Μέσα στο χάος της καθημερινότητας, η υποκριτική της κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον. Είναι η διέξοδος της και την αγάπησε από την πρώτη της κιόλας επαφή μαζί της, στα 15 της χρόνια.
Αυτή η αγάπη μάλιστα για την Κωνσταντίνα Αργυροπούλου – Πέτροβα ενισχύθηκε στα 20 της, όταν πήγε στο πρώτο έτος της δραματικής. Τότε συνειδητοποίησε πως αυτός ο χώρος ήταν για εκείνη.
Η φετινή θεατρική σεζόν την βρίσκει στην επανάληψη του Numb του Νίκου Σκουλά στο Θέατρο Αλκμήνη, αλλά και στην τηλεόραση, όπου έκανε και τα πρώτα της γκεστ. Ευελπιστώντας σε περισσότερες ευκαιρίες τηλεοπτικά και κινηματογραφικά μας εκφράζει μεταξύ άλλων και ως πρόσωπο της εβδομάδας το παράπονο της για τον τρόπο που γίνονται κάποιες από τις ακροάσεις στον χώρο.
* Η υποκριτική προέκυψε στην ηλικία περίπου των 15 ετών, σε μια περίοδο μεγάλης βαρεμάρας που δεν είχα κανένα ενδιαφέρον για το τι θέλω να κάνω στη ζωή μου. Πήγα να δω μια ερασιτεχνική παράσταση στο δημοτικό θέατρο του δήμου της Νέας Ιωνίας, περιοχή στην οποία μεγάλωσα. Έπαιζαν κάτι φίλοι και θυμάμαι την ώρα που τελείωσε να σκέφτομαι ότι αυτό θέλω να το δοκιμάσω. Κι έτσι ξεκίνησα κι έμεινα τρία χρόνια στον ερασιτεχνικό θίασο.
* Στα 20 μου πήγα πρώτη φορά στη δραματική σχολή χωρίς καν να είμαι σίγουρη για το αν θέλω επαγγελματικά να το ακολουθήσω. Μετά το πρώτο έτος είχα βεβαιωθεί ότι θέλω να είμαι μέρος αυτού του χώρου. Έχοντας κάνει πολλές διαφορετικές δουλειές λέω με βεβαιότητα ότι είναι το μόνο πράγμα που μου κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον. Μέσα στο χάος της καθημερινότητας κάνοντας παράλληλα άλλες δουλειές πάντα είναι η διέξοδος μου.
* Η υποκριτική και το τι σημαίνει για μένα άλλαξε πολλές φορές μέσα στα χρόνια. Νομίζω ότι η πιο απλή απάντηση πια είναι ότι δεν μπορώ να την παλέψω χωρίς να δουλεύω κάποιο έργο ή χαρακτηρα, είτε σε δουλειά, είτε σε κάποιο σεμινάριο, είτε μόνη μου. Η υποκριτική είναι να μπαίνεις στα παπούτσια άλλων αλλά και σε πτυχές δικές σου που δεν ήξερες ή δεν βγάζεις στην καθημερινότητα σου. Μια ελευθερία με ορισμένα πλαίσια. Όπως είχε πει κι ένας δάσκαλος μου στη σχολή η υποκριτική είναι δύσκολη γιατί είναι τόσο απλή.
* Στην Ελλάδα το 2025 ένας καλλιτέχνης αρχικά έχει διαφορετική αντιμετώπιση ανάλογα του τι καλλιτέχνης είναι. Όχι μόνο σαν ιδιότητα (εάν είναι π.χ ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, ζωγράφος) Αλλά και το τι πρεσβεύει με την τέχνη του, τι θέση παίρνει στα πραγματικά – εάν παίρνει – και πολλοί άλλοι παράγοντες που φαίνεται να υπάρχει μια διαφορετική αντιμετώπιση από την πολιτεία κι από την κοινωνία.
* Αισιόδοξη με κρατάει ότι μέσα στο χώρο της τέχνης υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το καλλιτεχνικό τους βήμα για να πούνε κάτι που αφορά το σήμερα, τους προβληματισμούς, τις ανάγκες των ανθρώπων. Ότι ομάδες προσπαθούν να παράξουν τέχνη με λίγα μέσα σ’ ένα καθεστώς που η τέχνη γίνεται με όρους θεάματος και μόνο. Στενοχώρια μου προκαλείται μέσα σε αυτό που μου δημιουργεί αισιοδοξία, ξέρω είναι κάπως αντιφατικό αλλά όσοι παλεύουν μόνοι ταυτόχρονα ξοδεύονται σε άλλες εργασίες για την επιβίωση και συχνά νιώθουν τη ματαίωση. Δεν μπορείς να είσαι δημιουργικός όσο θέλεις και μπορείς σε συνθήκες επιβίωσης.
* Το μερίδιο των καλλιτεχνών σε αυτό νομίζω είναι ότι τα προβλήματα του χώρου προσπάθησαν να τ’ αντιμετωπίσουν ατομικά. Τις κακές συνθήκες εργασίες, τις χαμηλές αμοιβές, τις κακοποιητικες συμπεριφορές. Νομίζω ότι πάει πολύ πίσω στα χρόνια αυτή η νοοτροπία. Όταν ακόμη τα πράγματα ήταν ας πούμε κατά κάποιο τρόπο και τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο, όταν κάποιος κατάφερνε να καθιερωθεί διεκδικούσε καλύτερες συνθήκες για τον ίδιο και αδιαφορούσε αν ο πιο νέος συνάδελφος είχε άλλη αντιμετώπιση. Φυσικά θα υπήρχαν εξαιρέσεις αλλά νομίζω ότι στην πλειονότητα τους οι ηθοποιοί δεν σκέφτονταν μακροπρόθεσμα και συλλογικά πράγμα που έφερε μια άγρια κατάσταση στις εργασιακές συνθήκες.
* Η πολιτεία και το κράτος φυσικά παίζει πρωταρχικό ρόλο γιατί διαμορφώνει συνθήκες αδηφάγου ανταγωνισμού λόγω του συστήματος αυτού που ζούμε σε πρώτη φάση. Και σε δεύτερη του πόσο πολύ έχει υποβαθμίσει τους καλλιτέχνες. Από το γεγονός ότι υποχρηματοδοτεί θέατρο και σινεμά μέχρι το προεδρικό διάταγμα για την υποβάθμιση των πτυχίων μας. Η απαξίωση των καλλιτεχνών είναι μια σταθερά σ’ αυτήν τη χώρα. Από τότε που ήμουν παιδί, θυμάμαι οι καλλιτέχνες ν’ αντιμετωπίζονται σαν χομπίστες άεργοι, τεμπέληδες. Η αξία της κάθε τέχνης διαχρονικά είναι όση όλων των πραγμάτων που εξελίσσονται στο εδώ και το τώρα της κάθε εποχής.
* Δεν υπάρχει ιστορικό, πολιτικό, κοινωνικό γεγονός που δεν έγινε στίχος, ποίημα, τραγούδι, ποίηση, θέατρο, δεν υπάρχει καμία πτυχή της ζωής που να μην έγινε τέχνη. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την τέχνη και η τέχνη τους ανθρώπους.
* Το Numb που έχει γράψει και σκηνοθετεί ο Νίκος Σκουλάς είναι ένα έργο που γράφτηκε από την ανάγκη του Νίκου να μιλήσει για ένα θέμα που τον απασχολεί και τον τρομάζει πολύ. Η μνήμη και η απώλεια της τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Με όχημα μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας σ’ ένα περιβάλλον φουτουριστικό βάζει μια ομάδα ανθρώπων στο επίκεντρο, η οποία μελετάει την μνήμη και τις ασθένειες που την εξασθενούν. Βλέπουμε επί σκηνής ένα κλειστοφοβικό δωμάτιο στο οποίο διεξάγονται συνεντεύξεις και μια πανδημία που ξεσπάει.
* Με τους υπόλοιπους συντελεστές αν και δεν γνωριζόμαστε μέχρι και πέρσι όπου ήταν η πρώτη χρονιά για την παράσταση είχαμε μια καλή χημεία και το λέω αυτό διότι τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας είχαν ξανά δουλέψει και εγώ ήμουν νέο μέλος εντελώς κι όμως μετά την πρώτη βδομάδα είχαμε ήδη αναπτύξει μια σχέση στην οποία μπορούσα να εκφραστώ και να νιώσω άνετα. Πράγμα δύσκολο για μένα, διότι χρειάζομαι κάποιο χρόνο να νιώσω άνετα και να’ μαι όσο μπορώ ο εαυτός μου και σαν ηθοποιός και σαν άνθρωπος.
* Η προσέγγιση του ρόλου μου ήρθε σε συνεννόηση με τον σκηνοθέτη και με πολλή ανάλυση γύρω από το έργο γιατί είναι έτσι γραμμένο που μέσα στο κείμενο βλέπεις τον ίδιο χαρακτήρα σε τρεις διαφορετικες στιγμές του όπου στη μια και πιο βασική είναι ότι δεν ξέρει ποια είναι, δεν έχει καμία μνήμη. Το δύσκολο ήταν πως να βρω και να προσεγγίσω έναν χαρακτήρα, ο οποίος ενώ έχει προσωπικότητα δεν έχει μνήμη.
* Βασίστηκα στο εδώ και το τώρα της σκηνής και έβαλα στοιχεία μου στον ρόλο θα έλεγα. Είναι και γραμμένος έτσι που θα λεγες ότι σε παροτρύνει να το πράξεις.
* Αν και δε με λες σινεφίλ ως θεατή έχω δει αρκετό κινηματογράφο ώστε να τον αγαπήσω. Σαν ηθοποιός έχω συμμετάσχει σε ταινίες μικρού μήκους diy ως επί το πλείστον που έχουν πάει σε φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Θα ήθελα να κάνω περισσότερο σινεμά!
* Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που έχει ακόμη τρομερή δύναμη για την προβολή και αναγνώριση των ηθοποιών. Την επιλέγουν πολλοί ηθοποιοί γιατί ανοίγει πόρτες σχεδόν σε όλους του τομείς που αφορούν την υποκριτική. Θα ήθελα να κάνω τηλεόραση, ειδικά πλέον νομίζω ότι έχει ανέβει το επίπεδο των παραγωγών. Έχω κάνει κάποιες γκεστ εμφανίσεις φέτος. Δεν είχα ξανακάνει τίποτα στην τηλεόραση, ήταν η πρώτη φορά κι ήταν αρκετά καλές οι συνθήκες που συνάντησα. Κι ομολογώ πως πέρασα πολύ καλά στο γύρισμα.
* Οσο για το θέμα των ακροάσεων: Στα δέκα χρόνια που προσπαθώ να δουλεύω ως ηθοποιός έχω συναντήσει διάφορα. Το 2015 που αποφοίτησα πρόλαβα και τις ανοιχτές ακροάσεις, όπου μπορεί να διαρκούσαν και δύο ή τρεις μερες με πάνω από 400 άτομα συμμετοχή. Πράγμα ψυχοφθόρο αφού περίμενες ώρες για να σε δουν ούτε δύο λεπτά συνολικά και συνήθως όχι στην υποκριτική αλλά σε ομαδικούς κινησιολογικούς αυτοσχεδιασμούς και σε τραγούδι.
* Αργότερα καθιερώθηκαν οι ακροάσεις με επιλογή βιογραφικών μέσω μέιλ που φυσικά αυτό σαν οργάνωση μιας ακρόασης είναι πιο λειτουργικό. Μέσα όμως από την δική μου εμπειρία αλλά και συναδέλφων νέων και πιο παλιών, έκλεισαν οι πόρτες για πολλούς από εμάς.
* Συνάδελφοι πιο έμπειροι και πιο ενεργοί από εμένα μου έχουν παραδεχθεί ότι υπάρχει μια διαλογή με βάση τις μεγάλες σχολές όπως το Εθνικό, το Ωδείο και το Τέχνης. Αντιλαμβάνομαι πως όταν ένας σκηνοθέτης θέλει να κάνει τη δουλειά του θα επιλέξει όπως πιστεύει και είναι απόλυτα σεβαστό όμως νιώθω ότι αυτό εμπεριέχει έναν συνειδητό ή ασυνείδητο ελιτισμό που αποκλείει κόσμο.
* Σα να προωθείται η αριστεία κατά κάποιο τρόπο πράγμα που στην τέχνη και ειδικότερα στην υποκριτική είναι πολυπαραγοντικό. Σίγουρα οι σχολές δίνουν μια κατεύθυνση αλλά νομίζω ότι το βιογραφικό σου στο θέατρο είσαι εσύ ο ίδιος, εσύ που στέκεσαι εκείνη την ώρα στην σκηνή.
* Οι δουλειές που έχεις συμμετάσχει σίγουρα μπορούν να πουν κάτι για σένα αλλά μην ξεχνάμε ότι η ζήτηση είναι μικρή και η προσφορά μεγάλη. Και δυστυχώς δεν είναι στο χέρι των ηθοποιών το πόσες δουλειές και με ποιους σκηνοθέτες θα δουλέψουν. Όπότε αυτό το κριτήριο το καταλαβαίνω μεν, αλλά σίγουρα δεν το στηρίζω γιατί αποκλείει ένα σωρό άτομα τα οποία έχουν πολύ καλό υλικό και το οποίο μένει ανεκμετάλευτο.
* Το τελευταίο πράγμα που συμβαίνει με τις ακροάσεις είναι ότι πολλές φορές η διανομή έχει κλείσει ή ζητούν ένα άτομο και δεν ξεκαθαρίζει η ανακοίνωση τι ζητάει,. Για ποιο έργο, πόσα άτομα κλπ και συνήθως οι παραγωγές λαμβάνουν αμέτρητα βιογραφικά και φυσικά απορρίπτουν τα περισσότερα γιατί ψάχνουν κάτι πολύ συγκεκριμένο. Προσωπικά δεν κατανοώ τον λόγο που δεν κάνουν συγκεκριμένο το τι ζητούν αφού αυτό θα γλυτώσει κόπο κι από τις δυο πλευρές..
* Οι μεν θα κάνουν τη δουλειά τους ευκολότερη και οι δε, δε θα λάβουν ακόμη μια απογοήτευση από ακόμη ένα αρνητικό μειλ. Όσο αφορά εμένα, τα τελευταία χρόνια δεν έχω βρεθεί πάρα σε ελάχιστες ακροάσεις κλειστού τύπου που κάποιος με πρότεινε.
* Αυτό το καταλαβαίνω γιατί όταν κάνεις μια δουλειά θέλεις η επιλογή που θα κάνεις να ξέρεις ότι σαν συνεργασία θα κυλήσει ομαλά και θα έχεις το αποτέλεσμα που θες οπότε κάνεις μια ακρόαση με συστημένα άτομα. Τα κρατικά θέατρα δεν τα πιάνω καν. Οι ιστορίες που έχω ακούσει είναι πολλές και δεν μπορώ καν να τις γράψω. Θα χρειαστώ μέρες για να γράφω.
* Στο τέλος τέλος πάντως η πλειονότητα των ηθοποιών θέλει εάν ταιριάζει στα χαρακτηριστικά μιας ακρόασης να του δίνουν την ευκαιρία να τον δούν κι ας τον απορρίψουν. Η απόρριψη που μας ενοχλεί είναι αυτή που μας αποκλείει μονίμως χωρίς να μας δουν και για λόγους που δεν είναι αμιγώς καλλιτεχνικοί αλλά βασίζονται στο ποια σχολή τελειώσαμε ή πόσες και με ποιους έχουμε δουλέψει. Και θα επαναλάβω δεν είναι στο χέρι μας ή επιλογή αυτή.
* Π.χ η σχολή που τελείωσα αρχικά το κριτήριο επιλογής μου έχει να κάνει με το οικονομικό, δεν μπορούσα να στηρίξω μια σχολή των 350 ευρώ και 400 ευρώ το μήνα που είχαν κάποιες άλλες σχολές. Θεωρώ ότι η επιλογή της σχολής μου με δικαίωσε αργότερα, πέρα του οικονομικού κριτηριου όμως αν για κάποιο λόγο κόβεται το βιογραφικό μου λόγω της σχολής μου το θεωρώ άδικο.
* Κάποτε έγραφα, κυρίως πεζά και ποίηση. Έχω πάντα πολλές ιδέες και μου αρέσει να κάνω brainstorming με φίλους που γράφουν και να λέω ιδέες αλλά δεν μπορώ εύκολα να το αποτυπώσω σε χαρτί. Θαυμάζω πολύ τους ανθρώπους που
γράφουν.
* Η σκηνοθεσία είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει! Στη σχολή είχαμε την ευκαιρία να σκηνοθετούμε κομμάτια άλλων συμφοιτητών ή τους εαυτούς μας και το είχα βρει τρομερά ενδιαφέρον. Μου άρεσε αυτή η διαδικασία και ίσως στο μέλλον αν αποκτήσω παραπάνω εμπειρία να το επιχειρούσα αν και το θεωρώ μεγάλη ευθύνη. Θέλει πολλή υπομονή και αγάπη για τους ηθοποιούς, να καταλαβαίνεις ότι είναι πάντα ανασφαλή πλάσματα και να μπορέσεις να τους κάνεις ν’ ανθίσουν. Να νιώσουν ελεύθεροι και να βγάλουν το καλύτερο που μπορούν.
* Με το τραγούδι έχω ασχοληθεί κάπως και πέρα από τη σχολή. Έχω κάνει μαθήματα και σεμινάρια, μου αρέσει να τραγουδάω και προσπαθώ και μόνη μου να κανω εξάσκηση με ένα μπεντίρ.
* Ο χορός είναι κάτι που επίσης έκανα μόνο στη σχολή και σε παραστάσεις όπου χρειάστηκε, τα καταφέρνω νομίζω αλλά είναι κάτι που ζηλεύω πολύ σε ανθρώπους που έχουν ευκολία. Με τον αθλητισμό δυστυχώς δεν έχω σχέση ιδιαίτερη.
* Υπάρχουν άνθρωποι στο θέατρο που εκτιμώ πολύ και σαν καλλιτέχνες και σαν ανθρώπους και θα ήθελα πολύ να δουλέψω μαζί τους. Σε κάποιους που έχει τύχει να γνωρίσω τους το έχω εκφράσει κιόλας, γενικά θα ήθελα να έχω συνεργασίες με ανθρώπους που μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να μπορούμε να είμαστε και φίλοι. Δεν είναι εύκολο αυτό πάντα το γνωρίζω, ωστόσο αυτό θα ήταν το ιδανικό. Θα ήθελα έστω οι συνεργασίες να έχουν σεβασμό, ειλικρινά και αγάπη. Και γιατί λέω αγάπη; Δεν το λέω με την συμβατική έννοια. Αγαπώ πάντα τον συνάδελφο επί σκηνής ακόμη κι αν εκτός σκηνής δεν συμπαθιόμαστε. Θα ήθελα να κάνω όσο περισσότερο θέατρο γίνεται, δεν είχα ποτέ όνειρο κάποιο ρόλο ή έργο ενω μου αρέσουν πολλά και διαφορετικά έργα και ρόλοι. Πιστεύω στο τι θέλει ένας σκηνοθέτης ή μια ομάδα να πει, σημασία έχει να σε “ψήσει” το πως θέλει να κάνει κάποιος ένα κείμενο ή πως θέλει να προσεγγίσεις έναν ρόλο. Αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο.
* Το αγαπημένο μου είδος θεάτρου παρόλα αυτά είναι ο ρεαλισμός! Μου αρέσει πολύ που τα νεοελληνικα κείμενα στο θέατρο πιάνουν ιστορίες κι ανθρώπους καθημερινούς ή του περιθωρίου, που πέρα από τα αστικά σαλόνια και ή τα δράματα βασιλιάδων που μας έχουν χαρίσει τα κλασικά ή σαιξπηρικά έργα. Βλέπουμε πια στο θέατρο την πόλη μας, τους ανθρώπους της γειτονιάς μας, τα σπίτια μας, βλέπουμε λίγο εμάς και το τώρα μας. Αυτό το είδος ας πούμε είναι κάτι που θα ήθελα να κάνω περισσότερο αυτή τη στιγμή χωρίς να αποκλείω κι άλλα είδη.
* Η Αθήνα μου αρέσει γιατί με μεγάλωσε, τους ανθρώπους της ζωής μου τους έχω αγαπήσει σ’ αυτήν την πόλη, μου αρέσει η πολυπολιτισμικότητα της, η φασαρία της, οι δρόμοι της, οι τόσοι διαφορετικοι άνθρωποι … Μου αρέσει να την περπατάω και μου αρέσει όταν έχει ήλιο, μου αρέσουν τα στέκια. Δε μου αρέσει που έχει γίνει μια πόλη τουριστών, ο εξευμενισμός των περιοχών, τα ενοίκια στο Θεό, δε μου αρέσει που μεγαλώνω σε μια πόλη που αλλάζει και γίνεται εχθρική σε εμάς. Δε μου αρέσει που κάποιες φορές δεν μου αρέσει καθόλου και θέλω να φύγω.
* Στο All4fun μου αρέσει που αγαπάει το θέατρο και τους ηθοποιούς, που δίνει χώρο σε όλους και που παίρνει θέση και σε πράγματα τα οποία δε σχετίζονται μόνο με το θέατρο!!!
Αναλυτικές πληροφορίες για το Numb ΕΔΩ
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 19/10/2025
