Η Βερόνικα Μπακόλα μιλάει στο Αll4fun για την παράσταση «Ιππόκαμπος» που πρωταγωνιστεί

 

Λοιπόν η πρώτη πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή ήταν στο γυμνάσιο, που μπήκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Είχαμε ανεβάσει τη «Θαυμαστή Μπαλωματού» του Λόρκα και μέχρι τότε, μιλάμε για το 2005, δεν είχα καν ιδέα ποιος είναι ο Λόρκα. Στη γενιά μου το μάθημα της θεατρικής αγωγής δεν υπήρχε κι αν υπήρχε θυμάμαι σαν μάθημα επιλογής στο λύκειο δεν υπήρχε καθηγητής να το αναλάβει. Απ’ την άλλη δεν προέρχομαι από καλλιτεχνική οικογένεια και ούσα μεγαλωμένη στην επαρχία, τα εναύσματα γύρω από την τέχνη ήταν πολύ λίγα. Ευγνωμονώ λοιπόν εκείνους τους καθηγητές, που με μεράκι αποφάσισαν να φτιάξουν έτσι από μόνοι τους μια θεατρική ομάδα, που μετρούσε ήδη πολλά χρόνια πριν βρεθεί στο δρόμο μου και μου αποκάλυψαν αυτόν τον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Το πώς είναι να φτιάχνεις μια παράσταση απ’ την αρχή, να διαλέγεις κοστούμια, μουσικές, να τραγουδάς επί σκηνής, να κάνεις πολύωρες πρόβες εκτός μαθημάτων, να δημιουργείς δυνατές φιλίες. Πιστεύω πραγματικά πως η αγάπη μου για το θέατρο ξεκίνησε κάπου εκεί μετά απ’ αυτή την πρώτη εμπειρία στο σχολείο.

 

 

Είναι αστείο λίγο αυτό γιατί ήταν μια απ’ τις ασκήσεις που είχα για το σπίτι στο πλαίσιο των προβών, να βρω κοινά με τον χαρακτήρα και ποια πράγματα δεν θα έκανα εγώ ποτέ ως Βερόνικα. Κάπου στη μέση είναι το πράγμα νομίζω. Αυτοί οι ρόλοι οι οποίοι είναι δημιουργήματα μας εξολοκλήρου, μιας και ξεπήδησαν μέσα απ’ τους αυτοσχεδιασμούς που κάναμε στις πρόβες, έχουν σίγουρα πολύ δικό μας πράγμα μέσα. Απ’ την άλλη όμως αυτό που μου επεσήμαναν τα παιδιά συνεχώς, οι σκηνοθέτες μας, είναι ότι κι όμως όλο αυτό είναι πολύ κόντρα ρόλος. Κοινά στοιχεία λοιπόν θα πω τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την έννοια του έρωτα, της αγάπης και της συντροφικότητας κι γω κι η Βερόνικα επί σκηνής.

 

 

Παίζω στο θέατρο για μένα είναι πλέον συνειδητοποιώ μια μορφή ολοκλήρωσης. Έκανα ένα μεγάλο κενό τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, χωρίς να παίζω μέχρι που πραγματικά όλο αυτό το πράγμα βγήκε σαν κραυγή από μέσα μου. Όλη αυτή η ανάγκη να διοχετεύσω το υλικό που μαζευόταν  την περίοδο της αποχής ήρθε και κούμπωσε μες στην παράσταση. Παίζω στο θέατρο λοιπόν για μένα νιώθω ότι είναι μια ανάγκη. Ανάγκη για δημιουργία, ανάγκη για έκφραση, ανάγκη για επικοινωνία.

 

 

Λατρεύω τον Τσέχωφ και συγκεκριμένα τον γλάρο. Έχω δει σίγουρα 5 ανεβάσματα του. Θέλω πάρα πολύ, όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται να ενσαρκώσω κάποια στιγμή τον ρόλο της Νίνα. Νομίζω είναι ένας ρόλος που μπορεί να ταυτιστεί κάθε νέα ηθοποιός στο ξεκίνημα της. 

 

 

Νιώθω ήδη μια γλυκιά νοσταλγία για την περίοδο των προβών κι ας είναι μόλις μιάμιση βδομάδα που σταματήσαμε, μου λείπουν ήδη. Νομίζω πως δουλέψαμε πάρα πολύ ωραία με τα παιδιά, πολύ ομαδικά, δίνοντας χώρο ο ένας στις ιδέες του άλλου. Θυμάμαι πολύ έντονα όλες τις στιγμές και ειδικά το καλοκαίρι, τότε που ξεκίνησαν όλα. Τότε που δεν ξέραμε τι ακριβώς θέλαμε να κάνουμε και αυτοσχεδιάζαμε αδιάκοπα. Τότε που ο Κώστας είχε σπάσει το πόδι του αλλά και πάλι βρισκόμασταν σπίτι του για να συνεχίσουμε τις πρόβες και το ψάξιμο. Όταν σκέφτομαι το πως ξεκίνησε όλο αυτό, τι πορεία ακολούθησε και πως κατέληξε, ώρες ώρες δεν μπορώ να το πιστέψω. 

 

 

Να δείτε τον Ιππόκαμπο γιατί μιλάει για ένα θέμα που σίγουρα σας αφορά. Κι αν δεν σας απασχολεί αυτή την περίοδο είναι βέβαιο πως σας έχει απασχολήσει κάποια στιγμή στη ζωή σας. Είναι πολύ κοινό βίωμα νομίζω για όλους ο αβάσταχτος πόνος μιας χαμένης αγάπης, η πληγή που νιώθεις όταν χάνεις τον άνθρωπο που ερωτεύτηκες δίχως αύριο και σίγουρα στιγμιαία μέσα στο παραλήρημα του πόνου εύχεσαι “αχ Παναγία μου και να τα ξέχναγα όλα να σταματήσω να νιώθω έτσι”. 

 

  

Ο Δημήτρης Μπούρας μπορώ να πω κι επίσημα πλέον πως είναι το θεατρικό μου ταίρι. Φίλος μου αγαπημένος, έχουμε κάνει πολλές δουλειές μαζί και ήμασταν και συμφοιτητές στη σχολή. Άνθρωπος με τρομερή ενέργεια πάνω στη σκηνή που στη μεταδίδει θες δε θες!

 

Ο Θύμιος Διαμάντης επίσης φίλος μου αγαπημένος. Ξεκινήσαμε κάποτε μαζί από ένα θεατρικό εργαστήρι στα Γιάννενα και κατεβήκαμε μετά Αθήνα να κάνουμε προετοιμασία. Εντέλει δεν συνυπήρξαμε στη σχολή αλλά περίμενα πως και πώς να τελειώσει κι αυτός και να δημιουργήσουμε παρέα, γιατί μοιραζόμαστε κοινά οράματα και αισθητική!

 

Ο Κώστας ο Κουτρούλης ήρθε στη ζωή μου μέσω του Δημήτρη και τον ευχαριστώ γι’ αυτό! Η τέχνη μας ενώνει και νιώθω πολύ ασφάλεια δουλεύοντας μαζί του, είναι η ήρεμη δύναμη!

 

Θέλω να αναφέρω σ’ αυτό το σημείο και τον μουσικό μας, τον Βασίλη τον Ράλλη, ο οποίος ήταν ο πρώτος που γέννησε στην ομάδα αυτή την ιδέα. Ήμασταν εσώκλειστοι στην καραντίνα, με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει έχω αυτή κι αυτή την ιδέα και θέλω πάρα πολύ να παίξω μουσική σε μια θεατρική παράσταση. Αυτή η ιδέα πέρασε από χέρι σε χέρι και κατέληξε να γίνει ο Ιππόκαμπος μας. Καταπληκτικός μουσικός και καταπληκτικό παιδί. 

 

Είναι όλοι τους ένας κι ένας κι αν δεν ήταν αυτοί για να βάλει ο καθένας το λιθαράκι του σίγουρα τα πράγματα θα ταν πολύ διαφορετικά. Δεν ξερω πως διαφορετικά αλλά ξέρω σίγουρα πως αυτό που έχουμε φτιάξει το ‘χουμε αγαπήσει όλοι μας κι οι 4. 

 

 

Ήμουν σε όσες περισσότερες κινητοποιήσεις και συνελεύσεις μπόρεσα να παρευρεθώ. Θέλει μαζική κινητοποίηση το θέμα για να γίνει δουλειά! Τον πρώτο καιρό ο κόσμος δεν ήξερε καν τι είχε συμβεί δεν υπήρχε καμία ενημέρωση αλλά νομίζω οι κινητοποιήσεις έχουν πιάσει τόπο, έχουν επικοινωνηθεί  σε ένα ευρύτερο μέρος του πληθυσμού, όχι μόνο οι τελευταίες εξελίξεις σε σχέση με το ΠΔ/85, αλλά και όλα όσα συμβαίνουν και πλήττουν τον κλάδο της τέχνης τα τελευταία χρόνια.