Το να παίζει θέατρο σε μια άλλη γλώσσα μπορεί να λειτουργεί με τρόπο απελευθερωτικό. Μπορεί να εμπεριέχει τις ίδιες δυσκολίες με το ν’ αντιμετωπίζει τον ρόλο του στα ελληνικά, αλλά αποτελεί για εκείνον μια επιπλέον πρόκληση.
Ο Γιάννης Καραούλης πέρασε ένα γεμάτο χειμώνα, όμως και το καλοκαίρι του συνεχίζεται μ’ ένταση. Αυτή τη φορά δεν παίζει στην Αθήνα, ούτε παίζει στα ελληνικά.
Βρίσκεται στη Μύκονο για την Αντιγόνη, την οποία σκηνοθετεί ο Λευτέρης Γιοβανίδης και όπως και ο υπόλοιπος θίασος υποδέχεται τον κόσμο στα αγγλικά.
«Είναι ωραίο εγχείρημα το να παρουσιάζεις θέατρο σε μέρη που δεν έχουν να προσφέρουν παρόμοια ψυχαγωγία. Τα νησιά και η περιφέρεια έχουν ανάγκη από τέτοιες προσπάθειες που αποτελούν πολιτιστικό γεγονός και για την κάθε τοπική κοινωνία αλλά και για τους επισκέπτες της», παραδέχεται στο All4fun.
Η χειμερινή θεατρική σεζόν τον βρήκε να απολαμβάνει και τις δύο συμμετοχές του. Αρχικά στον «Γλάρο» στο θέατρο Θησείον σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου και στη συνέχεια στις «Μικρές ιστορίες φόνων» στον πολυχώρο Vault σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά.
Ο Γιάννης χαρακτηρίζει την υποκριτική ως ένα ποδήλατο, όπου για να μην πέσεις πρέπει να διαρκώς να επαναπροσδιορίζεις τον ορισμό του και ως ένα μονοπάτι, στο οποίο έπρεπε να περπατήσει, όταν το όνειρο του να γίνει ηθοποιός εκπληρώθηκε, περνώντας στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ)
* H υποκριτική προέκυψε σαν σκέψη και όνειρο πολλά χρόνια πριν, αλλά ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι που έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις στο κρατικό. Πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι ήταν ένα μονοπάτι που έπρεπε να περπατήσω.
* Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω ή μπορώ να καταλήξω σε ένα συγκεκριμένο ορισμό του τι είναι υποκριτική. Νομίζω είναι σαν το ποδήλατο. Πρέπει να το ψάχνεις και να το επαναπροσδιορίζεις διαρκώς. Αλλιώς κινδυνεύεις να πέσεις.
* Ένας νέος ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση με χιούμορ.
* Όχι η τέχνη δεν μπορεί να δίνεις απαντήσεις. Μπορεί να φωτίσει την κατάσταση ή να επηρεάσει ή να αλλάξει κάποιον προσωπικά αλλά το να περιμένουμε από αυτήν να δώσει απαντήσεις για την κρίση τότε την φορτώνουμε με μια ευθύνη που την αποποιούμαστε όλοι εμείς που θα έπρεπε να δράσουμε.
* Γνώριζα προσωπικά από τη σχολή ως καθηγητή μου το Λευτέρη Γιοβανίδη, τον σκηνοθέτη της παράστασης, ο οποίος είχε την ιδέα για αυτό το πρότζεκτ και έτσι προέκυψε η συμμετοχή μου εδώ. Με τον Λευτέρη ως επιβλέποντα καθηγητή είχαμε συμμετάσχει σε μια θερινή ακαδημία των θεάτρων της Ευρώπης στη Φλωρεντία. Εκεί είχαμε δουλέψει και παρουσιάσει σκηνές από έργα του Σαίξπηρ στο πρωτότυπο. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που έπαιξα στα αγγλικά. Η τωρινή εμπειρία έρχεται επιβεβαιωτικά για να μας δείξει ότι το να παίζεις σε μια άλλη γλώσσα δεν είναι απαραίτητα δυσκολία. Μπορεί να γίνει κατά κάποιον τρόπο απελευθερωτικό. Kατα τα άλλα εμπεριέχει τις ίδιες δυσκολίες με το να παίζεις και να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με έναν ρόλο και στα ελληνικά.
* Είναι μόλις οι πρώτες μέρες στη Μύκονο και ακόμη εξερευνούμε και μαθαίνουμε τα μέρη και τους ρυθμούς του νησιού. Δίκαια έχει ένα τόσο διάσημο όνομα λόγω της ομορφιάς του. Είναι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με μια καλοκαιρινή περιοδεία. Έχεις εγκατασταθεί κάπου αλλού και μοιάζει περισσότερο με τη συνθήκη του να είσαι στην Αθήνα, μιας και η έδρα σου έχει μεταφερθεί αλλού. Είναι ωραίο εγχείρημα το να παρουσιάζεις θέατρο σε μέρη που δεν έχουν να προσφέρουν παρόμοια ψυχαγωγία. Τα νησιά και η περιφέρεια έχουν ανάγκη από τέτοιες προσπάθειες που αποτελούν πολιτιστικό γεγονός και για την κάθε τοπική κοινωνία αλλά και για τους επισκέπτες της.
* Ο «Γλάρος» φέτος στο Θησείον και η σύμπτωση αυτού του τιμ ήταν από τα πιο όμορφα πράγματα που μου έχουν τύχει στη θεατρική μου πορεία. Ο Κώστας Φιλίππογλου με γνώριζε από προηγούμενη οντισιόν που είχε κάνει και ήταν χαρά μου που εν τέλει με επέλεξε για τον ρόλο του νεαρού συγγραφέα, Τρέπλιεφ, ενός από τους πιο αγαπημένους μου θεατρικούς ρόλους.
* Οι «Μικρές Ιστορίες Φόνων» στον πολυχώρο Vault ήταν μια ιδιαίτερη παράσταση που νομίζω όλοι όσοι την είδαν συγκινήθηκαν και την απόλαυσαν. Ένα έργο με διπλή διανομή και ένα τιμ ανθρώπων που αγαπηθήκαμε πολύ μεταξύ μας. Εκεί έπαιζα δύο ρόλους, ένα νεαρό παιδί με νοητική στέρηση που ονειρευόταν να γίνει υπερήρωας και ένα νεαρό gay αγόρι που λόγω της διαφορετικότητας αλλά και της ιδιαίτερης ευαισθησίας του δεν έβρισκε ερωτικό αντίκρισμα και κοινωνική αποδοχή. Είναι ωραίο να βρίσκεσαι σε μια παράσταση που τιμάται με κάποιο βραβείο και δη το βραβείο σκηνοθεσίας που έλαβε από το βραβείο του κοινού του All4fun ο σκηνοθέτης μας Δημήτρης Καρατζιάς.
* Η κατάσταση στη σχολή είναι ούτως ή άλλως ένα ξεχωριστό σύμπαν και τα πράγματα διαφέρουν πολύ από αυτό που αντιμετωπίζεις μετά. Το θέμα είναι να μην χαθεί εκείνο το ευαίσθητο και τρυφερό κομμάτι σου από τα χρόνια της σχολής που με ρομαντισμό αντιμετώπιζε το θέατρο και την υποκριτική. Περισσότερο θυμάμαι τους καθηγητές μου στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ) και τους συμφοιτητές μου και όσα έμαθα δουλεύοντας μαζί τους.
* Είμαι πολύ ικανοποιημένος από τις επιλογές μου ως τώρα και οι σκηνοθέτες που ως τώρα επέλεξαν και αυτοί από τη μεριά τους τη συνεργασία μας υπήρξαν άτομα που εκτίμησα και έμαθα πολλά από τον καθένα. Ανάμεσα στους ανθρώπους των οποίων τη δουλειά θαυμάζω και θα ήθελα να συνεργαστούμε είναι ο Θωμάς Μοσχόπουλος, ο Νίκος Καραθάνος, η Κατερίνα Ευαγγελάτου, ο Δημήτρης Καραντζάς.
* Μου αρέσει πολύ και το γράψιμο και η σκηνοθεσία. Τη σκηνοθεσία, μάλιστα, την έχω δοκιμάσει στο παρελθόν και μ’ ενδιαφέρει να τη ξαναδώ.
* Περνάω ακόμα μια περίοδο έρωτα με την Αθήνα και εθελοτυφλώ στις ασχήμιες της.
* Στο All4fun μου αρέσει η αγάπη και ο χρόνος που φαίνεται πως αφιερώνετε για τους ανθρώπους του χώρου. Και τα όμορφα πάρτυ σας!
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 29/6/2015
