Δέν είναι κάποιος άλλος…
είναι ο τόπος ο μυρωδιαστός όπου κυοφορήθηκα.
Οι βράχοι του τρίριζοι γομφίοι
βυθίζονται σέ θράμια χώματα
καί στραφταλίζει η ράχη τους σάν πυρωμένο δίκιο.
Ύστερα ο ουρανός πού χαμηλώνει
νά γεμίσει θαύματα τίς γαλαζοαίματες στέρνες.
Σ’ όποιον λόφο καί ν’ ανέβεις,
άν απλώσεις χέρι θαρρείς πώς τόν θωπεύεις.
Κάθε μέσα Σεπτεμβρίου εκεί περίπου “τού Σταυρού”,
κόβεις μπαμπακένια σύννεφα
σάν πανηγυριώτικο γλυκό.
Μωβανθιστά θυμάρια καί στεφανοπράσινες μυρτιές
κρατούν αγκαλιαστά τής ελιάς τό υπέδαφος.
Στήν ανηφόρα η οσία ρίγανη στιλβώνει τόν αέρα.
Καί σ’ όλο αυτό τό χάϊδεμα
τή ρέμβη του γκρεμίζει ο καταρράχτης.
Παράφορος στή γούρνα του λούζεσαι, ξανανιώνεις.
Κι είναι νεραϊδένιο μυστικό,
πώς τό καθένα απ’ αυτά βαραίνει
όσο τό άθροισμά τους!
