λάθος είχα κάνει, όταν αναρωτιόμουν πως μια άγνωστη σε μένα νέα ηθοποιός είχε επιλεγεί για πρωταγωνιστικό ρόλο στην τηλεόραση στην “Τρελή Οικογένεια”. Μόλις είχε αποφοιτήσει από την δραματική σχολή της Δήλου και ομολογώ πως δεν την γνώριζα. Στην πράξη αποδεικνύεται κατά κράτος λανθασμένη η εκτίμησή μου.
Τώρα πλέον αναρωτιέμαι και το πώς δεν έχουν προκύψει από τότε ακόμα περισσότερες δουλειές ως ηθοποιός. Στον μουσικό τομέα, πάντως, ετοιμάζεται σύντομα να κυκλοφορήσει με τους Vegan Mosquitoes (την μπάντα της) τον πρώτο τους ολοκληρωμένο δίσκο (συνοδευόμενο και με τρία μουσικά videos). Και επειδή φυσικά η Μαρτίνα (ή Μαρτινίκα, όπως είναι το συνθηματικό μας) δεν είναι και τόσο τέλεια σε όλα να παραδεχθώ πως ότι εκτός του ότι δεν καταλαβαίνει καμιά φορά το χιούμορ μου (όποιο είναι αυτό βέβαια), δημοσιεύει – ενίοτε αφόρητα – πολλές μέσα στη μέρα insta stories. Α, και συχνά γράφει σε greeklish και μ’ εκνευρίζει για 1-2 δεύτερα…
* Η υποκριτική και το θέατρο μπήκαν εντελώς απρόσμενα στη ζωή μου. Δεν το ονειρευόμουν ποτέ, για να είμαι ειλικρινής. Πάντα το πάθος μου ήταν η μουσική και από την εφηβεία κ μετά άρχισα να βλέπω μανιωδώς ταινίες. Το πρόβλημα ήταν ότι ήμουν φοβερά ντροπαλή. Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου πήγα σε μια οντισιόν για μια μικρού μήκους ταινία για να αναγκασω τον εαυτό μου ν’ ανοιχτεί λίγο.
* Στο πανεπιστήμιο πήρα πολλά μαθήματα που σχετίζονταν με την υποκριτική και τον κινηματογράφο σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο και έτσι, αργότερα, όταν τελείωσα το μεταπτυχιακό μου, επέστρεψα στην Ελλάδα με σκοπό να μείνω μόνο αν περνούσα σε κάποια σχολή κυρίως με στόχο να ξεπεράσω την ντροπή που ένιωθα όταν τραγουδούσα μπροστά σε κόσμο. Μπαίνοντας στη σχολή, ασχολήθηκα όπως ηταν φυσικό με περισσότερα θεατρικά έργα και με το αντικείμενο σε πρακτικό επίπεδο. Καπως έτσι μπήκε η υποκριτική στη ζωή μου. Όσο για τη μουσική, υπήρχε πάντα από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου και από τότε δεν έχει σταματήσει να εξελίσσεται η σχέση μας και να με εξελίσσει.
*. Πιστεύω πραγματικά με όλη μου την ψυχή ότι η υποκριτική είναι ο,τι πιο ενδιαφέρον μπορεί να κάνει κανείς στη ζωή του. Πρέπει να μπορείς να πείσεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, ο,τι επάγγελμα, ιδιότητα, χαρακτήρα υπάρχει. Αυτό απαιτεί μελέτη και πολλη δουλειά ενώ ταυτόχρονα είναι άκρως ψυχαγωγικό. Προσωπικά βλέπω την υποκριτική σαν παιχνίδι. Ταυτόχρονα είναι και το φάρμακό μου για τις φορές που δεν αντέχω τον εαυτό μου μιας και μου δίνει την ευκαιρία να γίνω κάποια άλλη…
* Η μουσική από την άλλη είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη μουσική, τον πειραματισμό στο τραγούδι και τη σύνθεση και τη δημιουργία. Η υποκριτική είναι ο δρόμος που ακολουθώ για να ξεφευγω από τον εαυτό μου, ενω όταν τραγουδάω (η γράφω) δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο, είμαι πιο πολύ εγώ από ποτέ.
* Δεν ξέρω αν υπάρχει σωστή και λάθος εποχή για την τέχνη. Η κρίση δίνει λιγότερες ευκαιρίες για να ανταμειφθεί ο καλλιτέχνης οικονομικά και είναι πιο δύσκολο να προωθήσει τη δουλειά του, αλλά αν πρέπει να βρούμε κάτι θετικό είναι ότι ίσως δίνει πάτημα για μια άλλη θεματολογία από αυτήν της προ-κρίσης εποχής. Αυτό συνέβαινε πάντα και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Η ακμή ακολουθείται πάντα από παρακμή, που όμως η τέχνη (σε συνδυασμό βέβαια κ με άλλους παράγοντες) διαλύει και φέρνει ξανά την ακμή στο προσκήνιο…Μέχρι να ξεπέσει παλι κ.ο.κ. Νιώθω ότι οι καλλιτέχνες αλληλουποστηριζονται ακόμα περισσότερο όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες. Υπάρχει αγάπη και σεβασμός ανάμεσα στους καλλιτέχνες. Το βλέπω αυτό και στην υποκριτική και στη μουσική, αν και λίγο περισσότερο στη μουσική. Προφανώς υπάρχουν και οι “μονοφαγάδες”, που κρατάνε τα πάντα για τον εαυτόν τους, αλλά εγώ, τους συγκεκριμένους δεν τους βλέπω, ούτε τους αντιμετωπίζω σαν καλλιτέχνες.
* Η τέχνη είναι καταλυτικός παράγοντας, σαφώς. Ίσως δε δίνει μόνη της λύσεις στην κατάσταση που ζούμε, αλλά ναι, προετοιμάζει το έδαφος, εκπαιδεύει την ψυχή και το μυαλό και κάνει τους ανθρώπους να θέλουν την αλλαγή και να καταλαβαίνουν τις αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα όπως είναι τώρα. Οπότε ναι, εν μέρει δίνει απαντήσεις, μιας και έχει την ελευθερία, το δικαίωμα και την υποχρέωση να καταπιάνεται με τα πάντα.
* Το μεταπτυχιακό μου είναι πάνω στην παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης και πριν προκύψει η υποκριτική και δω πόσο πολύ την απολαμβάνω ήταν το μόνο επάγγελμα που έβλεπα τον εαυτό μου να μπορεί να κάνει και να του αρέσει. Νομιζω ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κάτι επαγγελματικά που να μην μπορείς να το βαρεθεις και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έχω βρει κάτι τέτοιο. Δε νομίζω ότι έχω κάνει ποτέ κάτι που δε μου άρεσε. Ο παραγωγός είναι αυτός που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε όλα. Είναι το όραμά του και αφοσιώνεται ψυχή τε και σώματι σε κάθε ταινία. Για να γίνει μια ταινία ή μία σειρά υπάρχουν τρομακτικά πολλες ευθύνες και παραμετροι τις οποίες ο περισσότερος κόσμος δεν αντιλαμβάνεται ή δε φαντάζεται καν.
* Ειδικά στην Ελλάδα όταν λέω ότι δουλεύω σε εταιρεία παραγωγής, η πρώτη ερώτηση πάντα αφορά το οικονομικό στο στυλ “που βρίσκονται τα χρήματα;”, ενώ είναι πολύ πολύ πολύ περισσότερα τα θέματα που αναλαμβάνει μια εταιρεία παραγωγής. Νιώθω ότι μου ταιριάζει πολύ το επάγγελμα γιατί καταπιάνεται στην ουσία με το ένα από τα δύο πάθη μου. Τις ταινίες, αλλά και την παραγωγή, που τις κάνει να γίνονται πράξη.
* Θεατρικά δεν έχω κάνει πολλά μετά τη σχολή. Ξεχωρίζω όμως την τελευταία μου θεατρική δουλειά από τη σεζόν 2017 – 2018 οπότε και συμμετείχα στην παράσταση της Βάσιας Παναγόπουλου “Άννα Φρανκ – Το Ημερολόγιο”, στο ρόλο της Μάργκοτ, στο Χυτήριο. Σπουδαίο έργο και πολύ όμορφη, τίμια συνεργασία. Είχα την τύχη να παίξω με φίλους παλιούς και καλούς και να κάνω νέους!
* Ηταν μάλιστα και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα της Βάσιας κάτι το οποίο έδινε μια πιο έντονη πνοή συνεργασίας και αλληλοϋποστηριξης. Για τη νέα σεζον, δεν μπορω να πω ότι έχω κανονίσει κάτι. Οι υποχρεώσεις μου στην Tanweer Productions και ο δίσκος που ηχογραφούμε με το συγκρότημά μου δε μου άφησαν χρόνο για να καταφέρω να κλείσω κατι. Όμως, αν προκύψει κάτι που μου αρέσει και που θα έχει απογευματινές πρόβες και παραστάσεις Δευτέρα με Πέμπτη θα ήμουν πολύ χαρούμενη. Αν κάποιος σκηνοθέτης το διαβάζει, να ξέρετε ότι είμαι ελεύθερη για κάτι τέτοιο!
* Το 2014 γνώρισα τον Δημήτρη Κουνιάκη, που παίζει κιθάρα και μαζί με τον Γιώργο Rodger και τον Νασο Φοντάρα ξεκινήσαμε τους Vegan Mosquitoes με σκοπό να γράφουμε δικά μας κομμάτια σε ύφος alternative rock. Βγάλαμε ένα EP το οποίο υπάρχει στο internet. Με την αποχώρηση του Νάσου, ήρθε η Μανταλενα Κρικέλλη στα drums, ενώ ο Christian Μπακογιάννης, ο μπασίστας μας είναι το πιο νέο μέλος μας. Έχουμε κάνει πολλά live σε διάφορες σκηνές της Αθήνας αλλά και σε φεστιβάλ και αυτή τη στιγμή ηχογραφούμε τον πρώτο μας ολοκληρωμένο δίσκο μαζί με τον οποίον θα έρθουν και 3 μουσικά videos, τα οποία βλέπω λιγάκι και σαν ευκαιρία να συνδυάσω τις 3 βασικες ασχολίες της ζωής μου, τη μουσική, την υποκριτική και την παραγωγή.
* Ετοιμάζουμε πολλά live και ήδη πειραματιζόμαστε με νέα κομμάτια. Θα είναι μια πραγματικά γεμάτη χρονιά για την μπάντα, καλώς εχόντων των πραγμάτων. Όσο κουραστική κι αν είναι η διαδικασία, όσα λάθη κι αν έχουμε κάνει, το μεράκι μένει ίδιο γιατί και οι 4 ανυπομονούμε να ακούσουμε, να δούμε και βασικά να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας.
* Νομίζω από τα καλύτερα μας lives ήταν στο 6 dogs, στην παρουσίαση του EP των Routes of Neptune, το Generation of Guts vol. 2 στο Χυτήριο και το Rock Aid Festival που γίνεται κάθε χρόνο στη Νίκαια από τον Γιάννη Κομνηνό και κάθε χρόνο συλλγονται πολλά φάρμακα για το κοινοτικο φαρμακείο. Το άλλο συγκρότημα στο οποίο τραγουδάω είναι οι Bandass μαζί με τη Μανταλένα, τον Christian, τον Αποστόλη Σιδέρη και τον Κώστα Αμαργιανητάκη με τους οποίους παίζουμε διασκευές. Τα είδη που με εκφράζουν και με εμπνέουν περισσότερο είναι η rock, η pop, η hardcore, η punk και η punk rock και νομίζω πως ακόμα κι αν δεν παίζουμε αυτά τα είδη, βγαίνουν όλα λιγο μέσα από το καθε performance.
* Ευτυχώς, είχα την τύχη να πέσω σε καλά χέρια, μιας και η Τρελή Οικογένεια ήταν μολις η 4η μου επαγγελματική δουλειά από όταν βγήκα από τη σχολή και η 1η μου τηλεοπτική. Μετά συμμετείχα στην καθημερινή σειρά Ar3na και στο Έγκλημα και Παθος, όμως η Τρελή οικογένεια θα έχει πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά μου για συναισθηματικούς λόγους, καλύτερης χημείας και βέβαια λόγω είδους μιας και η κωμωδία είναι για εμένα φάρμακο και παράλληλα το πιο δύσκολο είδος. Ένιωθα τρομερά τυχερή που είχα μια δουλειά στην οποία περνούσα τέλεια, γελούσα συνέχεια και έκανα φίλους.
* Τα σχόλια που έπαιρνα ήταν κυρίως θετικά και σχόλια ταυτισης από παιδιά. Τα παιδιά και οι εφηβοι ταυτίζονταν με τον αδερφό μου και εμένα, τη μεταξύ μας σχέση και τη σχέση με την τηλεοπτική μας μαμά. Αυτό ήταν που με χαροποιουσε περισσότερο. Οι ακραίες αντιδράσεις είναι πάντα αναμενόμενες όταν κάνεις κάτι στο οποίο εκτιθεσαι. Stalking, απειλές, βρισιές, προσπάθειες για hacking. Όλα αυτά σε μικρό βαθμό ευτυχώς. Η αλήθεια είναι ότι η τρελή οικογένεια μου λείπει και θα ήθελα να έκανα κάτι ξανά στην τηλεόραση, ιδανικά κωμικό. Όμως, δυστυχώς, είναι λίγες οι κωμικες παραγωγές που είναι πράγματι προσεγμένες κάθε χρονιά.
* Στον κινηματογράφο έχω δώσει τη φωνή μου στην βραβευμένη ελληνοινδική ταινία Might Be, της Βενετίας Ευριπιώτου, η οποία ταξίδεψε σε φεστιβάλ του εξωτερικού, είχα τον ρόλο της Ophelia στην Ελληνογαλλική ταινία Compagne Des Morts του Γιώργου Λουριδά, είχα έναν μικρό ρόλο στο Bachelor 2 και πρόσφατα έκανα μια φιλική συμμετοχή στην ταινία Ευτυχία του Άγγελου Φραντζή. Θέλω ακόμα να κάνω κι άλλα πράγματα, μιας και υποκριτικά, ο κινηματογράφος είναι το αγαπημένο μου μέσο.
* Δε μ’ ενδιαφέρει να σκηνοθετήσω, καθώς στο μυαλό μου επικρατεί ήδη αρκετό χάος για να το φορτώσω και με κάτι τόσο περίπλοκο (τουλάχιστον στα μάτια μου), πειραματίζομαι όμως με το σενάριο και αυτή τη στιγμή κάνω την έρευνα για μια αληθινή ερωτική ιστορία με φόντο την Αθήνα της δεκαετίας του ’80.
* Δυστυχώς για τον χορό δεν μπορώ να πω πολλά. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να χορεύουν, αλλά είμαι πολύ αβέβαιη στο να το κάνω εγώ. Κυρίως, είναι κόμπλεξ που μου δημιουργήθηκε στη σχολή και μ’ έκανε ακόμα πιο αμήχανη. Παρ’ όλα αυτά, χόρευα στην πρώτη μου θεατρική δουλειά, “Τα Μάγια της Πεταλούδας – the musical”, οπότε αν μου δοθεί χορογραφία θα την βγάλω απλά θα ρίξω παραπάνω δουλειά σε σχέση με το τραγούδι για παράδειγμα.
* Έπαιζα 7 χρόνια καθημερινά μπάσκετ απο τα 11 μέχρι που έφυγα για σπουδές. Από τις κορασίδες και το γυναικείο του Πανελληνίου, μέχρι το γυναικείο του Αμαρουσίου. Ίσως αυτό συντέλεσε στο να μην έχω την πρέπουσα χάρη στον χορο. Το μπάσκετ επίσης έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Πάω γήπεδο για την εθνική και τον Παναθηναϊκό με την πρώτη ευκαιρια. Αν έχω τον χρόνο και την παρέα, παίζω αλλά προσεκτικά μιας και είχα πάρα πολλούς τραυματισμούς όσο έπαιζα, νεότερη. Γενικά, ο αθλητισμός υπήρχε στην καθημερινότητά μου από τα 6 μου, μιας και οι δύο γονείς μου υπήρξαν αθλητές στα νιάτα τους στον Εθνικό Πειραιώς και στον Ν.Ο.Π. Μεγάλωσα με στίβο, κολύμβηση, πόλο, τένις, ξιφασκία και μπάσκετ φυσικά.
* Γράφω στίχους σε όλα τα κομμάτια των Vegan Mosquitoes, στα αγγλικά όμως. Όλα όσα θέλω να εκφράσω και έχουν ρίμα, στα ελληνικά φαίνονται τουλάχιστον αστεία, οπότε το αποφεύγω. Εμπνέωμαι από την καθημερινότητα μου, την επικαιρότητα αλλά και την ποίηση (Καρυωτάκη πολύ αυτήν την περίοδο) και το θέατρο και τον κινηματογράφο (Το κομμάτι μας “Red Shoes” είναι εμπνευσμένο από το θεατρικό του Γρηγόρη Χατζάκη, “Η Χορευτική Πανούκλα”, για παράδειγμα) Έχω γράψει 2 σενάρια για μικρού μήκους αλλά δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να τις δω να γίνονται ταινίες ακόμα, ούτε αν έχω το κουράγιο να το επιχειρήσω τώρα. Πάντως, διαβάζω ΠΟΛΛΑ σενάρια τον τελευταίο χρόνο, λόγω της δουλειάς μου, και αποκτώ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να γράψω ξανά.
*. Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο με τον οποίον να θέλω να συνεργαστώ. Έχω πολλους. Καλό παιδί να ‘ναι, να χει αντίληψη και αισθητική κοινή ή συμβατή ή συμπληρωματική με τη δική μου. Προφανώς θα ήταν μεγάλη η χαρά να συνεργαστώ με φίλους αλλά έχοντας αποκτήσει έναν από τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους μέσα από μια από τις συνεργασίες μου στο παρελθόν πιστεύω ότι δεν εχει μεγάλη σημασία αν γνωρίζεσαι από πριν με τους συνεργάτες σου. Νομίζω Τσέχωφ και Ιονέσκο είναι τα πρώτα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό αλλά ξεχωρίζω πολλούς νέους Έλληνες σεναριογράφους και πιστεύω πολύ στο ταλέντο τους.
* Υπάρχουν πράγματα που μου λείπουν από τη σχολή κυρίως σε επίπεδο μελέτης έργων και ρόλων. Καλώς ή κακώς στην σχολή έχεις περισσότερο χρόνο να μελετήσεις από ό,τι όταν βγεις στην αγορά εργασίας και τις υποχρεώσεις κλπ. Στη σχολή έχεις και μια παραπάνω δικαιολογία και έναυσμα για μελέτη. Έκανα λίγους φίλους και καλούς με τους οποίους δε χαθήκαμε μετά το τέλος των σπουδών μας και οι περισσότερες καλές εμπειρίες στη σχολή, τους εμπεριέχουν. Από εκεί και πέρα δε μου λείπουν πολλά άλλα πράγματα. Δυστυχώς στις σχολές επικρατουν ακόμα οι “κλίκες” κατι που είχα αποβάλλει από το περιβάλλον μου από το σχολείο. Είναι λίγοι οι φοιτητές, και υπάρχει η καθημερινή τριβή… Δεν είναι σαν το πανεπιστήμιο που έχεις μαθήματα με διαφορετικούς και πολλούς ανθρώπους. Δυστυχώς δημιουργούνται κλίκες και είναι θλιβερό όταν αυτό συμβαίνει σε καλλιτεχνικές σπουδές, που δε θα έπρεπε να υπάρχει αυτό το πνεύμα. Η τέχνη είναι κάτι πολύ ανώτερο.
* Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποια σχολή υποκριτικής στην Ελλάδα, που να λες πως είναι η καλύτερη. Είναι σαν ένα κοντό σεντόνι. Οι σχολές καλύπτουν κάτι αλλά τους ξεφεύγει κάτι άλλο. Δίνουν όλες βάση σε κάποια μαθήματα αλλά αφήνουν κάποια “δευτερεύοντα” να γίνονται “τριτευοντα” στην καλύτερη. Δε θα έλεγα όχι σε κάποια συνεργασία με συμφοιτητές μου από τη σχολή. Οι περισσότεροι μου αρέσουν πολύ υποκριτικά, ακόμα κι αν δεν ταιριάζουμε σαν χαρακτήρες. Απόδειξη ότι το κλίμα μεταξύ μας στα “Μάγια της Πεταλούδας” ήταν άψογο.
* Δεν μου αρέσει ολοκληρωτικά και παντού η πόλη μου. Όμως βελτιώνεται και χαλάει και αλλάζει και πεθαίνει και ξαναγεννιέται, σε άλλα σημεία κάθε φορά. Οπότε αυτό τουλάχιστον την κάνει ενδιαφέρουσα. Την αγαπώ και τη συμπονάω. Δε θα έχει ποτέ της ομοιογένεια και συμμετρία παρ’ όλο που θα μπορούσε… “Κακοπεσε”. Κι όμως προσπαθεί, και συνεχίζει. Οι νέοι άνθρωποί της δηλαδή. Αξίζει τον σεβασμό και τη φροντίδα μας. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που δίνουν απλόχερα τον σεβασμό, την αγάπη και τη δημιουργικότητά τους στην Αθήνα. Που επενδύουν, έχοντας πολλά να χάσουν. Ρισκάροντας. Από τα γκραφίτι και τις παραστάσεις, τα τραγούδια και τα χορευτικά δρώμενα στις πλατείες και τους δρόμους μέχρι τα μικρά bar και εστιατόρια με παραδοσιακή η εξωτική πινελιά, όλα δείχνουν ότι υπάρχουν ανθρώπου που κάνουν κάτι που δίνει μια άλλη διάσταση στην πόλη Και όσο υπάρχουν αυτοί, θα μου αρέσει όλο και περισσότερο η Αθήνα.
* Το Αll4fun είναι μια πλατφόρμα που όλοι χρειάζονται περισσότερο από όσο νομίζουν και που όλο και περισσότεροι χρησιμοποιουν. Μου αρέσει πολύ που είναι όλα οργανωμένα και είναι εύχρηστο, ενώ τα πράγματα με τα οποία καταπιάνεται είναι άπειρα. Αναπτύσσεται πολύ γρήγορα, κάτι το οποίο δείχνει ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με την τέχνη και την ψυχαγωγία. Προσωπικά μπορώ να πω ότι μου έχει χρησιμεύσει και στη δουλειά μου για να βρω ηθοποιους, ονόματα ή πρόσφατες δουλειές τους και φωτογραφίες τους. Πέρα από το ενημερωτικό κομμάτι και το κομμάτι του browsing στον ελεύθερο χρόνο μου, είναι κάτι που πραγματικά είναι χρήσιμο και πρακτικά έχει δώσει λύσεις. Φέρνει τους καλλιτέχνες πιο κοντά και παράλληλα προωθεί τις δουλειές τους. Δε νομίζω ότι θα υπήρχε κάτι αρνητικό σε αυτό, ελπίζω απλά όταν μεγαλώσει κι άλλο (γιατί θα μεγαλώσει) να μπορέσει να κρατήσει το ίδιο επίπεδο και την ίδια συνέπεια.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 21/8/2019
