Μέχρι εκείνη την στιγμή της πρώτης μας ουσιαστικά συνάντησης, μας συνόδευε ένα τυπικό γεια. Από αυτά που λέμε από συνήθεια. Αλλά όταν άρχισα να τη γνωρίζω καλύτερα κατάλαβα πόσο ιδιαίτερη είναι.
Σαν ένας θησαυρός με ανθρώπινη υπόσταση. Διότι για μένα τουλάχιστον έτσι είναι η Αλεξάνδρα Γαϊδατζή, μια από τις γνωριμίες μου σταθμός για το 2025. Και δίχως την πολύτιμη βοήθεια της τα 11α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun δε θα είχαν την ίδια επιτυχία. Ούτε φυσικά και την ίδια άρτια οργάνωση.
Πέρα, όμως, από τη μεταξύ μας διαμορφωμένη σχέση η Αλεξάνδρα δε φιλοξενείται στη στήλη από μέσο. Ή μάλλον έχει ένα “μέσο” που είναι η προφανής μου επιλογή ως το πρώτο χρονικά πρόσωπο εβδομάδας για το 2026. Φιλοξενείται στη στήλη όμως, γιατί έχει να πει και να μοιραστεί σπουδαία πράγματα, γιατί έχει να προσφέρει πολλά στο μέλλον, αλλά και γιατί έχει ήδη έχει κερδίσει με το σπαθί της μια θέση στον χώρο.
Ξεκινώντας από βοηθός σκηνοθέτη σε τέσσερις παραστάσεις και ενώ ακόμα σπούδαζε στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη και συνεχίζοντας με τη συμμετοχή της αυτήν τη σεζόν στο καστ της παράστασης “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” στο Θέατρο Εν Αθήναις σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά.
Ενός ανθρώπου, που ήταν ο πρώτος που την πίστεψε εμπράκτως όταν κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη και την έβαλε στην οικογένεια του Vault (και μετέπειτα σ’ εκείνη του Εν Αθήναις). Και η ίδια δικαίωσε απόλυτα και την κοινή μας φίλη και αρθρογράφο του All4fun Έλενα Γαζγαλή, η οποία επέμενε με πάθος να συνεργαστώ μαζί της στα βραβεία. Κάτι που τελικά όχι μόνο έγινε, αλλά πήγε και πολύ καλύτερα απ’ όσο αρχικά υπολόγιζα. Αλλά φτάνουν άλλα κοπλιμέντα, τα υπόλοιπα λογικά θα έρθουν και από τους ίδιους τους αναγνώστες της συνέντευξης…
Υ.Γ: Θεωρώ απαράδεκτο το ότι μετά από τόσους μήνες υπέροχης συνεργασίας, έμαθα από τη συνέντευξη για πρώτη φορά πως από μικρή έγραφε ιστορίες και ανυπομονώ ήδη να διαβάσω τις περισσότερες…
* Η υποκριτική προέκυψε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από πολύ μικρή «έπαιζα» συνεχώς θέατρο, υποδυόμουν ρόλους, “ανέβαζα” δικά μου έργα και έκανα διανομή ρόλων στην οικογένεια και στους φίλους μου! Τα χρόνια που φοιτούσα στο Αρσάκειο σχολείο της Θεσσαλονίκης συμμετείχα ανελλιπώς στους θεατρικούς ομίλους κι έπαιζα στις παραστάσεις και τις εκδηλώσεις που διοργάνωνε το σχολείο. Μεγάλο μέρος της “ευθύνης” για την ανάπτυξη του “θεατρικού μικροβίου” ανήκει στην αγαπημένη μου δασκάλα θεατρολογίας του Αρσακείου, την κα Κατερίνα Κουλακιώτη.
* Συγχρόνως, ήδη από το Δημοτικό, το χριστουγεννιάτικο δώρο που ζητούσα από τους γονείς μου, ήταν να πηγαίνουμε στην Αθήνα και να βλέπω όσες παραστάσεις μπορούσα! Εννοείται πως στην πόλη μου δεν έχανα παράσταση. Μεγαλώνοντας είχε πια οριστικοποιηθεί η απόφαση. Στο Γυμνάσιο και Λύκειο, συνέχιζα να πηγαίνω σε θεατρικές ομάδες και συμμετείχα σε όλα τα καλλιτεχνικά δρώμενα και στους ρητορικούς αγώνες των Αρσακείων. Για το πανεπιστήμιο ήταν φυσικά πρώτη επιλογή το τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ. Και έπειτα ήρθε και η Δραματική Σχολή Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη, για να ολοκληρωθεί το όνειρο. Όταν λοιπόν με ρωτούσαν μικρή τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις και απαντούσα ηθοποιός, το εννοούσα! Ήταν απόλυτα συνειδητή επιλογή.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει ελευθερία και έκφραση. Η δυνατότητα του να είσαι κάποιος άλλος. Με γοητεύει πολύ αυτό! Το να βγαίνω από τον εαυτό μου, από την Αλεξάνδρα και να είμαι κάποια άλλη. Η δυνατότητα του «παιχνιδιού». Με σοβαρότητα και σεβασμό απέναντι στον χαρακτήρα. Ο ηθοποιός έχει μεγάλη ευθύνη του ρόλου που ενσαρκώνει.
* Η Υποκριτική επίσης, εκτός από την τέχνη να απεκδύεσαι τον εαυτό σου, είναι ένα “παιχνίδι” κατά το οποίο συνομιλείς με τον συμπαίκτη – ηθοποιό και το κοινό.
* Όσο ο κόσμος βλέπει θέατρο και ενδιαφέρεται για την τέχνη, υπάρχει ελπίδα. Και νιώθω πως ο κόσμος, όσο μπορεί, πηγαίνει θέατρο, βλέπει παραστάσεις κι αυτό με χαροποιεί ιδιαιτέρως. Είναι καλό να καταλαβαίνουν όλοι πως το θέατρο είναι απαραίτητο, όχι μόνο επειδή είναι πηγή ψυχαγωγίας αλλά αποτελεί στοιχείο της διαπαιδαγώγησής και της παιδείας μας. Το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου, θέλω να πιστεύω πως το καταλαβαίνει και παραμένω αισιόδοξη όσο βλέπω κόσμο στο θέατρο…
* Σίγουρα είναι ένας δύσκολος, ανταγωνιστικός και απαιτητικός χώρος, θέλει πολλή δουλειά, υπομονή και επιμονή! Και βέβαια να το θέλεις πολύ και να το αγαπάς, αλλιώς δεν αντέχεις να το κάνεις.
* Όλοι έχουμε μερίδιο για το πού έχουμε φτάσει και αν έχει υποτιμηθεί ή όχι το επάγγελμα μας. Οφείλουμε να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να αμαυρώνει με τις συμπεριφορές του, τη φήμη του χώρου μας και να φέρεται απαξιωτικά. Πρέπει να υπηρετούμε την τέχνη μας και να εξελισσόμαστε μέσα από αυτήν, να πηγαίνουμε μπροστά και να προτρέπουμε και το κοινό σε αυτό το ταξίδι μαζί μας. Αυτό έχει σημασία. Όλα τα υπόλοιπα, η υποτίμηση και οι κακές συνθήκες δεν ταιριάζουν σε καμία τέχνη. Και να καταλάβουν όλοι πια, ότι η δουλειά μας είναι επάγγελμα – λειτούργημα και όχι χόμπι.
* Η τέχνη διαχρονικά αποτελεί τον πυρήνα έκφρασης ιδεών και συναισθημάτων. Αντανακλά τις αξίες, τις ανησυχίες και τις μεταβολές μια κοινωνίας και πέρα από μέσο επικοινωνίας και έκφρασης, αποτελεί την πρόοδο και την εξέλιξη μας, καθώς στηρίζεται στην παιδεία και καλλιεργεί τον άνθρωπο. Χωρίς τέχνη και χωρίς την φωνή των καλλιτεχνών δεν υφίσταται καμία υγιής κοινωνία.
* Το “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” είναι ένας μαραθώνιος επιβίωσης και αντοχών! Ένας αγώνας δρόμου, μια μάχη για μια καλύτερη ζωή. Ανατριχιαστικά επίκαιρο μέχρι και σήμερα. Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης βασίστηκαν στην συγκλονιστική νουβέλα “They Shoot Horses, Don’t They?” του Horace McCoy και στην ταινία με τον ομώνυμο τίτλο και δημιούργησαν μια παράσταση υπερθέαμα, γεμάτη σκληρότητα, αλήθεια, καθαρότητα ψυχής, διαφθορά, εξάντληση…
*΄Εναν μαραθώνιο που φτάνουμε μέχρι τελικής πτώσης, επί σκηνής. Βλέπουμε τα όρια του ανθρώπου, το πού μπορεί να φτάσει για το έπαθλο, τι ηθικές αξίες καταπατάει και πόσο σκληρή μπορεί να γίνει η πραγματικότητα. Όταν ο Δημήτρης, μού έκανε την πρώτη συζήτηση και πρόταση για αυτό το έργο και μου περιέγραψε την συνθήκη, ήταν απερίγραπτη η χαρά και ο ενθουσιασμός μου. Είναι από τα πιο ενδιαφέροντα και δύσκολα εγχειρήματα που μπορούν να αποδοθούν θεατρικά.
* Ένα έργο – πρόκληση πραγματικά! Και φυσικά για μένα, το καλύτερο ξεκίνημα που θα μπορούσα να έχω στην καριέρα μου και από άποψη έργου και από άποψη συντελεστών. Μια ιδανική θεατρική συνθήκη. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη που είμαι μέλος αυτού του υπέροχου θιάσου. Περνάω φανταστικά κι είμαι πραγματικά τυχερή. Με τους περισσότερους γνωριζόμαστε και είμαστε φίλοι από πριν. Και με όσους γνωριστήκαμε εκεί πρώτη φορά, δέσαμε αμέσως.
* Είμαι ευγνώμων που η πρώτη μου θεατρική δουλειά είναι υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη, τον Μάνο με τις μοναδικές μουσικές του, όλους τους υπέροχους ανθρώπους που δουλεύουν για αυτήν τη παράσταση. Δεν είναι δεδομένο καθόλου. Ο Δημήτρης και ο Μάνος χρόνια τώρα, δημιουργούν μοναδικές καλλιτεχνικά δουλειές κι αποτελούν το πιο ασφαλές και οικείο περιβάλλον για όλους. Είμαστε μια οικογένεια κι αυτό είναι ευλογία στο θέατρο. Όσο για τη παράσταση, αποτελεί κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο ως θέαμα. Το πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για ένα «πιάτο φαγητό», για μια ευκαιρία, για μια καλύτερη ζωή.
* Η σκληρότητα, η βία, η εξαθλίωση, η εξάντληση, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και το αίσθημα της επιβίωσης σε κάθε εποχή. Θεωρώ μας αφορά και πρέπει να μας αφορά όλους. Ένα άκρως κοινωνικό και πολιτικό θέαμα.
* Το έργο μας φέρνει στην Αμερική του ‘30. Ο ρόλος μου, η Μάτυ είναι ένα νέο κορίτσι από μια φτωχή οικογένεια, που ζει σε φάρμα και βιοπορίζεται δύσκολα. Διαθέτει μια αθωότητα, μια αγνότητα ψυχής που με συγκινεί πολύ, θέλει να βοηθήσει την οικογένεια της, έχει πάει στον διαγωνισμό και θέλει να κερδίσει το έπαθλο για να σώσει την οικογένεια της, γιατί βρίσκονται σε μια πολύ δύσκολη οικονομικά κατάσταση. Είναι σκληρή, έχει μεγαλώσει σε δύσκολες συνθήκες.
* Έχει και έναν δυναμισμό που θαυμάζω επίσης, και νιώθω ότι έχουμε κοινό. Είναι αποφασισμένη να μπει στον διαγωνισμό με στόχο τη νίκη! Είναι ένα κορίτσι, με πάθος για τη ζωή, ένας απλός άνθρωπος που μεγάλωσε στη φάρμα, είναι πολύ πιστή στον Θεό και αγωνίζεται για τους δικούς της ανθρώπους. Σίγουρα οι δύσκολες και άσχημες συνθήκες της εποχής που μεγάλωσε είναι μια διαφορά μας, όπως και ο σκληρός της χαρακτήρας.
* Η αγάπη της όμως για την οικογένεια της, ο δυναμισμός και η πυγμή της είναι χαρακτηριστικά και του δικού μου χαρακτήρα. Όπως επίσης και η ευαισθησία της. Και εγώ θα έκανα τα πάντα για την οικογένειά μου. Μέσα σε όλο αυτό η Μάτυ, έχει ταιριάξει, παρότι της είναι άγνωστος στην αρχή, με τον παρτενέρ της Κιντ. Έχω τη μεγάλη χαρά να έχω παρτενέρ τον Σωτήρη Μεντζέλο, που είναι καλός μου φίλος! Μία από τις κοινές μας ευχές κάποτε μάλιστα, ήταν στη πρώτη μου παράσταση να παίξουμε μαζί! Και τελικά όχι μόνο παίζουμε, αλλά είναι κι ο παρτενέρ μου!
* Με γοητεύει πολύ η τέχνη του κινηματογράφου. Η εικόνα, τα χρώματα, η υποκριτική στην κάμερα, που διαφέρει πολύ από το θέατρο. Θέλω πολύ να δουλέψω εκεί, να ζήσω την εμπειρία γυρισμάτων για τη «μεγάλη οθόνη». Έχω παίξει σε μια μικρού μήκους, πέρσι όσο ήμουν στο τρίτος έτος στην Δραματική Σχολή. «48 psychosis», υπό την σκηνοθεσία της Αιμιλίας Ταρενίδη. Ήταν υπέροχη εμπειρία, μ’ αρέσει πολύ η διαδικασία του γυρίσματος. Το έχω παρατηρήσει και όσες φορές έπαιξα και στην τηλεόραση.
* Ναι μ’ αρέσει η τηλεόραση. Η καλή τηλεόραση. Έχω συμμετάσχει ως μικρός ρόλος στον δεύτερο κύκλο της Μάγισσας (ANT1) και στον δεύτερο κύκλο του Άγιου Έρωτα (ALPHA). Η εμπειρία των γυρισμάτων μ’ ενθουσίασε, είναι μια διαδικασία που μ’ άρεσε ιδιαίτερα, θέλει focus, εγρήγορση, άλλες υποκριτικές ποιότητες από το θέατρο.
* Διαθέτει μια φοβερή δύναμη και μπορεί να δώσει μεγάλη δημοσιότητα στον ηθοποιό και αυτό να φέρει ακόμα καλύτερες δουλειές και ζήτηση στο θέατρο. Όλα είναι επιλογές και σίγουρα πιστεύω πως όταν λέγεσαι ηθοποιός, οφείλεις να υπηρετείς την τέχνη σου είτε στον κινηματογράφο, είτε στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση, όπου σου ζητηθεί.
* Μία από τις πιο μοναδικές εμπειρίες της ζωής μου, είναι η ενασχόληση μου με την ρητορική τέχνη. Το σχολείο που πήγαινα, το Αρσάκειο Θεσσαλονίκης, έχει μια μακρά παράδοση στη ρητορική και στους αγώνες λόγου. Έτσι, ξεκίνησα από το δημοτικό και μέχρι τέλος λυκείου.
* Συμμετείχα σε αγώνες λόγου και ρητορικής τέχνης μαζί με το σχολείο μου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Στους Διαρσακειακούς αγώνες προφορικού και δημιουργικού λόγου που γίνονταν στην Αθήνα, έπαιρνα μέρος για πέντε συναπτή έτη και είχα κερδίσει το πρώτο βραβείο στην εκφραστική – νοηματική ανάγνωση και στα πέντε!
* Ήταν το βασικό αγώνισμα που συμμετείχα, μαζί με τους διττούς λόγους με διακρίσεις κι εκεί. Η ρητορική είναι ό,τι πιο σημαντικό κρατάω από τα σχολικά χρόνια και μ’ ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Κάθε χρόνο στις Διαρσακειακές συναντήσεις λαμβάνω μέρος ως απόφοιτος – κριτής πλέον και είναι επίσης μοναδικό.
* Με τη ρητορική έμαθα καλύτερα την γλώσσα μας, ανέπτυξα τον προφορικό μου λόγο και καλλιέργησα το πνεύμα μου ως ομιλήτρια και ως ηθοποιός έπειτα. Το αγώνισμα της εκφραστικής – νοηματικής ανάγνωσης σχετίζεται με την ικανότητα του να αποδώσει κανείς απόλυτα το νόημα και την διάθεση ενός κειμένου. Έχει πολλά κοινά με το θέατρο και σίγουρα με βοήθησε στην εκφραστικότητα μου. Είναι σπουδαίο που το Αρσάκειο συμβάλει στην καλλιέργεια του πνεύματος των παιδιών και υποστηρίζει τον λόγο με αυτήν την παράδοση στην ρητορική και στους αγώνες λόγου.
* Το γράψιμο υπήρχε πάντα στη ζωή μου! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα μικρά διηγήματα, ποιήματα, ιστορίες. Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, πρέπει να ήμουν γύρω στα 15, έγραφα κάθε μέρα από μια ιστορία αγάπης.
* Επί τρεις μήνες, έγραφα κάθε μέρα από μια ιστορία. Επίσης κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι άσχημο κι είμαι πολύ στεναχωρημένη, έχω ανάγκη να γράψω. Σα να ξεσπάω στο χαρτί! Μ’ ενδιαφέρει πολύ πάντως και θέλω στο μέλλον ν’ ασχοληθώ σοβαρά.
* Σκηνοθετικά έχω υπάρξει τέσσερα χρόνια ως βοηθός, σε τρεις παραστάσεις στον Δημήτρη Καρατζιά και σε μία στον Κωνσταντίνο Πασσά, στην “Μπουμπού”, που συνεχίζεται φέτος για 2η σεζόν και πήρε παράταση μέχρι τον Απρίλιο. Τώρα θα υπάρξω και στην πέμπτη μου παράσταση μου ως βοηθός στην καινούργια δουλειά της Μιχαέλας Αντωνίου. Είναι μαγεία να είσαι και σ’ αυτήν τη θέση, που βλέπεις το πώς στήνεται η παράσταση, το πώς συμβάλλεις στην κίνηση και στην έκφραση του ηθοποιού. Ο σκηνοθέτης πιστεύω είναι ο μαέστρος, διευθύνει τα πάντα και όλα περνάνε από το χέρι του. Θεωρώ ότι έχει τεράστια ευθύνη, χρειάζεται αρκετή δουλειά για να τα συντονίσει όλα και ταυτόχρονα είναι κάτι συναρπαστικό.
* Η σκηνοθεσία είναι τέχνη από μόνη της. Είμαι τυχερή που έχω βρεθεί δίπλα σε τόσο εξαιρετικούς ανθρώπους και σκηνοθέτες, ως βοηθός κι σίγουρα έχω κερδίσει πολλά που με βοήθησαν και στην εξέλιξη μου ως ηθοποιό.
* Με τη μουσική και το τραγούδι επίσης ασχολούμαι από μικρή, πήγαινα στο ωδείο οκτώ χρόνια, έπαιζα πιάνο, ήμουν στη χορωδία, μετέπειτα όταν ήρθα Αθήνα παρακολούθησα σεμινάρια φωνητικής γιατί μ’ ενδιαφέρει να τραγουδάω καλά. Είναι μεγάλο προσόν για έναν νέο ηθοποιό. Και προσπαθώ να συνεχίσω την ενασχόληση με αυτό, είναι σημαντικό. Η τέχνη της μουσικής με γοητεύει πάντα. Και πόσο υπέροχα δένει η καλή μουσική στο θέατρο, στην ατμόσφαιρα μιας παράστασης. Εξαιρετικό στοιχείο.
* Το βόλεϊ υπήρχε στη ζωή μου από όταν ήμουν πολύ μικρή, λόγω του πατέρα μου. Ο μπαμπάς μου, ήταν διεθνής παίκτης της Εθνικής μας ομάδας βόλεϊ αντρών, έπειτα παίκτης στην ομάδα του Ηρακλή στην Θεσσαλονίκη και αργότερα προπονητής σε πολλές ομάδες της πόλης μας. Οπότε, από μικρή εγώ και στον αθλητισμό, έπαιζα βόλεϊ μέχρι την τρίτη λυκείου.
* Είναι από τις ομορφότερες αναμνήσεις της ζωής μου, εκείνα τα χρόνια. Έκανα και μπαλέτο 6 χρόνια, πριν ασχοληθώ πιο σοβαρά με το βόλεϊ. Κι από εκεί έχω υπέροχες αναμνήσεις χρόνων. Αγαπώ τον χορό και πιστεύω πως είναι εξίσου απαραίτητος, όπως και το τραγούδι για τον ηθοποιό. Το σώμα άλλωστε μαζί με τη φωνή είναι τα δύο σημαντικότερα εργαλεία για έναν ηθοποιό.
* Δεν μπορώ να πω αν υπάρχει τώρα συνεργασία που ονειρεύομαι. Εγώ τώρα ζω το όνειρο. Είμαι πολύ τυχερή και ευγνώμων, που βρίσκομαι σ’ αυτήν την παράσταση, ως ξεκίνημά μου, υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη.
* Ονειρεύομαι πολλά, ωραίες συνεργασίες, γνωριμίες, ρόλους που θα έρθουν, είτε κοντά, είτε κόντρα σε εμένα. Θέλω να κάνω κωμωδία, θέλω να κάνω κλασικό ρεπερτόριο, μ’ αρέσει πολύ ο Τενεσί Ουίλιαμς. Σίγουρα σκοπός μεγάλος είναι να παίξω Αρχαίο Δράμα, το θεωρώ ύψιστο. Αλλά μ΄ ενδιαφέρουν όλα. Μ’ ενδιαφέρει να είναι αξιόλογο το έργο, οι συντελεστές, ο σκηνοθέτης και στο θέατρο, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο. Ό,τι έρθει να είναι για καλό! Εγώ δεν σταματάω να ονειρεύομαι και ταυτόχρονα να το ζω, γιατί αυτή είναι και η μαγεία της δουλειάς μας.
* 2022-2025 στη Δραματική σχολή Αθηνών Γιώργος Θεοδοσιάδης. Τρία χρόνια γεμάτα. Με όλα τα συναισθήματα του κόσμου. Πολλή χαρά, ενθουσιασμός, ενέργεια, κέφι, τρέλα, γέλια, κλάματα, στεναχώρια, άγχος, κούραση, νεύρα. Όλα. Τρία χρόνια, άπειρες ώρες, όλη η καθημερινότητα μας εκεί μέσα. Πολύ απαιτητικές σπουδές. Χρειάζεται αφοσίωση στο 100%, συγκέντρωση, επιμονή και αντοχή.
* Κρατάω πολλά πράγματα από τη Σχολή, τους συμφοιτητές και φίλους, τους υπέροχους καθηγητές – δασκάλους μας, που μας καθοδήγησαν και μας βοήθησαν να γίνουμε οι ηθοποιοί που σήμερα παίζουμε και αγωνιζόμαστε για αυτή τη τέχνη, τον πυλώνα της σχολής, κ. Κώστα Κοντογιάννη, που χωρίς αυτόν δεν θα γινόταν τίποτα και είναι οικογένεια πια για εμένα. Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή δεν συγκρίνονται με τίποτα άλλο. Είναι απλά μοναδικά και αυτοί που τα ζούμε, ξέρουμε πραγματικά πώς είναι. Μια καλλιτεχνική τρέλα που οδηγεί στο όνειρο. Σίγουρα βγήκα πιο γεμάτη, πιο δυνατή και πιο σίγουρη για αυτό που θέλω να κάνω.
* Όσο για τις σπουδές στην Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών, σίγουρα ήταν εξαιρετικά χρήσιμες και με βοηθούν στην εξέλιξη μου ως ηθοποιό και ως θεατρολόγο φυσικά. Δουλεύω κι ως θεατρολόγος στο σχολείο ΔΕΛΑΣΑΛ στο δημοτικό και νηπιαγωγείο, διδάσκω θεατρική αγωγή στα παιδιά. Μου αρέσει πολύ η ενασχόληση μου και με αυτό το αντικείμενο, αγαπώ τα παιδιά και μ’ ενδιαφέρει η διδασκαλία με αφορμή το θέατρο.
* Αχ, η Αθήνα είναι έρωτας! Το κέντρο των πάντων. Ειδικά για τον χώρο μας. Όλα είναι εδώ. Στο θέατρο ειδικά, όλα είναι στην Αθήνα. Είναι μια άκρως γοητευτική πόλη και μ’ αρέσει πολύ η ζωή εδώ. Ζω στην πόλη από το 2018. Έχει πολλές επιλογές και προσφέρει άπειρες δυνατότητες. Στην Ελλάδα είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε στην Ευρώπη. Αυτό το αίσθημα, ότι ενώ νιώθω πως τη ξέρω ως πόλη, πάντα έχω κάτι ν’ ανακαλύψω κάτι καινούργιο. Επιπλέον μ’ αρέσει που μπορεί να συνδυάσει τόσα διαφορετικά μέρη, ανθρώπους, στυλ, πολιτισμό και τέχνες. Αν πρέπει να πω και κάτι αρνητικό, αυτό που σίγουρα με κουράζει είναι οι αποστάσεις.
* Η Θεσσαλονίκη είναι για μένα η πόλη μου, το σπίτι μου, η οικογένεια μου, οι άνθρωποι μου. Κάθε δρόμος της, κάθε στενό, η γειτονιά μου, η παραλιακή στο κέντρο, όλα είναι σαν ένα κομμάτι του σπιτιού μου. Εκεί ανήκει η καρδιά μου, πάντα. Το μυαλό μου εκεί. Όταν είμαι στην Αθήνα, μου λείπουν πολύ οι άνθρωποι μου και κάθε φορά που ανεβαίνω Θεσσαλονίκη (όσο πιο συχνά μπορώ), είναι σα να βρίσκομαι κυριολεκτικά και μεταφορικά σπίτι μου. Εκεί συναντάω συχνά πυκνά και την μικρή Αλεξάνδρα, η οποία από τα 6 της, είχε όνειρο να γίνει ηθοποιός και να ζήσει στην Αθήνα. Και να που το όνειρο, έχει γίνει αληθινό! Κι η μικρή Αλεξάνδρα είναι νομίζω περήφανη.
* Στο All4fun μου αρέσει η αλήθεια του! Είναι αυθεντικό. Είχα την τύχη και την χαρά να δουλέψω στο πλευρό του Κυριάκου για τα 11α Θεατρικά Βραβεία Κοινού All4fun.
* Ήρθα σε επαφή περισσότερο με το site, τον Κυριάκο, όλους όσους δουλεύουν εκεί και αγαπούν αυτό που κάνουν κι έτσι κι εγώ με έναν τρόπο εντάχθηκα στην οικογένειά τους. Η καθαρή αγάπη για τους καλλιτέχνες ξεχωρίζει το All4fun και συνεπώς τον Κυριάκο και τους συνεργάτες του. Πρεσβεύει το καλύτερο για τον χώρο μας συνολικά και για τους συντελεστές του. Είναι μια ζεστή αγκαλιά αξιών, αισθητικής, πνεύματος της τέχνης. Το θαυμάζω αυτό που κάνει ο Κυριάκος. Και μακάρι να υπήρχαν περισσότεροι τέτοιοι άνθρωποι στον χώρο! Και στην κοινωνία μας γενικότερα. Και για το τέλος να σου πω ότι αμέτρητα πολύ σε λατρεύω…
& Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 5/1/2026
