Κάθε μέρα, τον τελευταίο καιρό, περνάω από ένα συγκεκριμένο μέρος για να πάω στη δουλειά. Ξεκάθαρα, δεν είμαι άνθρωπος που του αρέσει η ρουτίνα. Κάτι μέσα μου την αποφεύγει. Αλλά με το συγκεκριμένο σημείο έχω αναπτύξει μία σχέση εμμονική.
Στο σημείο βρίσκεται ένας τοίχος πολυκατοικίας και ο τοίχος γράφει «κλείσε το facebook και βγες μια βόλτα στη βροχή».
Κάθε φορά απαντάω διάφορα ευφάνταστα από μέσα μου. «Άσε μας ρε φίλε ό,τι θέλω θα κάνω», «εσύ βγες και στον παγετό αν γουστάρεις», «σιγά την αποψάρα», «τα γκραφιτοχρωματά σου δεν είναι ωραία (!)» και στην τελική, «άντε παράτα μας κι εσύ και ο γρύλος σου».
Στολίζω με επίθετα τον πιτσιρικά που το έγραψε και συνεχίζω το δρόμο μου.
‘Ελα όμως που, οι 9 αυτές λέξεις, στριφογυρίζουν στο μυαλό μου μέρες τώρα.
Πότε βγήκα τελευταία φορά στη βροχή; Και εννοώ χωρίς ομπρέλα, 3 μπουφάν πάνω μου και τον flash στα πόδια… Εγώ που ζητάω από τον ταξιτζή να με αφήνει δίπλα στην πόρτα όταν βρέχει…
Και τι εννοεί ο πιτσιρικάς να κλείσω το facebook; Και εν τέλει, τι θα κάνω όταν θα βαριέμαι και δε θα νιώθω καλά; Θα ασχοληθώ με μένα;
Χμ… πότε ασχολήθηκα τελευταία φορά με μένα;
Ένας συρφετός από συναισθήματα που γίνονται σκέψεις για το πώς ξοδεύω το χρόνο μου. Για το πόσο συχνά αφήνω τον εαυτό μου να αισθανθεί πλήξη, βαρεμάρα, άγχος, θυμό, ευτυχία.
Πόσο συχνά κάθομαι και κοιτάω τα πουλάκια, τα λουλουδάκια ή έστω το συνομιλητή μου πάνω από δύο λεπτά συνεχόμενα χωρίς να πιάσω το κινητό μου;
Η ανάγκη να καλύψω τα συναισθήματά μου από τις εικόνες ή τις αποψάρες των άλλων μεγάλη. Αν δε το κάνω σημαίνει αυτομάτως ότι πρέπει να προβώ σε κίνηση και να έρθω αντιμέτωπη με αυτό που νιώθω, και κακά τα ψέματα, δεν είναι καθόλου εύκολο.
Πόσο συχνά μένουμε ακίνητοι; Χωρίς να κάνουμε τίποτα. Χωρίς κινητό, χωρίς τηλεόραση, χωρίς βιβλία ή ατζέντες, χωρίς να τηλεφωνήσουμε, χωρίς να μας αποσπά το οτιδήποτε την προσοχή. Πόσο συχνά;
Αν το θεωρείς εύκολο, σε προκαλώ να το προσπαθήσεις. Αν δε σηκωθείς στα 5 λεπτά να δεις αν τελείωσε το πλυντήριο ή αν σου ήρθε μαιλ, υποθέτω ότι έχει τρία μάτια και δύο ουρές και αυτό το κείμενο το διαβάζεις με οπτική ίνα.
Για παράδειγμα εγώ αυτή τη στιγμή αποτελώ κλασική περίπτωση βλάβης. Γράφω και ταυτόχρονα καπνίζω, ενώ ακούω μουσική και στο μυαλό μου κατεβάζω καινούργια updates χωρίς έγκριση.
«Σταμάτα να σκέφτεσαι και βγες μια βόλτα στη ζωή»
Το σημείο που όσο θέλω να αποφεύγω και όλο από εκεί περνάω, είναι ένα κομβικό σημείο. Θεωρώ ότι όλοι κάποια στιγμή περνάμε από αυτό. Κάτι που θα δούμε, κάτι που θα ακούσουμε, θα μας ενεργοποιήσει κάτι μέσα μας. Όσο και να το υποτιμήσουμε στην αρχή, αξίζει να δώσουμε λίγη προσοχή.
Και μη ξεχνάς. Οι λέξεις του πιτσιρικά είναι συμβολικές.
Ηρώ Γκίζα, 2/11/2020
