Ο σκηνοθέτης της παράστασης «Πάμε στοίχημα;» Γιώργος Παύλου μιλάει στο All4fun

 

Η παράσταση διαπερνάει όλα τα ιστορικά και αθλητικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Τα 10 χρόνια πριν την οικονομική κρίση και τα δέκα χρόνια μετά απ’ αυτήν. Απ’ την οικονομική κρίση και ύστερα, τα τυχερά παιχνίδια έχουν γίνει το εθνικό μας σπορ, σε μια απελπιστική προσπάθεια να κερδίσουμε όσα χάσαμε. Η παράσταση έρευνα το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Κάπως έτσι ξεκινάει απ την μεγάλη ατομική και συλλογική άνοδο που συνέβη στην εποχή των Ολυμπιακών αγώνων, του Euro,της Eurovision, των στεγαστικών και των διακοποδανιων μέχρι να έρθει η συλλογική πτώση και όλοι να γίνουμε τζογαδόροι. Εγώ αλλά και οι ηθοποιοί του θιάσου είμαστε άνθρωποι που γεννήθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 90′ και είχαμε όλοι την ανάγκη να αφηγηθούμε το πώς βίωσε η γενιά μας την κρίση μέσα απ’ τα αθώα παιδικά και εφηβικά και της μάτια. Η παράσταση  διατηρεί μια ανάλαφρη, νοσταλγική και καυστική θέση σε όλα αυτά τα γεγονότα με τρόπο που μας απομακρύνει απ’ την δραματικότητα και το βάρος όλης αυτής της περιόδου. Πρόθεση μας είναι να δημιουργεί την αίσθηση μια ανάμνησης που δεν ξέρεις αν θέλεις να σου προκαλεί χαμόγελο ή πίκρα.

– Το Πάμε Στοίχημα είναι μια δουλειά δική σας ή της ομαδας; Και επιπλέον τι κόσμο μας συστήνει;

Το Παμε στοίχημα είναι αποτέλεσμα συνδημιουργίας. Όλοι οι ηθοποιοί ανέλαβαν τον ρόλο του συγγραφέα και του ερευνητή δραματουργού, εννοείτε και τον ρόλο του σκηνοθέτη. Έχει ένα σύμπαν το οποίο είναι αρκετά χειροποίητο και πηγαίο. Στηρίχθηκαμε πολύ στην σκηνική ελευθερία και αφέλεια που μπορεί να έχει ένας ηθοποιός όταν δημιουργεί και εμπλέκεται προσωπικά με το θέμα. Οι επιλογές της παράστασης δεν ήταν προκαθορισμένες από εμένα, όλος ο κόσμος και η δομή της παράσταση προέκυψαν απ’ τον τρόπο που ο κάθε ηθοποιός έφερε υλικό. Κάπως έτσι εμπνεύστηκε ο ένας απ’ τον άλλος και δημιουργήθηκε ένας ενιαίος αστείος και νοσταλγικός κόσμος.

– Πως προέκυψε η δημιουργία της ομάδας who am I to?

Το Παμε στοίχημα αποτέλεσε την διπλωματική μου εργασία για το τμήμα σκηνοθεσία του Εθνικού Θεάτρου με απιβλεπουσα καθηγήτρια την Αργυρώ Χιώτη. Όλοι οι ηθοποιοί της παράστασης είναι  συμφοιτητές απ’ το τμήμα υποκριτής της δραματικής σχολής του Εθνικού. Κάπως έτσι, μέσα απ’ της πρόβες για το “στοίχημα” δημιουργήθηκαν οι Who Am I To, σε μια προσπάθεια συνέχειας της συνδημιουργίας και της ελευθερίας που σας ανέφερα.

 

Το θέατρο είναι μια συλλογική εμπειρία η οποία ,αν όλα πάνε καλα, μπορεί να συντονίζει και να συγκινήσει τους ανθρώπους. Αυτή είναι μια εμπειρία σπάνια δυστυχώς στις μέρες μας. Το γεγονός ότι είμαστε κουρδισμενοι να καταναλώνουμε βιντεακια που μέσα σε 8 δευτερόλεπτα μας τα λένε όλα με αρχή – μέση – τέλος μας δυσκολεύει να μείνουμε στην στιγμή και να δώσουμε χώρο και χρόνο στην συγκίνηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που στα δύο δευτερόλεπτα ξέρουμε ακριβώς περι τίνος πρόκειται το βιντεάκι και το προσπερνάμε. Πως το θέατρο λοιπόν θα καταφέρει να ανταγωνιστεί αυτά τα δύο δευτερόλεπτα και να τα κάνει μια, μιάμιση ή και περισσότερες ώρες; Το να επανασυντονιστούμε σε έναν άλλον χρόνο μακριά απ’ το χρόνο της καθημερινότητας μας πιστεύω πως είναι το μεγαλύτερο “στοίχημα” για την σύγχρονη θεατρική δημιουργία. Όμως όσο κι αν φαίνεται χαμένη υπόθεση, το θέατρο  που και που μας συγκινεί και μας γεννάει την ελπίδα πως ίσως να βρει την άκρη απέναντι στην γρήγορες ταχύτητες της εποχής.

 

– Τι άλλο ετοιμάζετε για φέτος;

Πέρα απ’ το “Πάμε Στοίχημα;”  Τον Μάιο του 2024 θα παρουσιάσω την “Γραμμή του ορίζοντος” του Χριστού Βακαλόπουλου στην Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού θεάτρου. Επίσης τον χειμώνα θα είμαι βοηθός σκηνοθέτη στην “Προξενήτρα” στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.

Σας ευχαριστούμε πολύ πολύ για την στήριξη!