Η διακαλλιτεχνική της δημιουργικότητα είναι αξιοθαύμαστη. Και γενικότερα όσα έχει προλάβει ήδη να πραγματοποιήσει στα τρία χρόνια, που αποφοίτησε από την δραματική σχολή της Νέλλης Καρρά.
H Ζωή Σιγαλού από μικρή είχε την “πετριά” ν’ ασχολείται με πολλά πράγματα παράλληλα. Ήταν κάτι, το οποίο είχε σχεδόν έμφυτο μέσα της. Έγινε ηθοποιός, επειδή έβλεπε σπίτι της πολλές ταινίες και στο πέρασμα του χρόνου άρχισε και να γράφει για το σινεμά. Ήδη μάλιστα σενάρια, τα οποία έχει συνδημιουργήσει με την πρώην συμφοιτήτρια της Μαρίνα Σιώτου έχουν βραβευτεί. Πλην της πολυπλοκότητας της, παίρνει ξεκάθαρα θέση και στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, ενώ την περασμένη τηλεοπτική σεζόν ήταν και η Τζούλια στα “Καλύτερα μας χρόνια” στην ΕΡΤ.
* Η υποκριτική προέκυψε απο την αγάπη μου για το σινεμά, το θέατρο ήρθε απο σπόντα. Θυμάμαι απο πολύ μικρή τον μπαμπά μου να φέρνει βιντεοκασέτες, που δανειζόμασταν απο το τότε videoclub της γειτονιάς και να βλέπουμε στο σπίτι τη μια ταινία μετά την άλλη. Απο τα απόλυτα αμερικανικά b-movies, μέχρι ευρωπαϊκες και κορεάτικες.
* Όταν τελείωναν έτρεχα στο δωμάτιο μου έπαιρνα το μαγνητόφωνο Fisher Price μου και ζούσα στο replay ό,τι είχα δει. Τα εφηβικά μου χρόνια τα θυμάμαι ως μια σκοτεινή περίοδο της ζωής μου, όμως ήταν αυτή που καθόρισε την πορεία μου με την υποκριτική. Πάντα έβρισκα συντροφιά στις ταινίες και μέχρι και σήμερα, νιώθω οτι μοιράζονται μαζί μου ένα νέο μυστικό για τον κόσμο.
* Έτσι θέλησα και εγώ να είμαι κομμάτι αυτού του μυστικού και αφού τελειώσα τις σπουδές μου στην Κέρκυρα στο Τμήμα Ξενων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας, πέρασα στην Δραματική Σχολή της Νέλλης Καρρά. Το μαγικό που καταφέρνει η σχολή “Αρχή” της Νέλλης Καρρά, είναι πως εμφυσεί στα παιδιά μια όρεξη για δημιουργία διακαλλιτεχνική.
* Αν και πάντα έγραφα, δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ασχοληθώ με τη συγγραφή σεναρίου. Όμως, μέσα απο εργασίες για τα μαθήματα του Σύλλα Τζουμέρκα, του Βασίλη Μαυρογεωργίου και της Νέλλης, όπου θα γράφαμε και θα δημιουργούσαμε έργα και σκηνές απο το μηδέν κάτι άλλαξε. Στο τελευταίο έτος της σχολής και ενώ η πανδημία έκανε την πρώτη της εμφάνιση, μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να γράψω για όλα όσα ζούσα, για όσα άλλαζαν ή όχι, για την ανάγκη μου να πιστέψω ξανά στην ομορφιά του κόσμου.
* Υποκριτική για μένα είναι μια σειρά απο πιθανότητες. Είναι μια μοναδική στιγμή, η οποία δημιουργείται μεταξύ ανθρώπων που συναντιούνται για να γνωρίσουν ο ένας τον άλλο, ν’ ακούσουν ο ένας τον άλλο και να εξερευνήσουν ο ένας τον άλλο.
* Πριν έρθει ο covid, βρισκόμουν ακόμη στη σχολή. Επομένως κι η γνώση μου για το πως ένας ηθοποιός αντιμετώπιζε μέχρι τότε την πραγματικότητα είναι αρκετά περιορισμένη. Όλα όσα γνώριζα πριν, είχαν να κάνουν με το ασφαλές περιβάλλον της σχολής και τον κόσμο που ξεδιπλωνόταν μπροστά μου. Αυτό που μπορώ να πω οτι παρατήρησα σαν αλλαγή, τόσο στον υπόλοιπο καλιτεχνικό κόσμο όσο και σε εμένα την ίδια, ήταν μια ανάγκη για εσωτερική παρατήρηση. Ο covid ήρθε ίσως σαν ένα wake up call για όλα όσα αφήναμε νε περάσουν ή να κρυφτούν κάτω απο το χαλί. Υπήρξε μια διαστολή στον χρόνο, ενώ ήμασταν περιορισμένοι σε τέσσερις τοίχους. Και αυτή η διαστολή νιώθω οτι μας έκανε να πάρουμε απόσταση απο τα πράγματα και να σκεφτούμε τι πραγματικά έχει αξία. Πως θέλουμε να δουλεύουμε. Πως θέλουμε να ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους ανθρώπους.
* Σε προσωπικό επίπεδο, δεν ξέρω πως θα ακουστεί αυτο, αλλά μπορώ να πω ότι μ’ επανέφερε στο εδώ και τώρα. Μ’ έκανε να θέλω να δημιουργήσω ξανά, να βγω στη φύση, να ευχαριστιέμαι πιο πολύ τη ζωή και να δίνω αξία στο κάθε δευτερόλεπτο που περναει. Για εμένα, η πανδημία ήταν ένα zombie apocalypse, που ήρθε, με ταρακούνησε, με έκανε να μην φοβάμαι και να πίστεύω σε εμένα και στους ανθρώπους γύρω μου.
* Πολλές φορές με πιάνει οργή για όλα όσα συμβαίνουν. Για το ανύπαρκτο κράτος δικαίου, για το γεγονός πως π.χ. ένας παιδοβιαστής κυκλοφορεί ελεύθερος και την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο ένας κρατούμενος απεργός πείνας κινδυνεύει να πεθάνει στα χέρια της ελληνικής δικαιοσύνης και ενώ ήδη θα έπρεπε να έχει αποφυλακιστεί. Με θλίβει που ενώ βρισκόμαστε στην μετά me-too εποχή, υπάρχουν ακόμα κακοποιητικές ή παραβιαστικές συμπεριφορές που δικαιολογούνται στο βωμό της τέχνης ή/και της ηλικίας.
* Μέσα σε όλο αυτό το χάος της ελληνικής πραγματικότητας, θεωρώ πως οι καλλιτέχνες οφείλουμε να παίρνουμε θέση, τόσο σε συλλογικό επίπεδο, όσο και σε ατομικό. Μόνο έτσι υπάρχει πιθανότητα για αλλαγή και εξέλιξη. Και η καλλιτεχνική δημιουργία δεν μπορεί παρά να είναι αλληλένδετη με την πολιτική και ηθική θέση που παίρνουμε απέναντι στα πράγματα, όπως συνέβαινε πάντα στην τέχνη.
* Γνώρισα την Γιούλα (Μπούνταλη) – η οποία σκηνοθέτησε και έγραψε το έργο Άνοιξη” για το Φεστιβάλ Αθηνών – πριν λίγα χρόνια κι ενώ βρισκόμουν ακόμα στη σχολή. Είχα την τύχη να με δει σε κάποιες δουλειές στη σχολή και αναπάντεχα τον χειμώνα με κάλεσε να συμμετάσχω στην παράσταση.
* Ήταν η πρώτη μου θεατρική δουλειά και είμαι ευγνώμων για την εμπιστοσύνη της. αλλά και για την ομάδα που πέτυχε να δημιουργήσει. Νομίζω το πιο πιο όμορφο που αποκόμισα απο αυτήν την εμπειρία, είναι η σημασία της ομάδας και της φροντίδας μεταξύ των ανθρώπων οι οποίοι δουλεύουν μαζί για ένα δημιουργικό αποτέλεσμα. Ο ένας τροφοδοτεί τον άλλο σε αυτήν τη δουλειά και μόνο έτσι μπορείς να προσφέρεις απλόχερα και στο κοινό την ιστορία που αφηγείσαι.
* Όταν μου είπε η Γιούλα το θέμα του έργου αλλά και τις ιστορίες που ξεδιπλώνονταν μέσα σε αυτό ενθουσιάστηκα. Οι ιστορίες που αφηγούμαστε, ήταν τόσο γνώριμες σε όλες μας – απο τις γιαγιάδες μας, απο τις μαμάδες μας, απο τη δική μας ζωή. Νιώθαμε ότι μιλάμε για κάτι μεγαλύτερο. Η πάλη που έπρεπε, πρέπει και θα πρέπει να κάνουμε ως θηλυκότητες είναι μεγάλη και το να υψώνεις το ανάστημα σου σε μια εποχή όπως το 1959 στο Μεσολλόγγι, ενέπνεε σε εμάς μια ανάγκη να ξεδιπλώσουμε τις δικές μας ιστορίες μέσα απο στιγμές του τότε.
* Η Κάκια, ο χαρακτήρας που ενσάρκωσα στην παράσταση, είναι ένας ρόλος που ήρθε και πήρε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Ένα παιδί, το οποίο μέσα σε μια μικρή κοινωνία, ονειρεύεται και ταξιδεύει με την φαντασία του, ενώ προσπαθεί να καταλάβει τα ετεροκανονικά καλούπια σύμφωνα με τα οποία ορίζουν τη ζωή του. Όσο μελετούσα την Κάκια, τόσο ένιωθα κάτι μέσα μου να μετακινείται. Ίσως γιατί αυτός ο χαρακτήρας δεν κάνει εκπτώσεις, δεν ζήτάει συγγνώμη για τον χώρο που καταλαμβάνει, αλλά αντίθετα μαζί με την παρέα της βρισκει την δύναμη και επαναστατεί ενάντια σε κάτι που κάποτε θα φάνταζε αδύνατο.
* Μέσα απο την Κάκια, νιώθω οτι έδωσα φωνή στην Ζωή των εφηβικών μου χρόνων. Και ίσως ακόμη περισσότερο απο την Κάκια, μέσα απο το ταξίδι αυτών των κοριτσιών, της Κάκιας, της Λούλας, της Έφης και της Φώνης (εγώ, Εριέττα Κέλλη, Χριστίνα Κυπραίου, Μαριάννα Μποστάντζογλου), νιώθω οτι δημιουργήσαμε με τα κορίτσια έναν πυρήνα διεκδίκησης, όχι μόνο των χαρακτήρων στο έργο, αλλά και στην ίδια τη ζωή. Αυτό, ισχύει για όλη την ομάδα. Δεν ξέρω πως, μερικές φορές απλώς πιστεύω οτι τα πράγματα γίνονται γιατί έτσι πρέπει να γίνουν, αλλά δεθήκαμε με όλους αμέσως. Οι καθηγητές μας (Φωτεινή Παπαχριστοπούλου, Έλη Δρίβα, Βασίλης Καραμπούλας, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη), ήταν απο την αρχή εκεί για να μας ενισχύουν και για να φωτίζουν τον σχετικά νέο για εμάς θεατρικό δρόμο, δίνοντας πίστη στη ζωή και στο θέατρο. Το ίδιο και όλη η υπόλοιπη ομάδα. Η Αθηνά Μπαλτά, η Βάσω Λαζαρίδου, η Μαρία Γκιώνη, η Μυρτώ Ροζάκη, ο Κωνσταντίνος Κωτσής, η Μάρλι Αλειφέρη, η Εύη Ζαφειροπούλου, ο Γιάννης Τσάλας ο Κώστας Ζάμπος, η Βάσια Ατταριάν, ο Σεραφείμ Ραδής και φυσικά η Γιούλα Μπούνταλη. Είμαστε πολλοί αλλά είμαστε υπέροχοι και αν αξίζει κάτι είναι να αναφερθώ σε όλους μας.* Θα χαρώ πολύ αν η παράσταση ξαναπαιχτεί. Είναι ένα πολύ τρυφερό κείμενο, μια πολύ όμορφη, φρέσκια και νεανική ομάδα και μια δουλειά που μέσα απο στιγμές του παρελθόντος, θίγει ένα θέμα για το οποίο αγωνιζόμαστε κάθε μέρα, δίνοντας στο έργο μια διαχρονική αξία.
* Στην τηλεόραση έχω συμμετάσχει στα “Καλύτερα Μας Χρόνια” στην ΕΡΤ1 ως Τζούλια και στη μίνι-σειρά αυτοτελών επεισοδίων της Cosmote Tv “Η Γενιά του ’30” του Γιώργου Γκικαπέππα, ως Ιφιγένεια.
* Στο μέλλον θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σε κάποια σειρά επιστημονικής φαντασίας. Αγαπώ ό,τι έχει να κάνει με special effects, prosthetics και green screen. Όπως π.χ το Stranger Things και το Yellowjackets.
* Μετά τη σχολή είχα την χαρά να συνεργαστώ με τον Σύλλα Τζουμέρκα, τον οποίο είχα καθηγητή στη σχολή και είναι ένας απο τους ανθρώπους που με έκαναν ν’ αγαπήσω ακόμη περισσότερο τον κινηματογράφο. Συμμετείχα στην ταινία του “Η Πόλη” σε συνσκηνοθεσία Χρήστου Πασσαλή, όπως και στην “Ησυχία 6-0” του ίδιου, ενώ η τελευταία μου συμμετοχή ήταν στην ταινία “Ο Μπράντο με το Γιάλινο Μάτι” του Αντώνη Τσιώνη. Παράλληλα έχω συμμετάσχει σε διάφορες μικρού μήκους ταινίες, ενώ για τον φετινό Αύγουστο του 2022 επιλέχθηκα στο Actors Studio του Talents Sarajevo στο πλαίσιο του Sarajevo Film Festival. Θα είμαστε πέντε Έλληνες από διάφορες ιδιότητες. Θα εκπροσωπήσω τη χώρα ως ηθοποιός και ανυπομονώ πολύ να ζήσω την εμπειρία αυτού του φεστιβάλ.
* Το τελευταίο μου κινηματογραφικό project, είναι το σενάριο για την ταινία “The Beast Who Walks Like A Man”, το οποίο συν-συγγράψαμε μαζί με τη Μαρίνα Σιώτου, φίλη μου και ηθοποιό, με την οποία αποφοιτήσαμε μαζί, σε σκηνοθεσία Νίκου Κολιούκου και κινηματογράφιση Αλεξάνδρας Ρίμπα. Σ’ έναν post apocalyptic κόσμο, η ταινία ακολουθεί την Άλφα, ένα νεαρό κορίτσι, σ’ ένα ταξίδι ενηλικίωσης οπού θα πρέπει να αντιμετωπίσει το θηρίο του δάσους.
* Έχοντας γράψει το σενάριο, το 2020 στείλαμε τη συγκεκριμένη ταινία στο 3ο Pitching Lab Διεθνούς Φεστιβάλ Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, όπου κερδίσαμε το βραβείο της ΕΡΤ και τον Μάη του 2022 η ταινία χρηματοδοτήθηκε απο το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Η ταινία πρόκειται να γυριστεί την άνοιξη του 2023.
* Στο τρίτο έτος στη δραματική σχολή, αρχίσαμε με τη Μαρίνα να γράφουμε. Με τη Μαρίνα δέσαμε μ’ ένα κλικ καρμικό. Είχαμε μεγαλώσει με τις ίδιες αναφορές, χαζεύοντας musicals, ταινίες επιστημονικής φαντασίας και ό,τι rom-com των 90’s υπήρχε.
* Έτσι αποφασίσαμε να γράψουμε για το σινεμά που τόσο αγαπήσαμε και που θα θέλαμε να βλέπουμε.
* Με το Νίκο και την Αλεξάνδρα δέσαμε απο την αρχή της γνωριμίας μας στα γυρίσματα της ταινίας “Η Πόλη” του Σύλλα Τζουμέρκα και του Χρήστου Πασσαλή, στην οποία μαζί με τη Μαρίνα συμμετείχαμε ως ηθοποιοί. Κι από τότε έχουμε δημιουργήσει τον πυρήνα μια ομάδας για την οποία είμαι πολύ υπερήφανη.
* Πέρα απο τα κινηματογραφικά μας project, το 2022 με τη Μαρίνα, συν-συγγράψαμε το θεατρικό έργο ”The Perseids or How to Party Hard” και θα είναι το επόμενο μας project με το οποίο πρόκειται να ασχοληθούμε. Έγινε στο πλαίσιο του διαβαλκανικού εργαστηρίου New Stages by Southeast του Goethe Institute.
* Απ’ όταν ήμουν μικρή πιο πολύ με θυμάμαι να τραγουδάω, παρά να μιλάω. Με το τραγούδι ένιωθα οτι βρίσκω τη φωνή μου, ότι έχω δύναμη. Έχει αυτό το μαγικό που μπορεί και σε ταξιδεύει στον χρόνο ή σε στέλνει χιλιόμετρα μακριά. Θα ήμουν πάντα σε κάποια χορωδια, σε κάποιο συγκρότημα ή σε κάποια ομάδα με πολυφωνικά ή ρεμπέτικα. Κατα βάθος πιστεύω οτι είναι κάποια μορφή υπερδύναμης.
* Άρχισα να ασχολούμαι με τον χορό τα τελευταία χρόνια, ουσιαστικά λίγο πριν τελειώσω την σχολή. Έτυχε να παρακολουθήσω το Λύκειο Επιδαύρου το καλοκαίρι του 19 και εκεί να δουλέψω με τους Sine Qua Non Art.
* Πρόκειται για δυο υπέροχους χορευτές απο τη Γαλλία (τον Jonathan και τον Christophe) και εκεί για εμένα ήταν το σημείο καμπής. Ερωτεύτηκα τον τρόπο με τον οποίο τα σώματα κινούνται και αφηγούνται μια ιστορία στον χώρο χωρίς ν’ ακουστεί ούτε μια λέξη.
* Ο χορός για εμένα έχει αυτή την θεραπευτική ιδιότητα που μέσα απο την κίνηση καταπραϋνει την ψυχή. Αυτό το αίσθημα το επιζητάω συνεχώς. Απο τότε έχω παρακολουθήσει εργαστήρια με τη Σοφία Μαυραγάνη, τον Δημήτρη Σωτηρίου, τη Marta Złolek κ.α. Εύχομαι στο μέλλον να συμμετάσχω σε δουλειές στις οποίες θέατρο και χορός να συναντιούνται. Μου αρέσει επίσης η yoga, ενώ σε αθλητικό κομμάτι έχω ασχοληθεί με βόλεϊ, μποξ και σκοποβολή (!).
* Απο μικρή πάντα καταπιανόμουν με πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Είναι σα ζωοποιός ανάγκη. Θέλω να έχω πάντα πολλά ερεθίσματα, να μπορώ να γνωρίζω νέους ανθρώπους, να μελετάω κάθε φορά και κάτι διαφορετικό. Να ταξιδεύω.
* Δε νομίζω οτι έχώ προαποφασίσει ποτέ με το τι μέσο θα επιλέξω να εκφραστώ καλλιτεχνικά. Περισσότερο πιστεύω ότι η ανάγκη να μοιραστώ κάτι σε μια συγκεκριμενη χρονική στιγμή βρίσκει μέσα μου μια αιτιολόγηση για το ποιο μέσο θα πρέπει να επιλέξω.
* Είχα την τύχη να συναντήσω υπέροχους ανθρώπους στην μέχρι στιγμής σύντομη πορεία μου στο θέατρο και στον κινηματογράφο, τόσο στην σχολή όσο και εκτός. Όλοι τους μου έδειξαν έναν δρόμο γεμάτο ομορφιά, φροντίδα και μεράκι. Προς το παρόν δεν μου έχουν τύχει δυσάρεστες συνεργασίες. Γνωριμίες ναι, όμως και αυτές είχα την τύχη να τις αντιληφθώ νωρίς και να αποχωρήσω.
* Για αγαπημένα έργα, ρόλοι και συγγραφείς δεν ξέρω τι να απαντήσω. Κάθε ρόλος ή έργο βρίσκει και ακουμπάει μέσα μας αν υπάρχει ο χώρος να το εξερευνήσουμε. Σημασία έχει να συνεργάζεσαι με ωραίους ανθρώπους, με όρεξη, με ανάγκη για αλλαγή και να δημιουργείτε μαζί μικρές φωτεινές συναντήσεις.
* Την Αθήνα την αγαπώ για τα ερεθίσματα που σου προσφέρει, για την σκληρότητα και την ομορφιά. Ολα αυτά παντρεύονται μ’ έναν ακατανόητο τρόπο. Ενίοτε τρομακτικό.
* Η πόλη που μεγάλωσα είναι η Πάτρα. Απο εκεί έχω γλυκόπικρες αναμνήσεις. Παλιότερα ήθελα πιο πολύ να φεύγω, να ταξιδεύω και να χάνομαι μακριά της, παρά να επιστρέφω σ’ εκείνην.
* Τώρα είναι αλλιώς. Με όλη την ταχύτητα της Αθήνας και τον κόσμο που αλλάζει, έχω την ανάγκη κατά καιρούς να γυρίζω στην Πάτρα. Να βλέπω τη θάλασσα και να σκέφτομαι πως ο χρόνος εκεί για λίγο σταματάει.
* Στο All4fun μου αρέσει ότι σα σελίδα φέρει μια ευχάριστη πνοή στα καλλιτεχνικά νέα, κάτι που σπανίζει, λόγο των όλων όσων βιώνουμε. Η σελίδα έχει μια ελπιδοφόρα, αλλά και κριτική ματιά στα πράγματα.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 29/7/2022
