Με τον αέρα, τη φινέτσα ενός μποέμ κοριτσιού βγαλμένο από τα γαλλικό μπιστρό και με τη μεσογειακή της τσαχπινιά αποτελεί ένα κράμα πολυσύνθετου καλλιτέχνη με διαρκείς ανησυχίες.
Η γαλλική νύξη σαφώς και δεν είναι τυχαία, αφού η Γεωργία Πιερρουτσάκου έφτασε μέχρι τη Σορβόννη για να σπουδάσει υποκριτική και σκηνοθεσία.
Γυρίζοντας στην Ελλάδα καλλιέργησε και την ικανότητα να γράφει. Έγινε δεκτή από το Studio Νέων Θεατρικών Συγγραφέων του Εθνικού Θεάτρου και από εκεί προέκυψε το πρώτο της έργο, το “Έλα να παίξουμε”. Το συγκεκριμένο εγχείρημα πρωτοπαρουσιάστηκε σε μορφή αναλογίου στο Rex το 2016, παίχθηκε ως κανονική παράσταση στο Επί Κολωνώ τη σεζόν 2017-18 και συνεχίζεται φέτος στο Faust σε συνσκηνοθεσία με τον Λάζαρο Βαρτάνη.
Η Γεωργία ήδη ετοιμάζεται να ολοκληρώσει και το δεύτερο της θεατρικό έργο, το “και καλή τύχη”, που βραβεύτηκε μάλιστα από την Ένωση Σεναριογράφων τον περασμένο Δεκέμβριο και με την επιθυμία της να γράφει ολοένα και περισσότερο έχει να μας δώσει στο μέλλον σπουδαία δείγματα γραφής.
Παράλληλα μ’ ένα πρόσωπο, που παραπέμπει σε προηγούμενους χρόνους προσδοκά σ’ ένα κινηματογραφικό ντεμπούτο σε μια ταινία εποχής, το οποίο της ευχόμαστε να γίνει και πολύ σύντομα…
* Από πιτσιρίκι ακόμα είχα γραφτεί σε θεατρικό εργαστήρι, με μάγευε το «παιχνίδι», και ακόμη κι όταν μπήκα στη Σχολή Θετικών Επιστημών στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, γνώριζα πως ο δρόμος που θ’ ακολουθήσω ήταν αυτός του θεάτρου. Ερχόμουν διαρκώς στην Αθήνα για να μη χάνω πρόβα με την ομάδα που δουλεύαμε τότε. Κι έπειτα αποφάσισα να πάω στο Παρίσι να σπουδάσω θέατρο. Και πήγα. Έγινα δεκτή στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Τμήμα Θεάτρου με κατεύθυνση Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας απ’ όπου αποφοίτησα με διάκριση και ακόμη μεγαλύτερη δίψα για τη μαγεία της σκηνής.
* Εκεί φυτεύτηκε κι ο πρώτος σπόρος της συγγραφής θαρρώ. Είχα μαθήματα που συνδύαζαν συγγραφή, σκηνοθεσία και υποκριτική. Όμως, ό,τι έγραφα για χρόνια το κρατούσα μόνο για μένα, ώσπου το 2015 μοιράστηκα για πρώτη φορά ένα κείμενό μου στέλνοντάς το στο Εθνικό Θέατρο στο πλαίσιο του Στούντιο Νέων Συγγραφέων, όπου επιλέχθηκε και πρωτοπαρουσιάστηκε στη σκηνή Νέο Ρεξ το 2016 σε μορφή αναλογίου. Έτσι ξεκίνησε η διαδρομή του «Έλα να παίξουμε».
* Υποκριτική για μένα σημαίνει παιχνίδι ομαδικό. Μοίρασμα. Με τους συμπαίκτες, τους συντελεστές, τους θεατές. Χωρίς εκείνους τίποτα.
* Η συγγραφή από την άλλη βρίσκεται στον αντίποδα. Μια διαδρομή μοναχική ώσπου να φτάσει στον τελικό αποδέκτη, το κοινό.
* Ένας καλλιτέχνης αντιμετωπίζει την κρίση όπως κάθε άλλος εργαζόμενος υποθέτω. Μάλλον χρειάζεται να επιστρατεύσει τη φαντασία του κανείς περισσότερο από ποτέ. Α, και να αντιμετωπίζει τις συνθήκες με χιούμορ, νομίζω. Μεγάλο όπλο το χιούμορ, γενικώς. Όμως, στο τέλος της ημέρας το θέμα δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά το πώς αντιμετωπίζει κανείς την κρίση αξιών που βιώνουμε τα αρκετά πλέον τελευταία χρόνια. Κάποια στιγμή θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να μιλάμε σοβαρά και για αυτήν την κρίση.
* Η τέχνη είναι για να παρηγορεί όσους τους τσάκισε η ζωή, λέει ο Van Gogh. Δεν δίνει, όμως, απαντήσεις. Θέτει ερωτήματα, προβληματίζει, μπορεί να γίνει ο καθρέφτης μιας εποχής, μιας κοινωνίας. Το πρώτο βήμα για να βρεις τη λύση σ’ ένα πρόβλημα είναι να το κοιτάξεις κατάματα και να θέσεις το σωστό ερώτημα.
* Το «Έλα να παίξουμε» είναι μια ιστορία για τον έρωτα. Τον ανταγωνισμό και το παιχνίδι. Μέσα από μια υπερρεαλιστική συνθήκη δυο πλασμάτων που ζουν επάνω σε μια σκακιέρα και επινοούν ιστορίες ερωτευμένων ζευγαριών προκειμένου να πάρουν την παρτίδα και να λήξει η αιώνια μάχη ανάμεσά τους, αναπτύσσεται η ιστορία της σχέσης ΕΚΕΙΝΟΥ κι ΕΚΕΙΝΗΣ που ακουμπά τόσο πολύ στην πραγματικότητα την οποία όλοι έχουμε βιώσει. Ο κόσμος ερχόμενος στην παράστασή μας, καταφέρνει να βρει κομμάτια πολύ προσωπικά, ν’ ανασύρει εικόνες ξεχασμένες ίσως. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη προσδοκία μας και πέρυσι, να βρει καθένας ένα δικό του κομμάτι μέσα σ’ αυτά τα πρόσωπα που δεν έχουν όνομα, ηλικία, ούτε ιδιότητα. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη χαρά μας όταν μας έλεγαν οι θεατές στο τέλος της παράστασης δικές τους εμπειρίες που τους ξύπνησαν βλέποντας το έργο.
* Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και είναι η ανταπόκριση από το αντρικό κοινό, καθώς αρχικά νομίζαμε ότι το έργο μας θα συνομιλούσε πιο εύκολα με το γυναικείο, μας εξέπληξε ευχάριστα, ομολογώ. Εν τω μεταξύ ήταν μεγάλη τύχη για μένα να συνεργάζομαι με τον Στέφανο Παπατρέχα επί σκηνής και τον Λάζαρο Βαρτάνη στην σκηνοθεσία. Μοναδική γυναίκα ανάμεσα σε δύο άντρες που τόσο πολύ αγάπησαν το κείμενο και που φώτισαν με γενναιοδωρία, χιούμορ αλλά και βαθιά συγκίνηση την κάθε εικόνα που εγώ είχα φανταστεί, γράφοντάς το. Δεν μπορούσα να φανταστώ ιδανικότερη συνθήκη.
* Η μεταξύ μας χημεία, μαζί με τα ονειρεμένα σκηνικά και κοστούμια της Ηλένιας Δουλαδίρη και τα παραμυθένια φώτα της Ευγενίας Μακαντάση, συνέθεσαν ένα σύγχρονο γκοθ παραμύθι όπου Ο μαύρος βασιλιάς και Η λευκή βασίλισσα δεν αφηγούνται μία ακόμη ερωτική ιστορία, αλλά μια ιστορία για τον έρωτα. Τον καθολικά σαρωτικό για όλους μας, και την ίδια στιγμή απόλυτα ξεχωριστό για τον καθένα.
* Αυτήν τη στιγμή, εκτός από το «Έλα να παίξουμε» που παίζεται κάθε Πέμπτη στις 20:30 στο θέατρο Faust, δουλεύω πάνω σε μία διασκευή και μία μετάφραση, ενώ σειρά έχει το τρίτο θεατρικό μου κείμενο το οποίο βρίσκεται σε φάση προπαρασκευαστική. Και σίγουρα επόμενος στόχος, να ανέβει την επόμενη σαιζόν το τελευταίο μου θεατρικό έργο, με τίτλο «Και καλή τύχη», που βραβεύτηκε από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδος και το ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης το Δεκέμβριο του 2018. Πραγματικά ανυπομονώ γι’ αυτό.
* Στο πίσω μέρος του μυαλού βρίσκονται επίσης projects για σενάρια κινηματογραφικά, και γιατί όχι, και τηλεοπτικά. Γενικώς το συγγραφικό κομμάτι βρίσκεται σε πολύ γόνιμη περίοδο.
* Η χρονιά στο Στούντιο Νέων Συγγραφέων του Εθνικού Θεάτρου ήταν πραγματικά αποκαλυπτική για μένα. Πέρα από τις γνώσεις που αποκόμισα και τις τεχνικές πάνω στη συγγραφή, μέσα από την πολύ δημιουργική διαδικασία και τις ενδιαφέρουσες συναντήσεις με τους ανθρώπους εκεί, ήταν τελικά και η συγκυρία που με έφερε αντιμέτωπη με την ανάγκη μου να γράψω και κυρίως να μοιραστώ τις ιστορίες μου. Και το γεγονός ότι το πρώτο μου έργο διακρίθηκε και παρουσιάστηκε σε σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 2016, θαρρώ πως είναι ο καλύτερος οιωνός για την πορεία ενός νέου συγγραφέα.
* Στην τηλεόραση δεν έχει τύχει να δουλέψω μέχρι τώρα. Σίγουρα είναι κάτι που μ’ ενδιαφέρει, αγαπώ πολύ διασκευασμένα σενάρια από μυθιστορήματα και σειρές εποχής, αλλά και κωμωδίες. Θα μ’ άρεσε πολύ να αρχίσουν να γράφονται και πάλι πρωτότυπα σενάρια.
* Στον κινηματογράφο είχα τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Κακή αρχή» και συμμετείχα σε ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους. Πολύ διαφορετική διαδικασία στον κινηματογράφο σε σχέση με το θέατρο, άλλος κώδικας υποκριτικής, απαιτητικός και ιδιαίτερος.
* Η πρώτη μου επαφή με την σκηνοθεσία επαγγελματικά ήταν στη συνεργασία μου με το Γιώργο Λύρα, εργάστηκα ως βοηθός σκηνοθεσίας στη «Στέλλα Βιολάντη» που ανέβηκε στο θέατρο Χώρα και δεύτερη χρονιά στο θέατρο Δημήτρης Χορν. Συνεργαστήκαμε ακόμη στο «No man’sland», στο Από Μηχανής αλλά και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης κ.ά. Κι έπειτα η πρώτη μου σκηνοθεσία ήταν μαζί με τον Λάζαρο στο «Έλα να παίξουμε».
* Εντελώς διαφορετική λειτουργία από την υποκριτική η σκηνοθεσία. Είναι σίγουρα κάτι που μ’ ενδιαφέρει πραγματικά και το συνειδητοποίησα τελευταία, παρόλο που οι καθηγητές μου στην δραματική το είχαν διακρίνει και μου το έλεγαν από τότε.
* Με τον αθλητισμό δεν έχω και πολλά και πολλά ως θεατής. Μ’ αρέσει μόνο να κοιτάζω αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ και ρυθμικής γυμναστικής καμιά φορά. Τα τελευταία χρόνια κάνω pilates για καλή φυσική κατάσταση και κανό τα καλοκαίρια.
* Με το χορό και το τραγούδι έχω πολύ καλή σχέση, όπως όλοι οι ηθοποιοί. Από μουσικά όργανα έπαιζα για χρόνια πιάνο κι έπειτα κλασική κιθάρα. Τον τελευταίο καιρό έχω αποκτήσει μια καινούρια εμμονή, θέλω να μάθω φυσαρμόνικα.
* Αυτό που μ’ ενδιαφέρει πρωτίστως ως ηθοποιό είναι οι συνεργασίες-συναντήσεις που με βοηθούν να εξελίσσομαι και όχι τόσο συγκεκριμένοι ρόλοι. Αγαπώ πολύ το αρχαίο δράμα και θα ‘θελα να συμμετάσχω σε δουλειά, να διδαχτώ και να έρθω σε επαφή με αυτά τα σπουδαία κείμενα που αγγίζουν το νου και την ψυχή με έναν ισοπεδωτικό τρόπο.
* Ως σκηνοθέτης από την άλλη, έχω αρκετά κείμενα κατά νου με τα οποία ονειρεύομαι να καταπιαστώ, από τον καιρό της σχολής στο Παρίσι ακόμα.
* Αγαπώ πολύ την Αθήνα. Για την ακρίβεια, την αγάπησα από την αρχή – και μάλιστα βαθύτερα – τα χρόνια εκείνα που ζούσα μόνιμα στο Παρίσι, το οποίο λατρεύω, το νιώθω δεύτερο σπίτι μου και επιστρέφω με κάθε ευκαιρία. Όμως, το διάστημα εκείνο εκτίμησα πραγματικά την αυθεντική και – ευτυχώς ή δυστυχώς – ακατέργαστη ομορφιά της Αθήνας.
* Κι ύστερα… παρατηρώ κι αυτή την άλλη, την όχι τόσο όμορφη, πλευρά της. Με τα σκουπίδια να στοιβάζονται κάθε καλοκαίρι στο απόγειο της τουριστικής περιόδου, τα νεοκλασικά που καταρρέουν, την εικόνα εγκατάλειψης. Και παρατηρώ κι εμάς. Πώς κυκλοφορούμε και υπάρχουμε σ’ αυτή την πόλη και εξοργίζομαι. Μου φαίνεται αδιανόητο εν έτει 2019 να βλέπω στο δρόμο ν’ ανοίγει ένα χέρι και να πετάει κάτω σκουπίδι! Ασύλληπτο να παρκάρουμε σε ράμπες και θέσεις ΑΜΕΑ. Είναι αποκαρδιωτική η έλλειψη σεβασμού, παιδείας και καλλιέργειας που μας διακρίνει ως πολίτες.
* Εύχομαι από καρδιάς να ωριμάσουμε τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Να καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο τυχεροί είμαστε να ξυπνάμε σε αυτή την ιστορικά μοναδική πόλη. Να πίνουμε τον καφέ μας και να μπορούμε να κοιτάζουμε τον Παρθενώνα. Να περπατάμε πλάι στους στύλους του Ολυμπίου Διός, με έναν ήλιο που μας χαμογελά τις 300 από τις 365 μέρες του χρόνου.
* Στο All4fun μ’ αρέσει η αυθεντικότητα και το ιδιαίτερα προσωπικό στυλ που το χαρακτηρίζει, το αίσθημα οικειότητας που προκαλεί. Η παρεΐστικη ατμόσφαιρα. Ναι αυτό!
Αναλυτικές πληροφορίες για το “Έλα να παίξουμε” ΕΔΩ:
& Του Κυριάκου Κουρουτσαβούρη, 11/3/2019
