Με τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο ταινίες μεγάλους μήκους, το “Park” και το “Ελεύθερο Θέμα”, τη συμμετοχή του στην τηλεταινία της Lacta, την παρουσία του στην ταινία της Καναδής Sook-Yin Lee “Octavio is dead”, τη συνεργασία του με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και αρκετές ακόμα σημαντικές στιγμές σε διάφορες παραστάσεις στο θέατρο ο Δημήτρης Κίτσος είναι από τους πιο δραστήριους νέους Έλληνες ηθοποιούς.
Μια απόλυτα λογική εξέλιξη, που ακολούθησε η αποφοίτηση του από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Εκεί που τον είχα εντοπίσει και στις εξετάσεις του το καλοκαίρι του 2015 ως τριτοετή. Το παράδοξο, βέβαια, είναι πως άργησε αρκετά να φιλοξενηθεί ως “πρόσωπο της εβδομάδας”, αφού από τότε πέρασαν ακριβώς τέσσερα χρόνια. Ποτέ, όμως, δεν είναι αργά, ειδικά για κάτι που προδιαγράφεται σχεδόν δεδομένο πως πρόκειται να συμβεί…
Εχοντας μπει στο θέατρο από περιέργεια και όχι επειδή ήθελε πάντοτε να γίνει ηθοποιός, η πορεία της ζωής του άλλαξε μια Τρίτη στο πρώτο έτος του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη. Κάτι μέσα του ενεργοποιήθηκε και αποφάσισε να πάει στην πρόβα της Θεατρικής ομάδας.
Αν και δεν είχε μέχρι τότε κάποια ιδιαίτερη επαφή με το θέατρο, το ενδιαφέρον του μεγάλωσε. Και έτσι ενώ μπήκε σε μια αίθουσα από 40 αγνώστους, που γνωρίζονταν ήδη δύο μήνες, κατάφερε να ενσωματωθεί με το υπόλοιπο τιμ. Τρεις εβδομάδες μετά έπαιξε στην πρώτη του παράσταση – την οποία και ποτέ δε ξεχνά – και ο δρόμος για να γίνει ηθοποιός είχε ανοίξει πια διάπλατα.
Έναν χρόνο αργότερα με συμφοιτητές του συνίδρυσε την ομάδα του “C for “Circus”, η οποία φέτος κλείνει 11 χρόνια ιστορίας και τα γιορτάζει με την παρθενική της παρουσία στο Φεστιβάλ Αθηνών και τις “Μεταμορφώσεις” του Οβίδιου, που είναι και από τις πρώτες φετινές παραστάσεις του Φεστιβάλ.
* Η υποκριτική για μένα είναι ένας τρόπος να εξερευνώ τον κόσμο και να παίζω/δοκιμάζω τα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Θέλω να πω, πως είναι ένα μέσο. Δεν είναι αυτοσκοπός. Έτσι, όταν στα 18 μου βρέθηκα στην πρώτη πρόβα της Θεατρικής Ομάδας του Πολυτεχνείου της Θεσσαλονίκης δε με είχε οδηγήσει εκεί η “ανάγκη” να παίζω, αλλά η περιέργεια γι’ αυτή την τέχνη και για την τέχνη εν γένει. Ως πιτσιρίκι δηλαδή, με φανταζόμουν να παίζω σε συγκρότημα, να γράφω, να ζωγραφίζω, να ταξιδεύω στην Αφρική και να βοηθώ σε κέντρα Άγριας Ζωής, να πηγαίνω στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (είχα στείλει και μειλ να με πάρουν). Όχι το να γίνω ηθοποιός. Κι ακόμη, τα ίδια θέλω να κάνω. Απλώς, δεν είναι εύκολο να αφήσεις πίσω σου αυτά που σε “χαρακτηρίζουν”. Είναι πολύ τρομακτικό.
* Επανέρχομαι σ’ εκείνη την ημέρα που πήγα πρώτη φορά σε πρόβα, για να πω οτι σε γενικές γραμμές δυσκολεύομαι να κάνω πράγματα που θέλω χωρίς ένα πουσάρισμα, έναν ακόμη που να θέλει να ακολουθήσει. Εκείνη, ήταν η πρώτη φορά που θυμάμαι, που έκανα το αντίθετο. Ήμασταν για καφέ, πρώτο έτος, με τους φίλους, ήξερα οτι η Θεατρική Ομάδα είχε πρόβα τις Τρίτες, ρώτησα τα παιδιά αν θέλει κάποιος να πάμε, “έτσι για πλάκα” και προτιμούσαν όλοι να καθίσουν για καφέ.
* Έφυγα, λοιπόν, μόνος μου αναζητώντας σε όλο το Πολυτεχνείο τον χώρο που έκαναν πρόβες. Ήταν τρομαχτικό. Μπήκα σε μια αίθουσα με 40 άτομα που γνωρίζονταν ήδη δυο μήνες… Πρεμιέρα είχαμε μετά από τρεις εβδομάδες. Δεν έχω ξεχάσει ακόμη την πρώτη μας παράσταση. Ήταν η πιο μαγική στιγμή που έχω ζήσει στο θέατρο. Την επόμενη χρονιά, τον Μάιο ιδρύσαμε την ομάδα C for Circus (κλείσαμε φέτος 11 χρόνια) και σιγά – σιγά τα πράγματα πήραν αυτόν τον δρόμο.
* Ένας ηθοποιός αντιμετωπίζει την κρίση, όπως όλοι φαντάζομαι. Η κρίση, αν άλλαξε κάτι προς το καλύτερο, είναι αυτό. Την άποψη που είχαμε για τα “άλλα” κοινωνικά στρώματα. Ξαφνικά όλοι (σχεδόν) βρέθηκαν στην ίδια μοίρα. Γιατροί και αγρότες. Κανείς δε μπορούσε να σου προτείνει ν’ ακολουθήσεις κάποιο δρόμο προκειμένου να πετύχεις. Παλιότερα όλοι έλεγαν να σπουδάσεις Ιατρική, Πολυτεχνείο, Νομική… Και κατέστρεφαν οι γονείς (από “αγάπη”… ας το πούμε έτσι) τα θέλω των παιδιών. Με στόχο την οικονομική ασφάλεια. Και το αστείο είναι πως αυτό συνέβαινε όταν το είχαμε λιγότερο ανάγκη. Την οικονομική ασφάλεια εννοώ. Εγώ, επειδή μπήκαμε στην κρίση, μπόρεσα να πετάξω από πάνω μου τις φοβίες των γονέων μου. Ό,τι επάγγελμα και να ακολουθούσα το ίδιο χάλια θα ήταν. Όποτε, καλύτερα ας κάνω αυτό που μ’ αρέσει.
* Δεν ξέρω αν η τέχνη δίνει απαντήσεις. Νομίζω πως μπορεί να προτείνει ερωτήματα για να ψάξεις εσύ την απάντηση που θες. Ή για να αναρωτηθείς. Καμιά φορά, μπορεί και να σου δώσει την απάντηση. Γενικότερα, δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει: “η Τέχνη είναι για να θέτει ερωτήματα, όχι να δίνει απαντήσεις”, ή: “η Τέχνη πρέπει να δίνει απαντήσεις”. Την Τέχνη τη ρωτήσαμε τι θέλει να κάνει;
* Ο καθένας κάνει αυτό που κάνει. Μπορείς να λες “η Τέχνη μου θέτει ερωτήματα. Ή η Τέχνη μου δίνει απαντήσεις”. Αλλά πού ξέρεις εσύ τι κάνει η Τέχνη συνολικά; Είσαι η Τέχνη; Τσαντίστηκα τωρα. Καταστρεφόμαστε, θεωρώ, από την πολλή μας “γνώση”, σιγουριά και αυθεντία.
* Πολύ σπάνια συναντώ ανθρώπους που να μην ξέρουν. Όλοι τα ξέρουμε όλα. Και εγώ πολλά νομίζω ότι ξέρω. Δε βγάζω την ουρά μου απέξω.
* Με την ομάδα μας, λοιπόν, τους C for Circus θα παίξουμε στο Φεστιβάλ Αθηνών, τις “Μεταμορφώσεις” του Οβίδιου. Ρωμαίος ποιητής, πήρε κάποιους από τους μύθους μεταμορφώσεων της αρχαίας Ελλάδας και τους ανέπτυξε με τον δικό του ποιητικό τρόπο.
* Οι θεατές θα δουν ένα σύνολο αφηγητών, έναν Χορό, ας το πούμε έτσι, οι οποίοι προσπαθούν ομαδικά και ατομικά να σας αφηγηθούν κάποιους απ’ αυτούς τους Μύθους.
* Η ομάδα είναι η δεύτερη οικογένεια μου. Πρώτα είμαστε οικογένεια και μετά συνεργάτες. Αυτό έχει πολλά καλά και και πολλά αρνητικά, όμως. Θα έλεγα σε κάποιον να έρθει να δει την προσπάθειά μας, γιατί πιστεύω σε μας και στην παράσταση που φτιάχνουμε.
* Η συνεργασία μου με τον Δημήτρη Παπαιωάννου ξεκίνησε πέρσι το φθινόπωρο. Συμμετέχω στην παράσταση The Great Tamer η οποία κάνει παγκόσμια περιοδεία εδώ και δύο χρόνια περίπου. Εγώ αντικατέστησα τον Έκτορα Λιάτσο, απ’ το Σεπτέμβριο.
* Θα ήθελα πολύ να περνούσα τη διαδικασία των προβών, γιατί με ενδιαφέρει πάρα πολύ να εμπλακώ με τον “κόσμο” του και το πώς βλέπει τα πράγματα. Έχει μια πολύ ουσιαστική ματιά και σε συνδυασμό με την στρατιωτική πειθαρχία συμβαίνουν μικρά θαύματα επί σκηνής.
* Είναι μεγάλο κεφάλαιο η δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Με κάποιους συμφοιτητές μου βρισκόμαστε, με κάποιους συνεργαζόμαστε εξακολουθητικά (όπως τη Βαλέρια Δημητριάδου και την Ειρήνη Μακρή με τις οποίες είμαστε μαζί στην ομάδα αλλά περάσαμε και τα χρόνια της σχολής μαζί), με κάποιους έχω συνεργαστει και θα ξανασυνεργαζόμουν, με κάποιους δε βρισκόμαστε. Κάποιοι μου λείπουν, κάποιοι όχι…
* Τηλεοπτικά θα ήθελα να συμμετείχα σε μια σειρά αξιόλογη. Δυστυχώς, είναι πολύ λίγες αυτές, κατά την άποψή μου. Κυρίως συναντάς μια προχειρότητα. Φυσικά και στο σινεμά και στο θέατρο συμβαίνει αυτό. Αυτό εμένα δε μ’ ενδιαφέρει. Λίγες φορές βλέπεις μελετημένη δουλειά στην τηλεόραση και αυτό με στενοχωρεί.
* Είναι σπάνια η προσπάθεια να γίνει κάτι που να μην το βλέπει κάποιος επειδή θέλει να “χαζέψει” μετά από μια κουραστική ημέρα ή για να τον πάρει ο ύπνος ή για να μην σκέφτεται. Πολύ απαραίτητες λειτουργίες για τον άνθρωπο αλλά όλα είναι θέμα τρόπου. Μέχρι στιγμής έχω κάνει μια διαφήμιση/ταινία για τη Lacta. Δεν έχει τύχει να κάνω κάτι άλλο.
* Κρατώ πολλές μνήμες από την πρώτη ταινία που έχω κάνει, το “Park”. Με έριξε σε βαθιά νερά ενώ βρισκόμουν ακόμη στη σχολή και η εμπλοκή που είχα ήταν πολύ ισχυρή. Δουλεύαμε γι’ αυτή την ταινία με τη Σοφία Εξάρχου πάρα πολύ καιρό. Πολλή έρευνα, πολλές πρόβες, αναζητήσεις, αναβολές λόγω οικονομικών, φανταστικοί χώροι αλλά καθόλου “φιλικοί” για έναν μέσο άνθρωπο.
* Ήταν μια καλοκαιρινή ταινία που γυρίστηκε σε συνθήκες χειμώνα, καλοκαιρινά ρούχα πάνω σε σώματα που τουρτούριζαν από το κρύο, μπάνια στη θάλασσα στα όρια της υποθερμίας, μια ομάδα εφήβων μεταναστών που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα στις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν και τα οποία, όμως, είναι γεμάτα αγάπη, όρεξη για ζωή και ήθος, ουσιαστικό.
* Θυμάμαι τον Άρη, το σκυλί στην ταινία, που με δάγκωσε (ελαφρά, αλλά αρκετά για τα δεδομένα μου) σε μια σκηνή που έπρεπε να το αγριεύω, όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν γι’ αυτήν, τη Σοφία, τη Δήμητρα. Μόνο χαμόγελο μου φέρνουν όλα αυτά όταν τα θυμάμαι.
* Κάθε ταινία έχει τις δικές της στιγμές. Το “Ελεύθερο Θέμα” θέλω/μπορώ να το “περιγράψω” μόνο με τη λέξη αγάπη. Όλη η διαδικασία της ταινίας (γνωριμίες, πρόβες, γυρίσματα… οτιδήποτε) συνέβη με τέτοια γενναιοδωρία και τόση αγάπη που έχει χαραχτεί πολύ έντονα. Η Στέλλα Θεοδωράκη ξεχειλίζει από Αγάπη.
* Μελλοντικά θα ήθελα να σκηνοθετήσω μια ταινία. Και δεύτερον, να παίξω τον Τσάρλι Τσάπλιν σε μια ταινία για τη ζωή του.
* Σκηνοθέτησα πέρσι την παράσταση “Το αηδόνι και το Τριαντάφυλλο” του Όσκαρ Ουάιλντ στο Θέατρο Φούρνος. Οι άνθρωποι που την κάναμε είμαστε πολύ περήφανοι γι’ αυτήν τη δουλειά και προσωπικά η διαδικασία με ανάγκασε να “μετακινηθώ” ως άνθρωπος προς πολύ ενδιαφέρουσες κατευθύνσεις. Έπρεπε να αναλάβω τις ευθύνες μου, να ψάξω και να στηρίξω τα θέλω μου και να διαχειριστώ πολλές απ’ τις αδυναμίες μου. Και για αυτό δεν ξέρω πότε θα είμαι έτοιμος να το επαναλάβω. Όχι άμεσα πάντως. Το πρόσημο είναι θετικό και σίγουρα θα το επαναλάβω αλλά το κόστος είναι πολύ μεγάλο επίσης. Πάντως, σίγουρα με έχει βοηθήσει και σε κάποιους τομείς της υποκριτικής. Βλέποντας απέξω καταλαβαίνεις κάποια πράγματα πιο εύκολα.
* Η σχέση μου με το γράψιμο είναι σε εμβρυακό επίπεδο ακόμη. Ή σε νηπιακό θα μπορούσαμε να πούμε. Χαζογράφω μόνο όταν δε μπορώ να κάνω αλλιώς και αυτό συμβαίνει σπάνια.
* Έχω δοκιμάσει άπειρα αθλήματα. Λίγο απ’ όλα και στην ουσία τίποτα.
* “Έξω” δε μπορώ να χορέψω με τίποτα. Για το τραγούδι οι άλλοι μ’ αφήνουν μόνο στη μπανιέρα…
* Δεν έχω κάποια προτίμηση σε μελλοντικές συνεργασίες. Με ενδιαφέρει κατά βάση η διαδικασία, ο τρόπος δουλειάς και όχι τόσο το αποτέλεσμα. Θέλω να συναντιέμαι με πράγματα που είναι “μεγαλύτερα” από μένα και επομένως είναι πάαααρα πολλά.
* Μ’ αρέσουν τα πάντα στην Αθήνα. Δε μ’ αρέσει που σπάνε τα παράθυρα απ’ τα αυτοκίνητα και που κλέβουν μηχανάκια. Δε μπορούμε να παρκάρουμε πουθενά.
* Στο All4fun μεταξύ άλλων μ’ αρέσει που δε με ρωτάτε “τι σου αρέσει στο All4fun και τι δεν…
& Αναλυτικές πληροφορίες για τις “Μεταμορφώσεις” του Οβίδιου στο Θέατρο Αθηνών ΕΔΩ:
&& Oι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν είναι του Σπύρου Χατζηαγγελάκη και του Στέλιου Χουστουλάκη.
Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 28/5/2019
