H επιθυμία της να μαθαίνει συνέχεια νέα πράγματα και να βρίσκεται σε μια διαρκή κίνηση τη γοητεύουν ιδιαιτέρως. Όπως και το να μη σταματά να ρωτάει, να ψάχνει, να είναι σε μια συνεχόμενη αναζήτηση. Να ταξιδεύει με τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους της σε μια πορεία με διευρυμένους πάντα όλους τους ορίζοντες της.
Και αυτήν την περιέργεια της να τη μοιράζεται με κοινό και συμπαίκτες. Κάπως έτσι άλλωστε ξεκίνησε η Μαρία Γκιώνη την υποκριτική. Με το μοίρασμα δίπλα σε ανθρώπους, που την έφεραν πιο κοντά στην εξερεύνηση και άλλων κόσμων, δικών της, διαφορετικών από τους περιοριστικά συνηθισμένους. Με μεγαλύτερη ειλικρίνεια ως προς τον ίδιο της τον εαυτό με λιγότερους κανόνες και όρια.
Αυτές τις μέρες η Μαρία θα συμμετείχε στην παράσταση «Ένα κορίτσι με ίσκιο αγοριού» στις παιδικές χαρές του Αγίου Δημητρίου. Με την εφαρμογή των νέων μέτρων, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό και πλέον ευελπιστεί μαζί με τους υπόλοιπους συντελεστές να πρωτοπαρουσιάσουν το έργο τους στο Θέατρο Φούρνος από τον Οκτώβριο…
* Από μικρή είχα την ανησυχία ότι δεν μπορεί να είναι αυτό όλο. Ήθελα κι άλλο. Ήξερα πως υπήρχε κι άλλο, γιατί πάντα με την πρώτη ευκαιρία ξεγλιστρούσα στους δικούς μου κόσμους. Αλλά μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι αν δεν θες να είναι μόνο αυτό, πρέπει να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Μου έρχονται μια σειρά άνθρωποι στο μυαλό, που αν δεν τους είχα γνωρίσει, δεν ξέρω αν θα είχα ασχοληθεί με την υποκριτική:
* Ο Αποστόλης, που στο σχολείο μάς έκανε Λογοτεχνία και έψαχνε τα θέματα των κειμένων στην κοινωνία γύρω μας και μας έβαζε να γράψουμε γι’ αυτά και όταν είχαμε χρόνο μάς έβαζε ταινίες στο μάθημα και όσους θέλαμε μας πήγαινε στο θέατρο. Ο Λευτέρης, που ήταν συμφοιτητής μου στη Φαρμακευτική και μου γνώρισε το Γιώργο και τους Γιάννηδες που έπαιζαν μουσική και μετά τραγουδούσαμε παρέα. Ο Νικόλας, που έπαιζε πιάνο, θέατρο και σπούδαζε, ενώ εγώ τότε νόμιζα ότι πολλά μαζί δεν γίνονται. Ο Γιώργος, που μου είπε να πάω στη θεατρική ομάδα του Πολυτεχνείου και είδα πώς είναι να φτιάχνεις φανταστικούς κόσμους και με άλλα παιδιά. Ο Κωνσταντίνος, που με προετοίμασε την πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις για δραματικές σχολές και μου μίλησε για μια θεατρική ομάδα στη Νέα Φιλαδέλφεια, την Άντωση. Και τέλος ο Παντελής Καψάλης που είναι δάσκαλος σε αυτή την ομάδα, ο πρώτος μου δάσκαλος υποκριτικής.
* Υποκριτική για μένα σημαίνει να μοιράζεσαι με τους άλλους – συμπαίκτες και κοινό – την περιέργειά σου για τον κόσμο. Να πλησιάζεις όσα σου τραβούν την προσοχή και να τα ακολουθείς, για να δεις πού θα σε πάνε. Έχω την αίσθηση ότι με τον τρόπο που μεγαλώνουμε, μαθαίνουμε στην καθημερινότητά μας να τα προσπερνάμε, είτε από βιασύνη είτε από φόβο, γιατί μπαίνουν κάποιοι κανόνες περιοριστικοί. Η υποκριτική μού δίνει το χώρο να κάνω αυτούς τους κανόνες στην άκρη και να επιστρέφω σε μια πιο απλή και ειλικρινή εκδοχή του εαυτού μου.
* Η πραγματικότητα είναι το υλικό του καλλιτέχνη. Η φαντασία είναι το εργαλείο του. Το έργο του είναι η δουλειά που κάνει με τη φαντασία του σε ό,τι εισπράττει από την πραγματικότητα. Μετά το μοιράζεται με τον κόσμο, το επιστρέφει στην πραγματικότητα και το έργο πλέον αποτελεί κομμάτι της. Την επόμενη μέρα μπορεί να το δει ένας άλλος καλλιτέχνης και με τη δική του φαντασία να πλάσει κάτι άλλο και πάει λέγοντας.
* Πολλές φορές κρίνοντας μόνο από το έργο κανείς νομίζει ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα πλάσμα που κατέβηκε από άλλο πλανήτη, αλλά είναι από αυτόν εδώ εντελώς. Τον αφορά απολύτως η πραγματικότητα, τον πλήττει, τον κουνάει από τη θέση του, τον ξεβολεύει, τον μετακινεί. Την αντιμετωπίζει πραγματικά – τον ενδιαφέρει να δει και να ακούσει τι γίνεται γύρω του πραγματικά. Όταν κάτι συμβαίνει, δεν κάνει τα στραβά μάτια, δεν το βουλώνει, δεν ακούει ό,τι θέλει, αλλά παίρνει θέση και δεν περιμένει να του πει κανένας πώς, το κάνει με το δικό του τρόπο. Για μένα αυτή είναι η λειτουργία του καλλιτέχνη και δεν έχει να κάνει με το τι επάγγελμα κάνει ένας άνθρωπος, αλλά με τη στάση της ζωής του.
* Η τέχνη δεν δίνει απαντήσεις. Ανοίγει διάλογο με τα πράγματα και τα φωτίζει. Υπάρχει πολύς φόβος γύρω μας. Έχουμε βυθιστεί σε αυτόν, μας έχει παραλύσει. Από κοντά ακολουθεί και η παράνοια. Υπάρχει και πολύς θυμός. Περιμένουμε κάθε λίγες μέρες να βγει μια ανακοίνωση που θα μας υποδείξει πώς πρέπει να ζούμε, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος για μας και τους αγαπημένους μας. Κι όποιος δεν ακολουθεί αυτές τις υποδείξεις, κρίνεται παράνομος και δυνητικά επικίνδυνος. Και μιας που έπιασα τα περί νόμων, παράλληλα η δίκη της Χρυσής Αυγής βρίσκεται στην τελική ευθεία, ο συνονόματος ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστής Ηλίας Γκιώνης βίωσε ομοφοβική λεκτική κακοποίηση από αστυνομικούς στα Εξάρχεια και κάηκε ο καταυλισμός της Μόριας στη Μυτιλήνη. Είναι τα τρία πρώτα που μου ήρθαν πρόχειρα στο μυαλό, γιατί συμβαίνουν διαρκώς γύρω μας πράγματα που είναι τεράστια κομμάτια της τωρινής μας κατάστασης. Όσο δεν κοιτάμε και προς τα εκεί, οι αυριανές καταστάσεις θα διαμορφώνονται από τη σημερινή μας αδιαφορία. Η τέχνη ανοίγει διαλόγους με όλα, δεν είναι επιλεκτική, δεν ασχολείται μόνο με το φόβο και την παράνοια. Κι αυτό κατά τη γνώμη μου την κάνει απαραίτητη σε κάθε τώρα και σε κάθε κατάσταση.
* “Ένα κορίτσι με ίσκιο αγοριού”. Η παράσταση μας είναι βασισμένη σε ένα γαλλικό παραμύθι που λέγεται “Η ιστορία της Λιλής που είχε ίσκιο αγοριού” και εκδόθηκε το 1985 για παιδιά προσχολικής ηλικίας. Ένα κορίτσι που δεν κάνει κοριτσίστικα πράγματα και το φωνάζουν κοροϊδευτικά “αγοροκόριτσο” μια μέρα ξυπνάει και έχει ίσκιο αγοριού. Καταλαβαίνει ότι την αγαπούν μόνο όταν φέρεται με τον τρόπο που της ορίζουν και κλαίει στα κρυφά, ώσπου συναντά ένα αγόρι που το κοροϊδεύουν λέγοντάς του ότι έχει κοριτσίστικο πρόσωπο. Το έργο μιλάει για τις ετικέτες που κολλάει ο κόσμος στους ανθρώπους, όταν παρεκκλίνουν από αυτό που περιμένει να κάνουν και για την αγωνία που βιώνουν μέσα σε αυτή την κατάσταση. Ένα παιδικό παραμύθι, μια όχι αποκλειστικά παιδική παράσταση με βασική θεματική τα στερεότυπα που υπάρχουν στη ζωή μας, μια μικτή θεατρική ομάδα με ανάπηρους και μη ανάπηρους ηθοποιούς.
* Γνώριζα για την ομάδα ARTimeleia και τη δράση της, είχα παρακολουθήσει δουλειά τους στο παρελθόν και η Ειρήνη Ιωάννου, πολύ καλή μου φίλη από την δραματική σχολή που παίζει τη Λιλή στην παράσταση, είχε συνεργαστεί ξανά μαζί τους. Εκείνη με σύστησε στη σκηνοθέτιδα Αννίτα Καπουσίζη αρχικά ως βοηθό σκηνοθέτη, ενώ στην πορεία των προβών προστέθηκα και στο δυναμικό των ηθοποιών, στο ρόλο της Αφηγήτριας.
* Η ομάδα αυτή λόγω της σύστασής της, των θεματικών με τις οποίες ασχολείται και του τρόπου που δουλεύει, μου ανοίγει ένα παράθυρο προς μια κοινωνία προσβάσιμη από όλους, στην οποία θα ήθελα να ζω και που χρειάζονται ακόμα πολλά βήματα για να την προσεγγίσουμε. Είναι ταυτόχρονα ο λόγος που βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά και που θέλω να έρθει κόσμος να τη δει. Η συνεργασία με την ομάδα έχει κυλήσει όμορφα. Κάποια γνώριμα πρόσωπα από τα παλιά και κάποια φρέσκα. Έχουμε δουλέψει συγκεντρωμένα και με χιούμορ κι ο καθένας από το πόστο του είναι πολύ δοτικός και πάει τα πράγματα παρακάτω. Είναι μια πολύ ευχάριστη συγκυρία η συνάντησή μας. Καθόλου ευχάριστη συγκυρία η χρονική, αυτή που ζούμε όλοι όσοι εργαζόμαστε στον καλλιτεχνικό χώρο. Γυρνάει τις προσδοκίες μας στα αυτονόητα ως προς τη δουλειά μας: Μακάρι να γίνει η παράσταση, μακάρι να μην πάει τόση δουλειά χαμένη.
* Ήδη μια πρώτη σειρά παραστάσεων, που θα γινόταν σε παιδικές χαρές σε κάποιες γειτονιές της Αττικής, ακυρώθηκε λόγω των συνθηκών. Είναι κρίμα, γιατί η παιδική χαρά ως σκηνικός χώρος ήταν η αφετηρία και η έμπνευση για αυτή την παράσταση. Φυσικά η υγεία είναι πάνω απ’ όλα, αλλά αν αυτή θα είναι η πραγματικότητά μας τον επόμενο καιρό, πρέπει να υπάρξει ένα πλάνο που να μην μας παραλύει ή αν μη τι άλλο να υπάρχει έγκαιρη ενημέρωση για να μπορεί κανείς να ξέρει πώς θα κάνει το δικό του πλάνο.
* Η Αφηγήτρια βρίσκεται σ’ έναν κόσμο μεταξύ του κοινού και των προσώπων του έργου. Αιθεροβατεί. Δεν επεμβαίνει και δεν αλληλεπιδρά με τα πρόσωπα, παρά μόνο μία φορά. Είναι εκεί, γιατί είναι και η Λιλή εκεί. Η ιστορία της την ενδιαφέρει και θέλει να ακουστεί. Αν ήταν ένα κλασικό παιδικό παραμύθι, θα ήταν η καλή της νεράιδα και θα έδινε μεταφυσικές λύσεις στα πράγματα. Όμως δεν είναι. Όσο προχωράει η ιστορία, καταλαβαίνει κι εκείνη μαζί με τη Λιλή πώς λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας.
* Το πλάνο είναι ότι οι παραστάσεις μας θα γίνουν στο θέατρο Φούρνος στα Εξάρχεια, 5-6-7 και 12-13-14 Οκτωβρίου, ενώ το ραντεβού με τις παιδικές χαρές μένει ανοιχτό. Αυτό που περιμένω, είναι φέτος να υπάρξει κρατική μέριμνα για τη στήριξη των μικρότερων θεατρικών χώρων, που δέχονται τεράστιο πλήγμα. Πρόκειται για χώρους με μεγάλη ιστορία, που είναι συνδεδεμένοι με τις γειτονιές στις οποίες βρίσκονται, που έχουν το κοινό τους, που στηρίζουν τις δουλειές νέων καλλιτεχνών και την έρευνα. Δεν πρέπει να αφεθούν στην τύχη τους.
* Οι μαθητές της Δραματικής Σχολής του Ωδείου είμαστε σίγουρα πολύ τυχεροί για το μάθημα του Κινηματογράφου. Ο Άγγελος Φραντζής και ο Γρηγόρης Ρέντης μάς έδωσαν ώρες πτήσης στην υποκριτική σε κάμερα πριν βγούμε καν από τη σχολή. Από εκεί και πέρα στο σινεμά έχω συμμετάσχει σε κάποιες σπουδαστικές ταινίες μικρού μήκους και ως βοηθητική ηθοποιός σε επαγγελματικές παραγωγές.
* Στην τηλεόραση έχω συμμετάσχει σε δύο επεισόδια του “Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα”, όπου έκανα τη Βούλα σε μικρή ηλικία. Ήταν απολαυστικό, γιατί έχω αδυναμία στο συγκεκριμένο χαρακτήρα. Πέρασα φανταστικά, μόνο καλές αναμνήσεις έχω να θυμάμαι απ’ όσους συνάντησα σε αυτή τη δουλειά και είναι μεγάλη μου τιμή που τους γνώρισα και δούλεψα μαζί τους. Δεν μπορώ να πω το ίδιο δυστυχώς για τη συμμετοχή μου σε μια άλλη σειρά, που όλα έγιναν πολύ βιαστικά και κάπως απρόσωπα και από την οποία πολύς κόσμος ακόμα περιμένει να πληρωθεί μετά από χρόνια, κάτι που δεν βοηθάει κανέναν.
* Σχετικά με τον αθλητισμό κάνω yoga, όταν βγαίνει στο πρόγραμμα πηγαίνω για kravmaga και μου αρέσει να περπατάω πολύ μέσα στην πόλη – και όποτε γίνεται στην εξοχή – και να λυσσάω στο χορό με φίλους όταν βγαίνουμε έξω. Με το χορό που εννοείς σε πιο προχωρημένο στάδιο ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή μέσα στη σχολή και ήταν από τα αγαπημένα μου μαθήματα. Θα φροντίσω να ξαναμπεί σύντομα στη ζωή μου, γιατί μου λείπει.
* Τραγουδάω από μικρή, όπου σταθώ και όπου βρεθώ. Νομίζω, αυτό με το τραγούδι ήρθε πρώτο απ’ όλα, γιατί δεν μπορώ θυμηθώ ηλικία που να μην τραγουδάω. Όποτε παίζει ένα τραγούδι που ξέρω και μου αρέσει, δεν γίνεται να μην τραγουδήσω. Κάνω μαθήματα φωνητικής τα τελευταία 10 χρόνια και έχω κάνει κάποια live με φίλους μου σε μαγαζιά. Δώσε μου ρεμπέτικα, δώσε μου ρετρό και πάρε μου την ψυχούλα!
* Έγραφα πολύ όταν ήμουν μικρή. Ίσως ήταν η βαλβίδα αποσυμπίεσής μου, όταν δεν ήξερα πού αλλού να εκτονώσω τη φαντασία μου. Είχα φτιάξει κι ένα blog πριν καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά κρυφό. Μπορούσαν να το διαβάζουν μόνο όσοι τους έστελνα τη διεύθυνση. Μεγαλώνοντας αραίωσε η συχνότητα που γράφω, όμως πάντα όταν το μυαλό μου μπουκώνει, είναι κάτι που μου προσφέρει ανακούφιση. Κι όσο πιο μπουκωμένο, τόσο περισσότερο μπορώ να διαβάσω αυτά που έγραψα και σε βάθος χρόνου. Έτσι ξεχωρίζω πότε κάτι με είχε απασχολήσει πραγματικά, νομίζω. Αλλιώς δεν μπορώ να το διαβάσω καν, μου φαίνεται ψέμα.
* Με τη σκηνοθεσία δεν έχω ασχοληθεί και όσο έχω δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη περισσότερο εστιάζω στη λειτουργία των ηθοποιών μέσα στην πρόβα και παρατηρώ ότι η μισή δουλειά είναι να μπαίνει κανείς στα πράγματα και να δοκιμάζει όσο πιο ανοιχτός και διαθέσιμος γίνεται.
* Ο σκηνοθέτης έχει την υψηλή εποπτεία πολλών διαφορετικών πραγμάτων για να χτίσει μια συνολική εικόνα, ενώ προς το παρόν με συγκινεί να είμαι σε ένα πράγμα από μέσα.
* Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων τη δουλειά παρακολουθώ και θαυμάζω. Συνήθως ψάχνω αν κάνουν κάποιο σεμινάριο, για να δω τον τρόπο δουλειάς τους, όποτε μπορώ να το στηρίξω χρονικά και οικονομικά. Αλλά και πάλι μόνο όταν έρθει η στιγμή να συνεργαστείς με κάποιον, καταλαβαίνεις αν θέλεις ή όχι.
* Οπότε σίγουρα μπορώ να πω μόνο ότι θα συνεργαζόμουν ξανά με μεγάλη χαρά με τον Αποστόλη Ψαρρό και με την ομάδα Elephastiliensis, καθώς και με τους ηθοποιούς που γνώρισα εκεί, που ήταν ένας κι ένας/μία και μία, ο καθένας και η καθεμία με τον τρόπο τους και την ωραία τρέλα τους. Πέρασα όμορφα και έμαθα πολλά.
* Κατά τα άλλα είναι πάντα ωραία η ζύμωση που γίνεται στις ομάδες που δουλεύουν καιρό μαζί, τόσο σε επίπεδο μελέτης όσο και παράστασης αργότερα, όπως οι C. forCircus για παράδειγμα, των οποίων η δουλειά και επικοινωνία είναι αξιοθαύμαστη σε ό,τι τους έχω δει. Βρίσκομαι κι εγώ τον τελευταίο καιρό σε μια νεοσύστατη ομάδα. Λεγόμαστε ομάδα pé και είμαστε παιδιά που αποφοιτήσαμε πρόσφατα από τις σχολές μας. Ένα πρώτο υλικό μελέτης μας ήταν το Ονειρόδραμα του Strindberg, ένα έργο στο οποίο μπορείς να εντοπίσεις διαφορετικό θέμα σε κάθε σελίδα, σε κάθε πρόταση σε κάποια σημεία. Το αποκορύφωμα ήρθε το καλοκαίρι, που περάσαμε έναμ μήνα στη Σύρο. Μέναμε όλοι μαζί και ασχολούμασταν με το έργο. Νομίζω ότι με ό,τι κι αν καταπιαστούμε στο μέλλον, θα επιστρέφουμε πάντα στο Ονειρόδραμα ως σημείο αναφοράς μας. Είναι και λιγάκι αναπόφευκτο, γιατί πραγματικά τα θέματά του βρίσκονται παντού γύρω μας.
* Θέλω να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα στο θέατρο. Ένας απ’ τους λόγους που έγινα ηθοποιός είναι ότι δεν σταματάς ποτέ να μαθαίνεις νέα πράγματα. Ποτέ δεν φτάνεις κάπου, πάντα έχει κι άλλο να πας. Αυτή η διαρκής κίνηση με γοητεύει. Δεν θέλω να μάθω ποτέ, θέλω πάντα να ρωτάω και να ψάχνω. Με τους ανθρώπους που σου ταιριάζουν δίπλα σου, αυτή η δουλειά μπορεί να γίνει ένα υπέροχο ταξίδι ζωής.
* Μου αρέσει πολύ να περπατάω στην Αθήνα, στο κέντρο και στους λόφους της. Μου αρέσει που υπάρχει σε πολλά σημεία η αίσθηση της γειτονιάς. Πλάκα, Πετράλωνα, Μετς, Εξάρχεια, Μεταξουργείο… Και μου αρέσει που υπάρχουν γωνιές που μοιάζουν να έχουν παγώσει στο χρόνο. Τα νεοκλασικά στην Καλλιδρομίου πόσο όμορφα είναι! Και ότι υπάρχουν σημεία που μπορείς να δεις την πόλη από ψηλά. Δεν μου αρέσει που είναι τόσο γκρίζα πόλη. Θα προτιμούσα οι τοίχοι να είναι γεμάτοι πολύχρωμα graffiti και ζωγραφιές. Και δεν μου αρέσουν κάποιοι άνθρωποι που δεν τους αγγίζει τίποτα, που αν γίνει κάτι δίπλα τους απλά θα το προσπεράσουν και θα συνεχίσουν σαν να μην έγινε. Αλλά τέτοιοι υπάρχουν παντού, όχι μόνο στην Αθήνα.
* Στο All4fun μου αρέσει που δεν χάνει το χιούμορ του και διάλεξε αυτή την εβδομάδα του χαμού να με κάνει «Πρόσωπο της Εβδομάδας». Η αισιοδοξία, το βήμα που δίνεις και σε νέους καλλιτέχνες, που δεν σας ξεφεύγει τίποτα από τα νέα του χώρου και η θετική στάση στα πράγματα, που ξέρω ότι το αναζητάτε και σας ενδιαφέρει και στους άλλους κι έχει και για μένα μεγάλη σημασία. Ευχαριστώ πολύ για όλα!
& Αναλυτικές πληροφορίες για την παράσταση, «Ένα κορίτσι με τον ίσκιο αγοριού» ακολουθούν ΕΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 23/9/2020
