Μια πορεία πολλών ηθοποιών είναι να σπουδάσουν πρώτα σε μια σχολή και μετά ν’ ανακοινώσουν ότι θέλουν ν’ ακολουθήσουν τον δρόμο της υποκριτικής. Κάπως έτσι έπραξε και η Στεφανία Καραγιάννη.
Μετά το παιδαγωγικό μπήκε σε δραματική σχολή και έκτοτε δίνει τη δική της “μάχη” για την επιβίωση σ’ έναν χώρο, που διαχρονικά δεν είναι στρωμένος με ρόδα.
Αποφασισμένη, όμως, να παλέψει για τη δική της ελευθερία, ορισμό που εκείνη δίνει στην υποκριτική, πραγματοποίησε φέτος το ντεμπούτο της στην τηλεόραση (ευλπιστώντας να υπάρξει και ακόμα μεγαλύτερη συνέχεια και διάρκεια) και αυτό το καλοκαίρι συμμετέχει ως μοναχή Θεοβούλη στο θέατρο Χυτήριο σ’ έναν διαφορετικό χρονικά και χωρικά “Ταρτούφο”.
* Η υποκριτική προέκυψε όταν στα 17 μου, ο πατέρας μου έκλεισε εισιτήρια για να δούμε όλοι μαζί την παράσταση ” Νυφικό κρεβάτι” που παιζόταν εκείνες τις ημέρες στη Λάρισα. Ενώ έβλεπα συχνά θέατρο μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα εκφράσει την επιθυμία να γίνω ηθοποιός, όμως όταν γύρισα στο σπίτι σκεφτόμουν όλο το βράδυ πως ήμουν εγώ πάνω στη σκηνή και υποδυόμουν την Αγνή και συνειδητοποίησα ότι αυτό έκανα από μικρή, έβλεπα παραστάσεις και ταινίες και φανταζόμουν πως με κάποιο τρόπο γινόμουν κι εγώ μέρος της ιστορίας τους. Έτσι μετά από αυτήν την παράσταση, αποφάσισα πως θέλω να γίνω ηθοποιός κι όχι τραγουδίστρια όπως νόμιζα μέχρι τότε.
* Επειδή όμως δεν είχα καμία σχετική εμπειρία ούτε ήξερα καν αν μπορώ να γίνω ηθοποιός, διάλεξα να σπουδάσω, αλλά να σπουδάσω κάτι που ως επάγγελμα θα με έκανε ευτυχισμένη και θα πήγαινα με χαρά κάθε μέρα στη δουλειά μου. Έτσι πέρασα στο παιδαγωγικό και αποφάσισα πως όταν πάρω το πτυχίο μου αν θέλω ακόμα να ασχοληθώ με την υποκριτική, θα δώσω εξετάσεις σε κάποια δραματική σχολή. Την ημέρα της ορκωμοσίας μου, ανακοίνωσα στη μητέρα μου, ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Κι έτσι έγινε, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου έδωσα εξετάσεις και πέρασα στη δραματική σχολή του Ιάσμου. Σπούδασα ένα χρόνο εκεί και μετά συνέχισα για άλλα τρία χρόνια στη Δραματική σχολή του δήμου της Αγίας Βαρβάρας ” Ιάκωβος Καμπανέλλης”.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει ελευθερία. Ελευθερία του να ζεις,έστω και για λίγο, πολλές διαφορετικές ζωές και να είσαι πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι. Ελευθερία της δημιουργίας. Η διαδικασία του να παίρνεις ένα κείμενο τυπωμένο σ’ ένα χαρτί, να καταπιανεσαι με χαρακτήρες που κάποιος πολύ πριν από σένα εμπνεύστηκε κι εσύ έπειτα να τους δίνεις ζωή με τον δικό σου τρόπο, μέσα από το δικό σου σώμα, είναι απελευθερωτική. Μέσα σε ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο, όπως είναι η συνθήκη ενός έργου, ενός ρόλου, ο ηθοποιός είναι ελεύθερος να δημιουργήσει σχεδόν από το μηδέν, έναν νέο άνθρωπο, να μπει στη θέση του, να τον μισήσει, να τον αγαπήσει, να τον δικαιολογήσει και τέλος να τον συστήσει στο κοινό και να μην του ανήκει πλέον.
* Το επάγγελμα του ηθοποιού πάντοτε ήταν επισφαλές. Ακόμα και πριν την πανδημία ανά πάσα στιγμή υπήρχε η ανασφάλεια μήπως μεινουμε άνεργοι. Ένα ηθοποιός που βιοποριζεται αποκλειστικά από το θέατρο έπρεπε να έχει ξεκινήσει πρόβες για την επόμενη παράσταση, ενώ έπαιζε ήδη σε μία άλλη. Μεσα στην καραντίνα τα πράγματα έγιναν δύσκολα για όλους μας γιατί από τη μια μέρα στην άλλη μείναμε όλοι χωρίς δουλειά. Το Support art workers βοήθησε πολύ ειδικά στο πρώτο lockdown, γιατί ανέδειξε τα χρόνια προβλήματα του χώρου και την αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στον πολιτισμό και πήρε τη μορφή ενός κινήματος θα έλεγα, που έκανε γνωστό το πρόβλημα και στο ευρύτερο κοινό που δεν σχετίζεται άμεσα με τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα.
* Όταν ήρθαν και όλες οι καταγγελίες και το metoo, άρχισε να φαίνεται μια διάθεση από τους ανθρώπους του ίδιου του χώρου, να”καθαρίσει” το επάγγελμα από όλα τα αυτά που το λέρωναν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα, που ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα, και ο δρόμος για να λυθούν τα εργασιακά μας προβλήματα ειναι ακόμα μακρύς, ως νέα ηθοποιός νιώθω περισσότερη ασφάλεια και δύναμη όσον αφορά, τόσο στη διεκδίκηση των εργασιακών μου δικαιωμάτων, όσο και στο πώς να χειριστώ ενδεχόμενες άσχημες συμπεριφορές στο χώρο εργασίας μου, λόγω όλων αυτών που προηγήθηκαν μέσα στην καραντίνα.
* Η τέχνη διαχρονικά είναι μέσο εκπαίδευσης και διαμόρφωσης ατόμων και κοινωνιών, ακόμα κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Είδαμε πως μέσα στην καραντίνα όλοι απευθυνθήκαμε στις τέχνες για να περάσουμε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Ζωή χωρίς τέχνη δεν υπάρχει, όπως και η τέχνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ζωή. Είναι αλληλένδετες αυτές η δύο έννοιες. Ειδικά στην Ελλάδα το θέατρο αν και κλειστό για σχεδόν ένα χρόνο έκανε τη δουλειά του καλύτερα από ποτέ. Ανέδειξε σημαντικά προβλήματα για όλη την ελληνική κοινωνία. Τώρα που ανοίξαμε ξανά, καλό θα είναι να μην σταματήσει όλο αυτό που ξεκίνησε μέσα την καραντίνα και στην αναγκαστική ανεργία.
* Η πολιτεία έδειξε ότι αδιαφορεί πλήρως για τον πολιτισμό και τους καλλιτέχνες. Για τους αρμόδιους, ο πολιτισμός στην Ελλάδα μάλλον έχει τελειώσει στον Παρθενώνα και δεν ενδιαφέρονται για τίποτα σύγχρονο που δεν μπορεί να αποφέρει κέρδη. Φάνηκε από την αρχή ότι σκοπός τους είναι να πολεμήσουν την σκέψη, η οποία πυροδοτείται μέσω της τέχνης. Η ευθύνη της πολιτείας είναι μεγάλη και πρέπει αυτή η κατάσταση ν’ αλλάξει σύντομα.
* Φέτος το καλοκαίρι παίζω στην παράσταση “Ταρτούφος ή Πίστευε και μη ερεύνα” σε κείμενο και σκηνοθεσία του Θοδωρή Τούμπανου, με την ομάδα Νοκάουτ, στο θέατρο Χυτήριο. Είναι ένα έργο βασισμένο στο κλασικό αριστούργημα του Μολιέρου, που όμως διαδραματίζεται στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη και τα σχόλια για τη δουλειά μας είναι πολύ θετικά, κι αυτό είναι πολύ ευχάριστο αν σκεφτούμε ότι όλοι οι ηθοποιοί δεν είμαστε γνωστοί στο ευρύ κοινό.
* Ο ρόλος που ενσαρκώνω είναι η Θεοδούλη, μια μοναχή, ακόλουθος του Ταρτούφου, αφελής, καλοκάγαθη και άβουλη, που γίνεται υποχείριό του. Στο κλασικό έργο ο ρόλος παίζεται από άντρα και είναι πιο μικρός. Η συνεργασία προέκυψε ξαφνικά, καθώς με κάλεσε ο σκηνοθέτης και με ρώτησε αν μπορώ να κάνω αντικατάσταση. Ήμουν διαθέσιμη, δέχτηκα και ξεκίνησα την ίδια μέρα πρόβες. Όλα πήγαν καλά και είμαι πολύ χαρούμενη που συμμετέχω σ’ αυτήν τη δουλειά.
* Η παράστασή μας είναι μια λαϊκή κωμωδία μέσα από την οποία ο θεατής μπορεί να αναγνωρίσει ανθρώπους και συμπεριφορές που συναντά καθημερινά. Μέσα από μια κωμική μάτια θίγονται πολλά σοβαρά ζητήματα όπως η υποκρισία, η κακία, η ανάγκη του ανθρώπου να εξουσιάζει και να εξουσιάζεται από υπαρκτούς και ανύπαρκτους αφέντες. Ο θεατής μπορεί να προβληματιστεί από τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, αλλά μπορεί απλά και μόνο να γελάσει και να ευχαριστηθεί μια κωμωδία.
* Η σχέση μου με τη μουσική ήταν πάντοτε πολύ καλή. Όπως προείπα, όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω τραγουδίστρια. Παίζω κλασική κιθάρα και προσπαθώ χρόνια να βρω χρόνο για να δώσω εξετάσεις για δίπλωμα, δυστυχώς όμως δεν προλαβαίνω γιατί χρειάζεται πολλή αφοσίωση. Επίσης, έχω κάνει σπουδές στη μουσική, όπως θεωρία, σολφέζ και είμαι τελειόφοιτος του πτυχίου Αρμονίας. Έχω κάνει μαθήματα τραγουδιού και πολυφωνικό τραγούδι. Η γνώση μουσικής γενικά είναι πολύ σημαντικό εργαλείο για τη δουλειά μας τώρα πια, οπότε όσο μπορώ προσπαθώ να εξελίσσομαι και σε αυτό το κομμάτι. Με το γράψιμο έχω μια περίεργη σχέση. Έχω πολλές ιδέες για πολλές ιστορίες, όταν όμως κάθομαι να τις γράψω δεν καταφέρνω πότε να τις ολοκληρώσω γιατί έρχεται μια άλλη καινούρια και με αποσπά.
* Ο χορός είναι επίσης ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για έναν ηθοποιό. Από μικρή έκανα μπαλέτο, μοντέρνο και παραδοσιακούς χορούς. Ως ενήλικας έχω παρακολουθήσει μαθήματα σύγχρονου, hip hop ακόμα και pole dancing. Γενικά μου αρέσει ο χορός και θέλω να ανακαλύπτω και να ξεπερνάω τα όρια του σώματος μου γι’αυτό αγαπώ και τον αθλητισμό. Από μικρή έπαιζα βόλεϊ και για μια περίοδο λίγο μπάσκετ και φυσικά κατά τη διάρκεια της καραντίνας γυμνάστηκα κι εγώ στο σπίτι μου όπως οι περισσότεροι κι αυτό πιστεύω με βοήθησε πολύ να μην καταπέσω ψυχολογικά εκείνο το διάστημα.
* Η εμπειρία που έχω σχετικά με τον κινηματογράφο είναι μικρή. Έχω πάρει μέρος ως βοηθητική ηθοποιός, όσο ήμουν ακόμα στη σχολή, σε δύο ταινίες στο “Ρισαλτο” του Βασίλη Βαφέα και στον “Απόστρατο” του Ζαχαρία Μαυροειδή. Ο κινηματογράφος στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να δίνει εξαιρετικές ταινίες και η πολιτεία πρέπει να βοηθήσει με περισσότερους πόρους, ώστε να αναδειχθούν κι άλλοι δημιουργοί. Ένας κρυφός μου πόθος είναι να πάρω μέρος σε μια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου ή του Σωτήρη Τσαφουλια.
* Η πρώτη μου τηλεοπτική εμπειρία ήταν φέτος στη σειρά “Ζακέτα να πάρεις” στην ΕΡΤ σε σκηνοθεσία Αντώνη Αγγελόπουλου. Ήταν ένας μικρός ρόλος στο τρίτο επεισόδιο, όμως για μένα ήταν πολύ σημαντικός γιατί είχα την ευκαιρία να παίξω με ηθοποιούς, τις οποίες θαύμαζα από μικρή. Θα ήθελα πολύ να δουλέψω στην τηλεόραση γιατί θεωρώ πως υπάρχει η δυνατότητα να γίνονται καλές σειρές στην Ελλάδα, γιατί έχουμε πολλούς αξιόλογους δημιουργούς.
* Τα χρόνια της δραματικής πολλές φορές τα αναπολώ με νοσταλγία, αν και δεν είναι και τόσο μακρινά. Μου λείπει λίγο αυτή η αθωότητα που είχαμε μπαίνοντας στη σχολή, η οποία χάθηκε σχεδόν αμέσως βγαίνοντας έπειτα στο επάγγελμα. Ήταν όμως αυτά τα χρόνια που σε δένουν με κάποιους ανθρώπους. Έκανα πολλούς καλούς φίλους στη σχολή και φυσικά θα ήθελα να συνεργαστώ μαζί τους. Μέχρι στιγμής μόνο με δύο συμφοιτητές μου έχω συνεργαστεί και μάλιστα στην φετινή παράσταση τον “Ταρτούφο” . Πέρα ομως από στιγμές με τους συμφοιτητές μου θυμάμαι πολύ έντονα και τους καθηγητές μου και αυτά που μας δίδαξαν, πολλά από τα οποία τα χρησιμοποιώ κάθε μέρα στην επαγγελματική μου πορεία. Από τεχνικές μέχρι επαγγελματικές συμβουλές και τους ευχαριστώ πολύ για αυτό.
* Η συνεργασία που ξεχωρίζω πρώτη απ’ όλες είναι αυτή που έχω επί τέσσερα χρόνια με την “Ελεύθερη θεατρική σπουδή” και την Ελένη Βαρελτζή. Κάνουμε παραστάσεις για παιδιά και πραγματικά από την πρώτη στιγμή ένιωσα ελεύθερη ως ηθοποιός σε αυτόν τον θίασο και η ποιότητα της δουλειάς είναι εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα, γιατί δεν αφήνεται τίποτα στην τύχη του και υπάρχει βαθιά γνώση του αντικειμένου. Επίσης η φετινή μου συνεργασία με την ομάδα Νοκάουτ είναι από τις καλύτερες κι ελπίζω να καταφέρουμε από τον χειμώνα να ανεβάσουμε την παράσταση “Τέταρτος κόσμος” που δεν ανέβηκε λόγω λοκνταουν.
* Μελλοντικά θα ήθελα να συνεργαστώ θεατρικά με τον Κώστα Φιλίππογλου, ο οποίος υπήρξε καθηγητής μου στο σωματικό θέατρο και θεωρώ πως είναι πολύ αξιόλογος σκηνοθέτης, δάσκαλος και άνθρωπος.
* Είναι πολλοί οι συγγραφείς και οι ρόλοι με τους οποίους θα ήθελα να καταπιαστώ, ωστόσο ο ρόλος που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι αυτός της Άννας Φρανκ, λόγω της σημαντικότητας του και ίσως γιατί όταν ήμουν παιδί της έμοιαζα πολύ.
* Ζω πλέον 13 χρόνια στην Αθήνα κι ακόμα κάθε φορά που βρίσκομαι στην Πλάκα μαγεύομαι σαν να τη βλέπω πρώτη φορά. Γενικά αγαπώ το κέντρο της Αθήνας, όσο άσχημο κι αν είναι σε κάποια σημεία. Αγαπώ να μισώ τους ρυθμούς της. Κάθε φορά που φεύγω μετά από λίγο μου λείπει η φασαρία και το τρέξιμο. Βέβαια αν μπορουσα, πολλά σημεία της θα τα γκρέμιζα και θα τα έχτιζα από την αρχή για να γίνει λίγο πιο όμορφη, αλλά από την άλλη ακόμα κι αυτή η ασχήμια της την κάνει ξεχωριστή.
* Το All4fun μου αρέσει γιατί συστήνει στον κόσμο νέους καλλιτέχνες, δημιουργούς, ηθοποιούς. Εμπιστεύεται τους νέους και δίνει ευκαιρίες. Κι το ευχαριστώ πολύ για αυτήν την κουβέντα.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 16/7/2021
