Συμβαίνει κάποιες φορές αυτό το οποίο κάποιος «κοροϊδεύει στο τέλος να το λούζεται». Έτσι συνέβη και στην περίπτωση του Γιάννη Σαμψαλάκη, ο οποίος βρέθηκε τυχαία στη θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου του.
Και από εκεί που όλα του φαίνονταν «γελοία» κόλλησε με το θέατρο. Κυρίως λόγω του πάθους που σχετίζεται με τους ανθρώπους του συγκεκριμένου χώρου. Μετά, λοιπόν, ήρθαν οι εξετάσεις στο Κρατικό και όλα πήραν τον δρόμο τους.
Εδώ και αρκετά χρόνια έχει φτιάξει τη δική του ομάδα μαζί με συμφοιτητές του από την σχολή, προκειμένου να κάνει και δικά του πράγματα. Ωστόσο ο Γιάννης είναι ενεργός φυσικά και σε άλλες προτάσεις.
Το φετινό μάλιστα ιδιαίτερο καλοκαίρι τον βρήκε να πρωταγωνιστεί στους «Όρνιθες» ως Ευελπίδη και πριν από λίγες ημέρες έζησε και την πρώτη του εμπειρία στην Επίδαυρο.
«Όταν μου δόθηκε ο ρόλος χάρηκα, αλλά παράλληλα αγχώθηκα γιατί σκεφτόμουν πως η πρώτη μου φορά στην Επίδαυρο θα είναι μ’ αυτό το έργο και μ’ αυτόν τον χαρακτήρα. Όμως όταν ξεκίνησαν οι παραστάσεις στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη, το άγχος μου εξαφανίστηκε και γιατί νιώθω ασφαλής με τον θίασο. Όταν ήρθε η ώρα της Επιδαύρου, κατέβαινα έχοντας στο μυαλό μου όλα τα κλισέ περί δέους, τέρατος, αυστηρότητας κλπ, αλλά όλα αυτά εξαφανίστηκαν μόλις κάναμε την πρώτη πρόβα και κατάλαβα ότι είναι το πιο φιλόξενο θέατρο που έχω παίξει και είναι αναμφίβολα με το μέρος του ηθοποιού. Δεν υπάρχει λόγος πανικού γιατί όλα είναι ιδανικά. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το απολαύσεις και αυτό έκανα. Και ήταν συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου που παρ’ όλες τις συνθήκες ήταν εκεί και ήταν πολύς και υπερβολικά θετικός και ενθουσιώδης», παραδέχεται μεταξύ άλλων ως πρόσωπο εβδομάδας στο All4fun.
* Η υποκριτική προέκυψε περίπου το 2005 όταν μια φίλη ήρθε και μου ανακοίνωσε ότι μ’ έγραψε στην θεατρική ομάδα του πανεπιστημίου επειδή ήθελε παρέα. Στην αρχή μου φαινόντουσαν όλα γελοία αλλά σιγά σιγά “κόλλησα”. Όχι μόνο με την υποκριτική, αλλά γενικά με όλες τις δουλειές για την δημιουργία μιας παράστασης. Και κυρίως “κόλλησα” με τον συντονισμό και το πάθος μιας ομάδας ανθρώπων χωρίς να έχουν κέρδος. Απλά επειδή θέλουν. Έπειτα, αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στην Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ σκεπτόμενος ότι αν δεν περάσω δεν θα ξανά ασχοληθώ. Ευτυχώς πέρασα…
* Μιλώντας πρακτικά και τεχνικά, θα σου πω ότι υποκριτική για μένα σημαίνει αρμονικός συνδυασμός φωνής, κίνησης και φαντασίας. Μιλώντας όμως λίγο ρομαντικά θα σου πω να καταφέρνεις να ξεχνάς το εγώ σου και το ότι εκτίθεσαι και απλά να συντονίζεσαι με τους υπόλοιπους γύρω σου. Ένας αγαπημένος μου δάσκαλος λέει ότι αν το καταφέρεις αυτό έστω και πέντε δευτερόλεπτα σε μια παράσταση, αρκεί.
* Νομίζω πως οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν τη σημερινή πραγματικότητα όπως και ο υπόλοιπος κόσμος. Υπάρχουν αυτοί που από φόβο θα προσκολληθούν στην “εξουσία”, υπάρχουν αυτοί που θα απογοητευτούν και θα τα παρατήσουν και υπάρχουν κι αυτοί που θα βρουν πρόσφορο έδαφος στην καμένη γη για να δημιουργήσουν και να μιλήσουν.
* Ξεκάθαρα η τέχνη δεν μπορεί να δίνει απαντήσεις στην τωρινή κατάσταση. Θεωρώ όμως ότι μπορεί να μας παρακινήσει να δώσουμε τις απαντήσεις μόνοι μας.
* Όταν διάβασα τους Όρνιθες ενθουσιάστηκα και πανικοβλήθηκα. Ενθουσιάστηκα γιατί διάβασα ένα υπέροχο πολιτικό παραμύθι και πανικοβλήθηκα διότι δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα καταφέρει μέσα σε δύο μήνες, δεδομένων των συνθηκών, να γίνει παράσταση (μόνο ο χορός έχει περίπου 20 χορικά). Ενθουσιάστηκα επίσης γιατί ο Αριστοφάνης σ’ αυτό το έργο θίγει την επιρροή της εξουσίας στην συμπεριφορά των ανθρώπων και είναι εντυπωσιακό το πόσο διαχρονικό είναι το θέμα. Επιλέγει λοιπόν οι δύο βασικοί του ήρωες να είναι δύο Αθηναίοι (οι μοναδικοί άνθρωποι στο έργο), ο Πεισθέτερος και ο Ευελπίδης. Ο πρώτος πονηρός και φιλόδοξος, με λίγα λόγια λαμόγιο και ο δεύτερος -τον οποίο και υποδύομαι – αθώος και πιστός.
* Αυτό που με γοητεύει λοιπόν στον Ευελπίδη είναι η αθωότητα του. Πολλές φορές η αθωότητα φαντάζει χαζομάρα ή αφέλεια διότι έχουμε μεγαλώσει σε μια χώρα όπου από την στιγμή που γεννιόμαστε μας εκπαιδεύουν πως να γίνουμε λαμόγια για να επιβιώσουμε αλλά αυτούς τους ελάχιστους που καταφέρνουν να είναι βαθιά αθώοι τους θαυμάζω και τους ζηλεύω. Και νομίζω ότι έτσι έχει στηθεί και ολόκληρη η παράσταση. Αθώα. Με σεβασμό στο κείμενο αλλά και στο σήμερα. Αν κάποιος λοιπόν θέλει να δει μια παράσταση από έναν θίασο που προσέγγισε το κείμενο με μεγάλο σεβασμό και αθωότητα, καλώς να ορίσει.
* Η αλήθεια είναι ότι η παράσταση αυτή είναι η πιο ωραία συνεργασία που έχω κάνει, εξαιρώντας φυσικά τις δουλειές με την Εταιρεία Θεάτρου Θέση, την ομάδα μου. Συνήθως είναι δύσκολο να συνεργαστούν και να συντονιστούν αρμονικά τόσο μεγάλοι θίασοι (είμαστε περίπου 30 άτομα) αλλά σε αυτή την περίπτωση η πλειοψηφία του θιάσου από τον σκηνοθέτη μέχρι τους ηθοποιούς ήταν καθηγητές μου, συμφοιτητές μου, φίλοι μου, άνθρωποι που έχουμε συνεργαστεί ξανά και το σημαντικότερο με κοινό κώδικα.
* Και όταν λέω κοινό κώδικα δεν εννοώ φυσικά ότι όλοι έχουμε την ίδια αισθητική και τον ίδιο τρόπο δουλειάς αλλά όλοι ξεκινάμε με στόχο να συνεργαστούμε για το καλό της παράστασης αφήνοντας στην άκρη τα εγώ μας. Και η αλήθεια είναι πως αυτό είναι κάτι που μας το έχει φυτέψει πολύ βαθιά στο μυαλό μας η Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ. Θα μου πεις δεν είναι αυτονόητο αυτό; Θα σου πω, ΟΧΙ! Και οι προσδοκίες μου λοιπόν από την συγκεκριμένη δουλειά αλλά και από κάθε δουλειά είναι να απολαύσω την συνεργασία, πράγμα που έχει γίνει με το παραπάνω.
* Όταν ανακοινώθηκε η ακρόαση και είδα το έργο και τους συντελεστές η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι θέλω να είμαι σαν τρελός και θα πάω. Μετά σκέφτηκα ότι θα είναι λίγο δύσκολο διότι έπαιζα παράλληλα σε παράσταση στην Αθήνα αλλά ήθελα τόσο πολύ που τελικά έτρεξα. Τελικά με πήραν και αφού με πήραν μου έδωσαν ξαφνικά και απλόχερα και αυτόν τον ρόλο. Και ενώ χάρηκα παράλληλα αγχώθηκα γιατί σκεφτόμουν πως η πρώτη μου φορά στην Επίδαυρο θα είναι μ’ αυτό το έργο και μ’ αυτόν τον ρόλο. Όμως όταν ξεκίνησαν οι παραστάσεις στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη, το άγχος μου εξαφανίστηκε και γιατί νιώθω ασφαλής με τον θίασο και κυρίως με τον Χάνο, τον Στέργιογλου και την Βλαχοπούλου με τους οποίους κυρίως βρίσκομαι σκηνικά αλλά και γιατί η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πέρα των προσδοκιών μας θερμή!
* Κι όταν ήρθε η ώρα της Επιδαύρου, κατέβαινα έχοντας στο μυαλό μου όλα τα κλισέ περί δέους, τέρατος, αυστηρότητας κλπ, αλλά όλα αυτά εξαφανίστηκαν μόλις κάναμε την πρώτη πρόβα και κατάλαβα ότι είναι το πιο φιλόξενο θέατρο που έχω παίξει και είναι αναμφίβολα με το μέρος του ηθοποιού. Δεν υπάρχει λόγος πανικού γιατί όλα είναι ιδανικά. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το απολαύσεις και αυτό έκανα. Και ήταν συγκινητική η ανταπόκριση του κόσμου που παρ’ όλες τις συνθήκες ήταν εκεί και ήταν πολύς και υπερβολικά θετικός και ενθουσιώδης!
* Το σινεμά το αγαπώ και είναι μεγάλο μου όνειρο. Μέχρι τώρα έχω συνεργαστεί με τον Πάνο Καρκανεβάτο και τον Δημήτρη Κουτσιαμπασάκο και η διαδικασία απλά με ξεμυάλισε. Δεν μπορώ να το συγκρίνω με το θέατρο γιατί νιώθω πως είναι εντελώς διαφορετική δουλειά. Από την μία στο θέατρο είναι μαγικό ότι αυτό που συμβαίνει, συμβαίνει τώρα και είναι ζωντανό και δεν αλλάζει και από την άλλη στον κινηματογράφο είναι μαγικό ότι αυτό που συμβαίνει και νιώθεις ότι είναι αυτό που είναι, τελικά μπορεί να είναι κάτι άλλο που ούτε καν φανταζόσουν.
* Θα μπορούσα να σου γράψω μια λίστα με δεκάδες σκηνοθέτες που θα ήθελα να συνεργαστώ ή να σου πω εύκολα ότι θα ήθελα – όπως όλοι οι Έλληνες ηθοποιοί – με τον Λάνθιμο αλλά θα μου επιτρέψεις να ονειροπολήσω στη συνέντευξη και αστειευόμενος να σου πω ότι θα ήθελα να συνεργαστώ με τον Ταραντίνο. Και ας είμαι μια σκιά πίσω στο βάθος που τρώει ξώφαλτσα μια σφαίρα.
* Στην τηλεόραση έχω μία πολύ μικρή εμπειρία από μία μικρή συμμετοχή σε μια σειρά πριν από δύο χρόνια. Οπότε δεν έχω ξεκάθαρη άποψη. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι έπαθα σοκ από το πόσο βιαστικά γίνονται όλα (τουλάχιστον στη σειρά που συμμετείχα εγώ). Υπάρχουν όμως κάποιες σειρές τα τελευταία χρόνια που φαίνεται να έχει γίνει σοβαρή δουλειά. Αν μου τύχαινε κάτι τέτοιο νομίζω θα μ’ ενδιέφερε πολύ!
* Δουλεύοντας τα τελευταία πέντε χρόνια με την ομάδα μου, η σχέση μου με αθλητισμό, χορό και τραγούδι (και τρία μαζί) είναι αναπόφευκτη διότι ο δρόμος που ακολουθούμε στις παραστάσεις μας είναι καθαρά σωματικός και μουσικός. Το να βγω απλά και να πω λόγια έχω ξεχάσει πως γίνεται…
* Η σχέση μου με το γράψιμο αρκείται στη λίστα με τα ψώνια για το σούπερ μάρκετ και σε . Αναγκάστηκα να γράψω όταν κάναμε με την ομάδα μου τον Δον Κιχώτη και έπρεπε να διασκευάσουμε το λογοτεχνικό σε θεατρικό και θυμάμαι να ξενυχτάω για να γράψω μια σελίδα και να περνάω άσχημα διότι ό,τι έγραφα μετά από πέντε λεπτά το ακύρωνα. Θεωρώ ότι το γράψιμο και η σκηνοθεσία χρειάζονται τεράστια αφοσίωση, σπουδή, ευφυϊα, ταλέντο, εμπειρία και άλλα πολλά τα οποία ξεκάθαρα δεν έχω. Και επειδή δεν τα έχω προτιμώ να μην τα κάνω παρεμπιπτόντως και περίπου. Τουλάχιστον όχι ακόμη…
* Είμαι τυχερός γιατί από το 2012 που τελείωσα την σχολή έχω δουλέψει αρκετά αλλά θα ξεχωρίσω κυρίως τις δουλειές με την ομάδα μου. Το “Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας” και το “Σύστημα του Πόντζι” με τον Μιχάλη Σιώνα και τον “Δον Κιχώτη” με τον Ταξιάρχη Χάνο. Επίσης, θα θυμάμαι πάντα την πρώτη μου επαγγελματική παράσταση, “Το κύμα” με τον Γιάννη Ρήγα (με τον οποίο συνεργάζομαι και αυτή την στιγμή στους Όρνιθες) αλλά και τον “Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες” με την Τατιάνα Μύρκου γιατί πέρασα καταπληκτικά. Τώρα για το μέλλον η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτομαι έργα, ρόλους και συγγραφείς αλλά ανθρώπους που θαυμάζω και θα ήθελα πολύ να μάθω από αυτούς. Ένα που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό είναι ο Βασίλης Παπαβασιλείου.
* Στην Αθήνα ζω τα τελευταία πέντε χρόνια και ακόμη νιώθω λίγο τουρίστας με αποτέλεσμα να μου αρέσουν όλα! Μου αρέσει που ξεκινάω από το σπίτι μου στο Παγκράτι και κατεβαίνοντας για το κέντρο ρίχνω μια ματιά στο Καλλιμάρμαρο, περνάω μέσα από το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο και βγαίνω στη Βουλή. Μου αρέσει που έχω την επιλογή να βγω χωρίς να συναντήσω κανέναν που να ξέρω ή να με ξέρει. Μου αρέσει επίσης που έχω πολλές επιλογές για το που να βγω παρόλο που τελικά βγαίνω μόνο σε δυο μαγαζιά στο Παγκράτι. Μου φτάνει που έχω την επιλογή. Αυτό που δεν μου αρέσει είναι ότι μου λείπουν οι φίλοι μου απο την Θεσσαλονίκη.
* Εκεί, λοιπόν, μου έχουν μείνει οι φίλοι μου και κάτι υπέροχα χρόνια που πέρασα όσο ήμουν στη σχολή. Επίσης, σημαίνει πολλά για εμένα γιατί από εκεί ξεκινήσαμε με την ομάδα μου και αν θέλεις η βάση μας παραμένει εκεί παρόλο που ζούμε στην Αθήνα. Πάω τουλάχιστον τρεις φορές τον χρόνο και πάντα ανεβαίνουμε με τις παραστάσεις της ομάδας μας.
* Στο All4fun μου αρέσει που δίνει βήμα σε νέους καλλιτέχνες. Επίσης, θα τολμήσω να πω ότι εκτιμώ πως είναι ένα πολιτιστικό site που επικεντρώνεται σ΄ αυτό και δεν αναλώνεται σε προπαγάνδες.
& Αναλυτικές λεπτομέρειες για τους «Όρνιθες» ακολουθούν ΕΔΩ:
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 19/8/2020
