Καλό Μήνα με το ποίημα του μήνα!
Μπήκε ο Ιούλιος…Ο μήνας που σηματοδοτεί την έναρξη του καλοκαιριού και των διακοπών ήρθε και κάποια παραλία μας περιμένει για πολλές βουτιές!
Ο Ιούλιος είναι ο έβδομος μήνας του έτους και έχει διάρκεια 31 ημέρες. Πήρε την ονομασία του από τον Μάρκο Αντώνιο το 44 π.Χ., μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα, προς τιμή του αυτοκράτορα που γεννήθηκε στις 7 αυτού του μήνα και ο οποίος δημιούγησε το «Ιουλιανό ημερολόγιο». Αρχικά ήταν ο πέμπτοs μήvαs του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου και για αυτό λεγόταν Quintiliis, από το λατινικό quintus (= πέμπτος). Στα αρχαία ελληνικά ο μήνας ονομαζόταν «Εκατομβαιών», επειδή γιόρταζαν τον θεό Απόλλωνα, με θυσία εκατό βοδιών.
Ο ελληνικός λαός τον ονομάζει επίσης και Θεριστή, γιατί το μήνα αυτό γίνεται ο θερισμός, Αλωνάρη, Αλωνιστή ή Αλωνιάτη ή Αλωνευτή, γιατί εκείνη την περίοδο αλώνιζαν τα σιτάρια, Αηλιά ή Αηλιάτη, γιατί σιτς 20/7 είναι η γιορτή του Προφήτη Ηλία και Γυαλιστή ή Γυαλινό (Νάξο & Χίο), γιατί σε ορισμένες περιοχές της χώρας κατά το μήνα αυτό «γυαλίζουν», δηλαδή ωριμάζουν τα σταφύλια.
Και καλοί μου φίλοι να θυμάστε…
Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες
Αδέσποτες, γυρίσανε οι ώρες του πελάγου
η όστρια, αλμύρα φύσηξε στις άκριες της ψυχής
σε μια ιδέα, εξόριστη του Έρωτα του μάγου
αρχαία σκουριά στα μάτια μου, μα δεν ανησυχείς.
Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες
στη Μάνη, στη Μονεμβάσια, φιλιά γράφει το φως
αντίδωρο σου κράτησα στη σκέψη δυο ψιχάλες
όνειρα, μέσα σ’ όνειρα, πόθος παλιός, κρυφός.
Ότι φοβάμαι το αγαπώ κι ότι αγαπώ μ’ αρέσει,
στο πανηγύρι της καρδιάς, μαντήλι κροσσωτό
βαθύ μελάνι βιολετί στου ουρανού τη μέση
της μοναξιάς παράπονο κι άστρο ψηφιδωτό.
Του Ιουλίου οι Κυριακές δεν είναι σαν τις άλλες
όλους τους χάρτες έκαψα, δεν έχει γυρισμό
κι αν οι στιγμές που ζήσαμε δεν ήτανε μεγάλες
φταίει μια μοίρα μάγισσα σ’ αδιάβαστο χρησμό.
Ότι με πόνεσε αγαπώ κι ότι αγαπώ πονάει
στης μνήμης τα χαλάσματα το κάρο του καιρού
απ΄ το κατώφλι του θεού, πάντα μπροστά περνάει
με ξεγραμμένες θύμησες και λόγια του νερού.
Του Ιουλίου οι Κυριακές, της θάλασσας δαντέλες
δυο λέξεις μόνο γύρεψα απ’ όσες μου χρωστάς,
σε λάθος πόλη κρέμασα, στο σ’ αγαπώ κορδέλες
κι εσύ πιο πέρα από τ’ αλλού, τον ύπνο σου βαστάς.
Αύριο, τραγούδι ορφανό στη ζητιανιά μιας νότας
πάνω απ΄τα κάστρα του Μυστρά, του ανέμου το φαρί
παίρνει το φως απ’ την αυγή, για μια πληγή ο Ευρώτας
άγια σιωπή της ερημιάς, σαν πίκρα καθαρή.
Αύριο, εν ονόματι της αγάπης
Ζωή Δικταίου
Κέρκυρα Ιούλιος 2015
* H Ζωή Δικταίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη, στον παραμυθένιο τόπο της Δίκτης, της Σελένας. Το Τζερμιάδο είναι το χωριό της. Εκεί έμαθε και τα πρώτα γράμματα. Δεν έγινε δασκάλα όπως ονειρευόταν όταν ήταν παιδί. Το σύμπαν, είχε άλλα σχέδια ανοίγοντας την πόρτα στην Τουριστική Εκπαίδευση. Ζει στην Κέρκυρα. Είναι παντρεμένη και τιμούν τη ζωή της δύο παιδιά. Καταθέτει πάντα με σεβασμό την ευγνωμοσύνη της στο φως και στο ταξίδι του, αυτό που δικαιώνει την αιωνιότητα και δικαιώνεται ταπεινά στη σιωπή, χωρίς θόρυβο, στο καθαρό βλέμμα και στο δάκρυ. Εργάζεται από το 1984 στις Επαγγελματικές Σχολές του Υπουργείου Τουρισμού. Συμμετείχε στη νεότητα της, σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και είναι αλήθεια, έλαβε αρκετές διακρίσεις. Το πρώτο βιβλίο της από τις εκδόσεις Έψιλον, αφορά στην παιδική λογοτεχνία και έχει τίτλο « Ιστορίες για φεγγάρια ». Δισκογραφικά έχει συνεργαστεί με το Γιάννη Νικολάου και το Νίκο Ανδρουλάκη. Το δεύτερο βιβλίο της από τις εκδόσεις Φίλντισι, είναι μυθιστόρημα και τιτλοφορείται «Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο». Πιστεύει στην αγάπη. Τη γοητεύουν όλα τα κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης όπως και τα ξεφτισμένα αποκόμματα από τις δαντέλες του παλιού καιρού. Της αρέσει η βροχή. Προτιμά τη μωβ ομπρέλα, μα έχει πάντα και μια κόκκινη για να μπορεί να πληγώνει τις άφεγγες νύχτες το σκοτάδι.
Επιμέλεια άρθρου: Σπυράντα Αναμούρογλου
